vrijdag 24 juni 2011

Insomnia

"I only smoke weed when I need to and I need to get some rest."


Insomnia is één van mijn favorieten van Faithless (We Come One is mijn absolute nummer 1) en ik heb de lyrics de afgelopen nachten al regelmatig in mijn hoofd afgespeeld. Het is de ideale soundtrack bij de slapeloze nachten die ik regelmatig tegenkom. Net als Maxi Jazz neem ik dan mijn (mentale) pen en begin te schrijven: boodschappenlijstjes, to do-lijstjes, blogposts, reviews, teksten, ideeën, noem maar op. Niet echt bevorderlijk om de slaap wel te vinden, ik moet die dingen ook nog zien te onthouden tot de volgende dag! Misschien moet ik vanavond maar een jointje roken ;)

dinsdag 21 juni 2011

De expertise van Sabon

Enkele weken geleden stapte ik in een vlaag van verveling de Sabonwinkel in het Wijnegem Shopping Center binnen. Ik was niet op zoek naar iets specifieks maar zoals elke vrouw vind ik altijd wel iets dat ik "echt" en "dringend" nodig heb. Om dat iets te vinden, liep ik langs de schappen van de winkel. Aangekomen bij de gezichtsverzorging trok een serum mijn aandacht. Nog voor ik twee zinnen op de verpakking had gelezen, stond er een verkoopster naast me die me een uitleg gaf over het serum en ineens alle beschikbare gezichtsverzorgingslijnen van het merk aan me voorstelde. Helaas voor haar was dat niet wat ik zocht.


Ik liep door naar het schap met de scrubs en ik bedacht me dat ik al enkele weken zonder scrub zat. Een andere verkoopster viel aan (jeezes, wat zijn ze opdringerig irritant, je kan geen voet verzetten zonder dat ze je overspoelen met een ongevraagde uitleg) en stelde voor dat ik een scrub zou uitproberen op mijn hand. Nadat ik drie keer (!!) had geweigerd, gaf ze me haar deskundige uitleg over de scrubs. Ze vertelde me dat de scrub ideaal is als je last hebt van zweetvoeten. Je mag het spul niet preventief gebruiken, wel aan het einde van de dag als je al zweetvoeten hebt, want de scrub opent je poriën en dan kan alle viezigheid uit je voeten. En als je gaat zonnen, moet je vooraf de scrub gebruiken, want deze opent je poriën zodat je huid de uv-stralen goed kan opnemen.

En ik maar denken dat een scrub de dode huidcellen verwijdert, silly me! Na het afrekenen van de (stikdure) scrub rende ik naar buiten waar ik minutenlang heb staan lachen.

dinsdag 14 juni 2011

The Insiders: Somatoline cosmetic (Intensief Afslankende nachtkuur)

Een kuur die je binnen twee weken tijdens de nacht twee centimeters zou afslanken? Toen The Insiders aankondigden dat ze een testpanel voor de Intensief Afslankende Nachtkuur van Somatoline cosmetic zochten, schreef ik me als de bliksem in. Ik wil nl. wel wat meer dan twee centimeter kwijt. Enkele dagen later kreeg ik een grote pot in de bus en vier weken lang testte ik het goedje.


Verpakking: De nachtkuur zit in een groen met wit kartonnen doosje met blauw opschrift. De pot zelf bestaat uit wit, hard plastic met een blauw opschrift en een groene, hard plastic schroefdop. Persoonlijk vind ik de verpakking er goedkoop uitzien. Een glazen pot zou volgens mij beter bij de prijs en de uitstraling van het product passen.

Product: De nachtkuur is een lichtgroene crème, bij het smeren merk je echter dat het geen crème is maar meer de structuur van een gel heeft. De crème geurt naar mineralen; aangezien de crème zeezouten en bruine algen bevat, is de reden hiervan niet ver te zoeken.

Werking: Met ronddraaiende bewegingen masseerde ik de nachtkuur elke avond in, totdat het product in de huid was opgenomen. Enkele minuten later ervoer ik een tintelend, warm gevoel; dit is de cryothermale werking die eigen is aan het product. Een deel van het product wordt niet in de huid opgenomen; dit komt door de witte klei uit de Amazone die in de crème zit. Deze klei legt een dun laagje over de huid en creëert zo een maskereffect. Dit is heel vreemd om te voelen, alsof je benen in dunne panty's zitten. Deze twee effecten ervoer ik echter niet elke avond, de reden hiervoor heb ik niet kunnen achterhalen. Als je te veel product gebruikt, krijg je "schilfertjes"; het teveel aan product blijft op je huid liggen en schilfert. Dit kan je makkelijk verwijderen met een droge handdoek maar het is vervelend als je je kleren al hebt aangetrokken.

Resultaten: Vier weken lang heb ik de behandeling op mijn billen en dijen uitgetest en tot mijn grote spijt ben ik niet één centimeter verloren. Wel voelen mijn billen heerlijk zacht aan en ziet de huid er strakker uit. Toen ik na twee weken helemaal geen centimeterresultaat zag, besloot ik ook mijn buik te behandelen. Deze is door de zwangerschap verslapt, uitgezet en hangt een beetje door. Ik heb mijn buik twee weken lang behandeld en ben daar wel twee centimeters verloren. Ik hou echter wel in gedachten dat mijn buik nog niet helemaal hersteld is van de bevalling.

