vrijdag 27 mei 2011

Opvolging, the sequel

Nadat we besloten hadden dat onze zoon mijn familienaam zou krijgen, trokken we rond de zesde maand van de zwangerschap naar het gemeentehuis om de vaderschapserkenning alvast in orde te maken - want hoewel ik er best op gehamerd heb om die kleine mijn naam te geven, ben ik niet van de beroerdste en wilde ik dat Lief de familieband met onze zoon zo snel mogelijk officieel vastlegde. Daar aangekomen bleek dat Lief toevallig zijn paspoort was vergeten - nou ja, toevallig, Lief heeft zijn portefeuille praktisch nooit bij. Omdat we zonder dat paspoort niks konden vastleggen, vroegen we meer inlichtingen over de procedure van vaderschapserkenning. De beambte legde uit dat als het kind op voorhand wordt erkend door de vader het na de geboorte automatisch zijn familienaam zou krijgen. Ik liet haar de hele uitleg doen en antwoordde toen: "Ok, dat is de traditionele manier maar wij willen dat het kind mijn familienaam krijgt." Haar mond viel bijna open van verbazing en ze schudde heftig haar hoofd: "O nee, dat gaat niet, hoor." Ik overtuigde haar ervan dat ik op internet had gelezen dat het wel degelijk kan en dat we niet van onze intentie gingen afstappen.

De beambte keek me aan alsof ik Liefs grootste recht wilde afpakken en vroeg botweg waarom we dat wilden. Ik was te verbouwereerd om te antwoorden en ik was dan ook opgelucht dat Lief zei dat het zijn idee was om familiale redenen. Met tegenzin en de woorden "Dit mag je wel niet rondbazuinen" legde ze ons uit dat ik de geboorte van de baby zou kunnen gaan aangeven en dat Lief achteraf, out of the bleu ("Ooh ja, ik was vergeten dat ik een kind had" ~> haar woorden) zou kunnen opduiken en onze zoon alsnog zou kunnen erkennen. Bij het afscheid zei ze ook nog: "Je hebt nog enkele maanden tijd, denk er nog eens over na." Woorden die me alleen maar meer vastbesloten maakten om door te zetten.

En als dat hebben we ook gedaan: een drietal weken geleden ben ik de geboorte van onze zoon gaan aangeven en een dag later zaten we bij dezelfde beambte om de vaderschapserkenning in orde te maken. Toen ze vroeg of de familienaam moest veranderd worden, antwoordden we in koor en nadrukkelijk: "Nee!"

3 opmerkingen:

ioon zei

Wat raaaaar dat dat zo moet. Wie zijn zij om te beslissen welke naam wel of niet mag op dat moment...

Meyke zei

Nou be-la-che-lijk! Wat ontzettend bekrompen. Volgens mij is het inderdaad gewoon mogelijk (in NL in ieder geval).

LilKim8 zei

Hier in België is het niet de gewoonte dat een kind de achternaam van de mama krijgt. Meestal gaat het dan over alleenstaande moeders. Als ik nu vertel dat de kleine zoals ik heet, informeren mensen heel voorzichtig naar de papa, omdat ze denken dat er geen is. Ach ja, onze familie en vrienden weten waarom en hoe, dat is voldoende, al de rest mag er naar raden en het zijne er van denken, dat kan me niet veel schelen :)