dinsdag 26 juli 2011

Familie-uitbreiding

Een baby krijgen, betekende niet alleen dat Lief en ik ouders werden. Nee, het gaat veel verder: mijn ouders zijn grootouders geworden, mijn broer en zijn vrouw nonkel, peter en tante en Liefs zus tante en meter. Allemaal leuk en gezellig, ware het niet dat iedereen zowat direct zijn "rechten" begon op te eisen.

Zo was ik nog niet helemaal in het reine met mijn zwangerschap toen mijn moeder riep dat ze wel zou babysitten op haar vrije dag. En tijdens de vakanties. En als hij naar school gaat op woensdag (daar zal ze dan wel haar vrije dag voor verplaatsen). En tijdens haar jaarlijkse reis zou ze hem wel meenemen. En mijn vader kon ook nog op vrijdag want die ging ineens ook parttime werken. En als ze binnen drie jaar op pensioen gaat, wil ze hem nog veel vaker zien. Toen Lief op het lumineuze idee kwam dat we Baby op zondag al konden laten blijven slapen, werd dat geen "te overwegen optie" meer maar een vaststaand feit waar niet meer over nagedacht moet worden. Mijn moeder klonk zelfs teleurgesteld toen ik vorige week liet doorschemeren dat ik toch liever de lach van mijn kind zou willen zien op een maandagochtend.

Ook Liefs zus kan er wat van. Zo hoorde ik haar één van de eerste dagen zeggen: "Word maar snel groot zodat ik je een weekend mee naar huis kan nemen." Ze was daar zelfs heel specifiek in: op zijn tweede wil ze hem meenemen. Euhm... :-\

En daar houdt het niet op. Toen ik tegen mijn vader zei dat hij niet voor elke kir van Baby aan zijn park moet staan, kreeg ik een pruillip. Ik weet gewoon dat hij Baby een hele dag wil vasthouden als ik er niet bij ben; iets wat ik absoluut niet wil omdat 1) Baby zo geen broodnodige slaap krijgt en 2) ik geen kind wil dat constant aanhankelijk is. Toch kan hij het niet laten en zo zal ik wekelijks met een opgefokt kind naar huis kunnen want "ach wij zijn de grootouders, wij moeten hem verwennen".

Klopt maar wij zijn de ouders en het zal gaan zoals wij het willen of het zal niet gebeuren! :P

vrijdag 15 juli 2011

Happy Friday!

Gisteren kwam ik op een blog terecht waar ik een lijstje vond van tien dingen die de blogster gelukkig maakt. Toen ik vannacht twee uur lang naar het plafond lag te staren, maakte ik mijn eigen lijstje. Naast the obvious (Lief, de baby, familie en vrienden) neemt dansen een zeer belangrijke plaats in op dat lijstje. En dan heb ik het niet over wat beschonken staan schuifelen op een dansvloer in het Antwerpse nachtleven. Nee, ik heb het over een choreografie tot een goed einde brengen en liefst van al nog op een podium maar dat zal niet meer voor dit leven zijn. Meer dan vijftien jaar heb ik gedanst, en tijdens die eerste twaalf jaar heb ik tientallen optredens gedaan. Niets is zo heerlijk als de kick van een geslaagd optreden en niets ruikt beter dan een backstage.

Ik kan ook genieten van het kijken naar een geslaagd optreden. Zo mis ik geen enkele aflevering van So You Think You Can Dance en The Ultimate Dancebattle en regelmatig ga ik met mijn moeder naar een musical. Om het weekend goed in te luiden, heb ik enkele van mijn favoriete fragmenten van bovenvernoemde programma's hieronder verzameld. Enjoy!













Valt het op dat ik fan ben van Isabelles choreografieën? :D

woensdag 13 juli 2011

Over wonderen en eer

Als ik mijn vriendinnen vertelde dat ik zwanger was, kregen hun ogen een starende blik en een vrolijke fonkeling. Na een gelukzalige zucht volgde standaard: "Een baby, dat is toch echt een wonder." Dat kan ik uiteraard niet ontkennen, als je bedenkt dat de baby die je krijgt bij de bevalling negen maanden eerder nog een eicel en spermazaadje was.

Mijn moeder ging nog een stapje verder en vindt het zelfs een eer dat wij vrouwen kinderen mogen dragen. Uhm... Wat een eer dat mijn navel helemaal uitgerokken is en mijn piercing nu voor een groot gat hangt te bengelen. Wat een eer dat mijn buik helemaal uitgerokken is en vol striemen staat zodat mijn navel er als een zon uitziet, kwestie van geen aandacht te trekken naar die bengelende piercing. Wat een eer dat mijn tieten nu dichter bij mijn navel dan bij mijn kin hangen. Wat een eer dat mijn knie pijnlijk en stijf is van het vocht dat ik ophield tijdens mijn zwangerschap. Wat een eer dat ik op het einde van mijn zwangerschap geen voet meer kon verzetten zonder olifantenpoten te krijgen (dat vocht hé). Wat een eer dat ik de eerste maanden plat lag van vermoeidheid en hoofdpijn. Wat een eer dat ik tijdens diezelfde maanden vaak twee keer genot had van mijn maaltijd. Wat een eer dat ik regelmatig sterretjes zag door de lage bloeddruk. Wat een eer dat mijn bikinilijn voor eeuwig en één dag ontsierd wordt door een twintig cm lang litteken. En dan mag ik nog blij zijn dat ik geen last had van incontinentie, bekkeninstabiliteit, zwangerschapsdiabetes of zwangerschapsvergiftiging en dat ik tijdens de bevalling niet ben ingescheurd/ingeknipt.

Nee, geef mijn portie de volgende keer maar aan de man ;)

donderdag 7 juli 2011

Trop is teveel en teveel is trop

17 weken bevallingsverlof. Dat was begin april mijn vooruitzicht en het klinkt velen als muziek in de oren. Nu ik al bijna 14 weken thuis zit, kan ik oprecht zeggen dat het teveel van het goede is.

Het was jullie misschien al opgevallen in de vorige post maar dat thuiszitten doet mij geen deugd. Ik word er gek van en een beetje triest, ik heb het gevoel dat mijn dagen bestaan uit de hongerigen voeden en stront opkuisen, letterlijk. Als baby niet huilt, staan de katten wel om aandacht te bedelen en als zij bediend zijn, is er nog altijd Lief die na een lange werkdag honger heeft en geen zin om de handen uit de mouwen te steken.

Nee, na drieënhalve maand is het wel duidelijk: ik ben geen huisvrouwmateriaal. Ik snak echt naar een werkdag. Even tussen die vier muren uit, weg van pampers en flesjes, geen stofzuiger of vod in mijn zicht en sociaal contact met meerderjarigen die geen familie van me zijn, even mijn persoonlijke ontplooiing voeden. Begrijp me niet verkeerd: ik kom heus wel buiten. Maar hoeveel keer kan je gaan shoppen zonder dat het gaat vervelen?! (In mijn geval, vier keer) Hoe vaak kan je je familie bezoeken zonder telkens dezelfde verhalen te vertellen?! (Zes keer) En bezoekende vrienden denken dat je het maar over één ding wil hebben: de baby. (Niet dus) 's Avonds weet ik amper een zinnig woord te zeggen tegen Lief, na tweeënhalve maand bespreek je niet meer elke vuile luier met elkaar.

Op de één of andere manier kijk ik dus uit naar begin augustus, wanneer ik terug dagelijks twee uur in mijn auto en negen uur achter een bureau mag vertoeven. Om dan na één week te klagen dat ik weer verlang naar die dagen dat ik thuis bij de baby zat. Want zo ben ik wel.