zondag 29 mei 2011

En, is de bevalling vlot verlopen?

Het is de meest gestelde vraag de laatste weken. En waarschijnlijk hopen de meeste vraagstellers op een simpel "Jaja" als antwoord maar dan komen ze er in mijn geval heel slecht vanaf. Ik heb namelijk een bevalling voor in de boekjes gekregen, maar dan wel voor de horrorboekjes. *Opgelet: expliciete uitleg komt er aan. Verder lezen op eigen risico. Ik sta niet in voor de gevolgen op de mensheid en zijn voortplanting.*

Het begon allemaal op donderdag 28 april. Kort nadat ik was opgestaan, kreeg ik de drang om naar het toilet te gaan. Eenmaal op het toilet kon ik echter niet op de pot blijven zitten, ik zat wat op en neer te springen door steken in mijn onderrug. In het begin dacht ik nog dat ik last had van constipatie maar toen dit voorval zich een aantal keren herhaalde, werd het mij duidelijk dat ik weeën had.

Toen Lief om vier uur thuis kwam, zat ik al regelmatiger van de pijn op en neer te springen in de zetel. Toen zijn eurocent viel, begon hij zenuwachtig door de woonkamer te ijsberen: "Ooh nee, het is zover. We moeten naar het ziekenhuis. Nu. Direct." Ik wist hem te kalmeren en te overtuigen dat het nog veel te vroeg was, de weeën kwamen immers nog maar om de tien minuten. We aten nog een klein slaatje, hoewel, Lief kreeg amper iets door zijn keel, er zat een brok emoties in de weg.

Rond half negen 's avonds kwamen we dan toch aan in het ziekenhuis. Er werd gekeken hoeveel ontsluiting ik had (3cm) en ik werd aan de monitor gehangen om het verloop van de weeën en baby's hartslag op te volgen. De vroedvrouw waarschuwde me dat 3cm nog niet veel was en dat ze me een uur later, mits geen verandering, weer naar huis zou kunnen sturen. Een uur later kwam een nieuwe vroedvrouw (er was immers een shiftwisseling geweest ondertussen) kijken hoe ver het stond en ik had geluk, ze had een studente bij *mark the sarcasm* Beiden wilden wel eens voelen hoeveel ontsluiting ik ondertussen had. Hoewel mijn weeën nog geen vast ritme hadden gevonden, hadden ze wel effect gehad: ik had al 5cm ontsluiting. Van naar huis gaan werd er niet meer gesproken, de baby zou nu niet lang meer op zich laten wachten. Dat dachten we allemaal alleszins...

Ik werd verhuisd naar een verloskamer met bad omdat ik graag wat wilde ronddobberen. Terwijl Lief naar de voetbal keek, nam ik een bad om de pijn wat te verzachten. Daarna begon ik aan een walk of torture: zitten of liggen ging niet meer door de rugpijn, dus was mijn enige optie rondwandelen. In de kleine verloskamer heb ik op 2u tijd ettelijke kilometers bij elkaar gewandeld. Om half twaalf kwamen de vroedvrouw en stagiaire nog eens voelen hoever het stond. Ondertussen zat ik op 7cm ontsluiting. Op dit tempo zouden we onze zoon rond 3u die nacht eindelijk te zien krijgen. Lief informeerde naar een epidurale verdoving. Wilde ik die nog nemen, dan was het nu wel de moment; daarna zou ik te veel ontsluiting hebben en zou de epidurale zijn doel volledig missen. Ik dacht er even over na en toen ik merkte dat wandelen ook een te pijnlijke affaire begon te worden, liet ik de anesthesist er bij roepen.

Terwijl ik voorovergebogen op het bed tussen de benen van de stagiaire hing, joeg de anesthesist een lange naald in mijn rug. Althans, dat is wat Lief me achteraf vertelde. Zelf heb ik er niets van gevoeld, dankzij de verdoving vooraf. Vanaf dat moment was ik aan het bed gekluisterd maar voelde ik ook geen pijn meer van de weeën. Het enige wat we konden doen, was wachten, wachten tot de ontsluiting volledig zou zijn. In tussentijd keken we wat tv, lulden wat tegen elkaar en probeerden wat slaap te krijgen. Niet echt een makkelijke klus als je vol hangt met sensoren (ik) of op een smalle stoel moet liggen (Lief) en er elk uur wel iemand komt kijken hoe het met je is.

De uren tikten weg en de weeën deden gevoelloos hun werk. Om 3u had ik 8cm ontsluiting en om 5u was het al opgelopen tot 9cm. Het wachten duurde ontzettend lang en helaas mocht de vroedvrouw tijdens de nacht mijn vliezen niet breken of weeopwekkers geven, iets wat ze tijdens de dag wel doen als de epidurale de ontsluiting vertraagt. Dus zat er niets anders op dan nog wat te wachten. De vroedvrouw van de nachtshift ging naar huis en werd vervangen door een nieuwe vroedvrouw en een nieuwe stagiaire, die - uiteraard - ook een paar keer moest voelen hoe de ontsluiting vorderde. Als iemand me vroeger had verteld dat ik tijdens mijn bevalling zeker door tien verschillende vrouwen bepoteld zou worden, had het kot te klein geweest. "Niet met mij," zou mijn antwoord zijn geweest. Tijdens die nacht en ochtend eind april kon het me allemaal niet veel meer schelen en had ik het waarschijnlijk nog goed gevonden als het halve ziekenhuis een keer was komen voelen.

