woensdag 13 juli 2011

Over wonderen en eer

Als ik mijn vriendinnen vertelde dat ik zwanger was, kregen hun ogen een starende blik en een vrolijke fonkeling. Na een gelukzalige zucht volgde standaard: "Een baby, dat is toch echt een wonder." Dat kan ik uiteraard niet ontkennen, als je bedenkt dat de baby die je krijgt bij de bevalling negen maanden eerder nog een eicel en spermazaadje was.

Mijn moeder ging nog een stapje verder en vindt het zelfs een eer dat wij vrouwen kinderen mogen dragen. Uhm... Wat een eer dat mijn navel helemaal uitgerokken is en mijn piercing nu voor een groot gat hangt te bengelen. Wat een eer dat mijn buik helemaal uitgerokken is en vol striemen staat zodat mijn navel er als een zon uitziet, kwestie van geen aandacht te trekken naar die bengelende piercing. Wat een eer dat mijn tieten nu dichter bij mijn navel dan bij mijn kin hangen. Wat een eer dat mijn knie pijnlijk en stijf is van het vocht dat ik ophield tijdens mijn zwangerschap. Wat een eer dat ik op het einde van mijn zwangerschap geen voet meer kon verzetten zonder olifantenpoten te krijgen (dat vocht hé). Wat een eer dat ik de eerste maanden plat lag van vermoeidheid en hoofdpijn. Wat een eer dat ik tijdens diezelfde maanden vaak twee keer genot had van mijn maaltijd. Wat een eer dat ik regelmatig sterretjes zag door de lage bloeddruk. Wat een eer dat mijn bikinilijn voor eeuwig en één dag ontsierd wordt door een twintig cm lang litteken. En dan mag ik nog blij zijn dat ik geen last had van incontinentie, bekkeninstabiliteit, zwangerschapsdiabetes of zwangerschapsvergiftiging en dat ik tijdens de bevalling niet ben ingescheurd/ingeknipt.

Nee, geef mijn portie de volgende keer maar aan de man ;)

4 opmerkingen:

Valérie zei

Ik ben zo blij dat jij tenminste één van die vrouwen bent die zegt waar het op staat. Merci, mijn vrees dat elke vrouw na haar bevalling automatisch veranderd in een mekkerend moedertje blijkt bij deze ongegrond :)

ioon zei

Nou inderdaad. Het schijnt wel dat mannen jaloers zijn omdat een vrouw dan al een band opbouwt ofzo? Maar goed, ik zou dat er makkelijk voor over hebben om dan zonder de lasten een kind te krijgen.

LilKim8 zei

@Valérie: haha, één bevalling volstaat niet om van mij een mekkerend moedertje te maken, ik zal het nooit zo ver laten komen.

@ioon: ik denk dat veel van de persoon zelf afhangt wat betreft het opbouwen van die band. De eerste dagen had ik absoluut geen band met mijn kind, omdat ik mijn hele zwangerschap nog in de fase "OMG waar ben ik toch mee bezig?!" zat. Lief had dan weer wel vanaf het begin een band met de baby, ook omdat hij met de baby mocht skinnen. Normaal leggen ze de baby direct na de bevalling op de blote borst van de moeder maar aangezien ik nog op de operatietafel lag, kreeg Lief deze eer. Ik heb pas twee dagen later met de baby op mijn borst gelegen (omdat ik in een dip zat, stelden de vroedvrouwen dat voor) en vanaf dan voelde ik de band wel groeien.

Inge en Steffen zei

Zoals mijn ma altijd zegt: moesten we alternerend kinderen krijgen, eerst de man, dan de vrouw, dan zou er geen enkel koppel zijn met meer dan twee kinderen...

En gelukkig maar dat je niet veranderd in zo een zaagding, ik heb ondertussen al redelijk wat vriendinnen zien veranderen, echt triestig!