vrijdag 3 juni 2011

Kraambezoek

Na een gesprek met een vriendin (die met chronisch vermoeidheidssyndroom) had ik besloten dat ik niet te veel kraambezoek wilde krijgen in het ziekenhuis. Een bevalling is immers geen pretje en het laatste wat je daarna wil, is een eindeloze reeks familie en vrienden entertainen terwijl je baby van hand tot hand gaat en jij amper de tijd hebt om te wennen aan dat nieuwe wezentje. Lief en ik spraken dus af dat we enkel mijn ouders en de peter en de meter zouden op bezoek laten komen. We pakten het slim aan en gaven op het geboortekaartje geen gegevens van het ziekenhuis mee.

Natuurlijk liep het anders dan gepland. 's Zaterdags was het al prijs: mijn neven en hun partners stonden plots in mijn ziekenhuiskamer. Na de geboorte had ik iedereen wel een berichtje gestuurd en had mijn neef gevraagd in welk ziekenhuis ik lag maar het was nooit in me opgekomen dat ze me daadwerkelijk zouden komen opzoeken. Dus daar lag ik: net enkele uren van de epidurale af, ik kon nog niet op mijn benen staan, met steunkousen aan, vettig haar en mijn bril op mijn neus. Mijn laatste deftige wasbeurt was geleden van donderdagavond, daarna was ik enkel door de vroedvrouwen gewassen met een washandje. Ik zag er niet bepaald charmant uit.

En dat was nog maar het begin. Mijn moeder kondigde aan dat mijn tante en nonkel me een dag later een bezoekje zouden brengen. Ze wist goed genoeg dat ik niet te veel bezoek wilde krijgen maar "je tante kan zich niet inhouden". Ja, fijn ma maar moest je dan per sé vertellen waar ik lag?! Of was dat een pay back-actie omdat je vrijdags na die marathonbevalling niet op bezoek mocht komen? Ook Liefs twee beste vrienden wilden die dag een kraambezoek brengen en zodoende zat zondags mijn ziekenhuiskamer weer stampvol. Rondlopen ging deze keer al wat vlotter maar mijn buik en wond zorgden voor pijn, véél pijn én ik had een zwaar geval van de babyblues. Niet bepaald leuk gezelschap maar dat leek niemand iets te kunnen schelen. De baby ging weer de hele kamer rond en uiteindelijk had iedereen hem al vastgehad behalve ik.

Maandag kregen we gelukkig een adempauze maar dinsdag zorgde Lief voor wederom een volle kamer. Dit keer met enkele collega's. Hij kon het niet tegenhouden, was zijn uitleg, hij moest het kamernummer wel doorgeven, anders zou zijn collega aan de balie wel gaan vragen op welke kamer ik lag. Nog altijd met steunkousen aan, kromgebogen van de pijn, met een maandverband dikker dan de pamper van de baby tussen mijn benen, al vijf dagen rondlopend in een netje van het ziekenhuis dat voor een onderbroek moest doorgaan en een joggingbroek uit de zwangerschapscollectie die nu bijna van mijn kont viel, maakte ik kennis met twee collega's van een andere afdeling en Liefs naaste collega en zijn vriendin. Ik heb al betere eerste indrukken gemaakt.

Na deze zes dagen in het ziekenhuis weet ik wel één ding zeker: ik ga van mijn leven nooit een pas bevallen vrouw bezoeken!

3 opmerkingen:

darisblue zei

Hihi wij hebben afgesproken dat we de eerste dag niemand wat vertellen als het zover is. Lekker rustig wennen.

LilKim8 zei

Dat is een goed plan! Want wennen zit er idd niet in als je kamer constant vol zit maar daar lijkt niemand van het bezoek aan te denken. Wij hebben die vrijdag na de marathon wel geweigerd om nog bezoek te ontvangen maar toen waren we te moe om te wennen aan de nieuwe situatie, een extra dag alleen was zeker geen overdreven luxe geweest.

ioon zei

Gatverpielekes ik moet er niet aan denken zeg. Die collega's kunnen toch ook best twee weken later komen? Bah ik moet er niet aan denken dat collega's van mijn vriend op zo'n moment langs komen.
En ooms en tantes ook niet. Bah wacht maar gewoon stelletje opdringers.

Ik zit me nu al op te fokken terwijl het me niet eens zelf overkomen is.