Prijs: Voor 400ml van dit groene goedje betaal je bij de apotheker 53,99€. Een schappelijke prijs voor dit soort product, als het tenminste resultaat geeft.

zaterdag 11 juni 2011

Desperate housewife

Poetsen, het is niet bepaald mijn favoriete bezigheid. Buiten de hoogdringende karweitjes - stofzuigen, de keuken hygiënisch houden en het toilet bacterievrij maken - zal je me niet makkelijk met een poetsdoek in de hand kunnen betrappen. Ik ken wel leukere tijdverdrijven.

Nu ik echter al tien weken thuis zit dankzij mijn zwangerschap liggen de kaarten helemaal anders. Ik heb tijd in overvloed en een mens kan nu eenmaal niet blijven blogs/boeken/tijdschriften lezen en shoptripjes ondernemen. Dus neem ik me wekelijks voor een "grote poetstaak" af te handelen. Zo nam ik twee weken geleden de koelkast onder handen: de losse stukken gingen in de vaatwasser en de koelkast zelf schrobde ik totdat ze weer maagdelijk wit zag. Het heeft me wel enkele uren gekost, aangezien er telkens ik de boel droogde nog wel ergens een miniscuul vlekje te zien was en ik de vingerafdrukken op de deur maar met moeite kon doen verdwijnen. Drie dagen later liet Lief een bus melk lekken en kon ik weer opnieuw beginnen.

Daarnaast kan je me regelmatig met de stofzuiger in de hand vinden. Met twee ruivende katten in huis en enkele bouwwerven naast de deur is een dagelijkse stofzuigronde geen overdreven luxe, daarom dat ik er tegenwoordig twee per dag doe. En als ik tussendoor nog pluisjes of haarvlokken tegenkom, neem ik er even de kruimeldief bij.

De badkamer heeft de afgelopen tien weken al vaker een poetsdoek gezien dan de rest van het jaar samen. Is het jou al opgevallen dat er al nieuwe kalkvlekken verschijnen direct na de eerstvolgende douchebeurt? Mij wel en elke keer opnieuw moet ik mij inhouden om de boel niet opnieuw onder handen te nemen.

Gelukkig kan ik binnen zeven weken weer gaan werken, anders zou ik tegen het einde van het jaar non-stop met een poetsdoek rondlopen - wat een horror!

vrijdag 3 juni 2011

Kraambezoek

Na een gesprek met een vriendin (die met chronisch vermoeidheidssyndroom) had ik besloten dat ik niet te veel kraambezoek wilde krijgen in het ziekenhuis. Een bevalling is immers geen pretje en het laatste wat je daarna wil, is een eindeloze reeks familie en vrienden entertainen terwijl je baby van hand tot hand gaat en jij amper de tijd hebt om te wennen aan dat nieuwe wezentje. Lief en ik spraken dus af dat we enkel mijn ouders en de peter en de meter zouden op bezoek laten komen. We pakten het slim aan en gaven op het geboortekaartje geen gegevens van het ziekenhuis mee.

Natuurlijk liep het anders dan gepland. 's Zaterdags was het al prijs: mijn neven en hun partners stonden plots in mijn ziekenhuiskamer. Na de geboorte had ik iedereen wel een berichtje gestuurd en had mijn neef gevraagd in welk ziekenhuis ik lag maar het was nooit in me opgekomen dat ze me daadwerkelijk zouden komen opzoeken. Dus daar lag ik: net enkele uren van de epidurale af, ik kon nog niet op mijn benen staan, met steunkousen aan, vettig haar en mijn bril op mijn neus. Mijn laatste deftige wasbeurt was geleden van donderdagavond, daarna was ik enkel door de vroedvrouwen gewassen met een washandje. Ik zag er niet bepaald charmant uit.

En dat was nog maar het begin. Mijn moeder kondigde aan dat mijn tante en nonkel me een dag later een bezoekje zouden brengen. Ze wist goed genoeg dat ik niet te veel bezoek wilde krijgen maar "je tante kan zich niet inhouden". Ja, fijn ma maar moest je dan per sé vertellen waar ik lag?! Of was dat een pay back-actie omdat je vrijdags na die marathonbevalling niet op bezoek mocht komen? Ook Liefs twee beste vrienden wilden die dag een kraambezoek brengen en zodoende zat zondags mijn ziekenhuiskamer weer stampvol. Rondlopen ging deze keer al wat vlotter maar mijn buik en wond zorgden voor pijn, véél pijn én ik had een zwaar geval van de babyblues. Niet bepaald leuk gezelschap maar dat leek niemand iets te kunnen schelen. De baby ging weer de hele kamer rond en uiteindelijk had iedereen hem al vastgehad behalve ik.

Maandag kregen we gelukkig een adempauze maar dinsdag zorgde Lief voor wederom een volle kamer. Dit keer met enkele collega's. Hij kon het niet tegenhouden, was zijn uitleg, hij moest het kamernummer wel doorgeven, anders zou zijn collega aan de balie wel gaan vragen op welke kamer ik lag. Nog altijd met steunkousen aan, kromgebogen van de pijn, met een maandverband dikker dan de pamper van de baby tussen mijn benen, al vijf dagen rondlopend in een netje van het ziekenhuis dat voor een onderbroek moest doorgaan en een joggingbroek uit de zwangerschapscollectie die nu bijna van mijn kont viel, maakte ik kennis met twee collega's van een andere afdeling en Liefs naaste collega en zijn vriendin. Ik heb al betere eerste indrukken gemaakt.

Na deze zes dagen in het ziekenhuis weet ik wel één ding zeker: ik ga van mijn leven nooit een pas bevallen vrouw bezoeken!