Er gingen nog een paar uur voorbij. Ik had de hele nacht op mijn linkerzij gelegen waardoor mijn linkerbeen niet alleen voos was maar ook weigerde mee te werken. Ik dacht even dat het voor altijd verlamd zou zijn. Rond 9u moest ik ineens overgeven, volgens de vroedvrouw het teken dat het einde in zicht kwam, en om half elf 's ochtends kreeg de vroedvrouw eindelijk de toestemming van de gynaecoloog om mijn vliezen te breken. Ik kreeg een baxter met weeopwekkers en vanaf dan was er terug pijn, ondanks het feit dat ik al aan mijn vierde verdovingsspuit van de epidurale zat. Om ons af te leiden, keken we naar het huwelijk van Kate en William. Dé hamvraag van het moment was: "Wat zal er eerder zijn, onze zoon of het ja-woord van William?" Ik liet Lief een gastendoekje nat maken dat ik over mijn hoofd gooide als er weer een wee kwam opzetten. Zodoende heb ik het ja-woord gemist.

Rond 13u was er onenigheid tussen de gynaecoloog en de vroedvrouw. Volgens hem (de vader van mijn behandelend gynaecologe - kies ik speciaal een vrouw, krijg ik tijdens mijn bevalling uiteraard de enige man in de gezamenlijke praktijk) had ik volledige ontsluiting en kon hij de baby al halen met de verlostang. De vroedvrouw was het echter niet met hem eens, volgens haar had ik nog een randje dat eerst weg moest. Een uur later had ik er genoeg van en wilde ik beginnen persen. Ik was het na 24u weeën kotsbeu. De vroedvrouw bracht alles in gereedheid en nog voor ik één keer had kunnen persen, kwam mijn eigen gynaecologe de kamer binnengewandeld. Ze trok haar schort aan en legde een schaar klaar - een gebaar waar ik de koude rillingen van kreeg. Ik mocht weer persen en de gynaecologe graaide met twee handen tegelijk in mijn vagina maar het bleek allemaal niet veel te helpen. De baby moest nog 3cm indalen maar het schoot niet op. Even later liet de gynaecologe het persen stilleggen en overliep ze de situatie: het duurde al uren om van 9cm naar volledige ontsluiting te gaan. Als ik wilde persen, kwam er weer een randje te voorschijn waardoor ik dus geen volledige ontsluiting meer had en de baby wilde niet indalen. Ze zag nog maar één oplossing: een keizersnede. Ik ben beginnen lachen van opluchting: een keizersnede vond ik een veel beter idee dan het gebruik van die schaar van daarnet.

Ik kreeg een vaste blaassonde, werd op een ander bed gelegd en weggevoerd naar het operatiekwartier. Lief moest vooraan wachten terwijl ik in de operatiezaal, buttnaked, werd ontsmet en waar nodig geschoren. De operatietafel was amper breed genoeg om mijn zwangere lijf te kunnen opvangen. Mijn armen werden naast me vastgemaakt, het voelde alsof ik aan het kruis genageld was. Totdat de anesthesist de verdoving verzwaarde, kreeg ik de weeën weer op volle kracht door. Lief werd, gehuld in een groene schort en met monddoekje, binnengebracht en sprakeloos, helemaal onder de indruk, wachtten we tot het ging beginnen. Van de keizersnede voelde ik niets. Rond 15.19u werd er me een baby getoond, nog voor ik hem goed en wel had bekeken, was hij weer weg. Ik stuurde Lief er achter om foto's te maken. Zodra de baby verzorgd was, verdwenen mijn beide mannen naar de afdeling Materniteit. De gynaecologe was mijn buik alweer aan het dichtnaaien toen ik haar hoorde roepen: "Wat is dat daar?" Een grote plas bloed lag er onder de operatietafel, ik was vaginaal aan het bloeden. Ik lag te trillen van het bloedverlies, de verdoving en de inspanning. Ook toen ik daarna al op de kamer lag, trilde ik nog en moest ik ook nog eens overgeven. Leuk hoor, dat bevallen.

In de dagen erna heb ik nog vier zakken bloed gekregen om het bloedverlies te compenseren. Twee daarvan kreeg ik zondags, toen ik al volop aan het rondlopen was op de kamer. De vroedvrouwen vonden dat een mirakel aangezien mijn bloedwaarden zo verschrikkelijk laag waren. Op dinsdag bleken mijn bloedwaarden nog niet in orde en wilde de gynaecologe me nog bloed geven. Ik was het echter beu om met katheders in mijn lijf gekluisterd te worden aan mijn bed. Ik weigerde en ze schreef me ijzerpillen voor. Een dag later, één dag vroeger dan gepland, maakte ik de gynaecologe duidelijk dat ik naar huis wilde. Aangezien ik al aan het inpakken was, kon ze bijna niet weigeren en vertrok ik naar huis met deze zalige baby:





vrijdag 27 mei 2011

Opvolging, the sequel

Nadat we besloten hadden dat onze zoon mijn familienaam zou krijgen, trokken we rond de zesde maand van de zwangerschap naar het gemeentehuis om de vaderschapserkenning alvast in orde te maken - want hoewel ik er best op gehamerd heb om die kleine mijn naam te geven, ben ik niet van de beroerdste en wilde ik dat Lief de familieband met onze zoon zo snel mogelijk officieel vastlegde. Daar aangekomen bleek dat Lief toevallig zijn paspoort was vergeten - nou ja, toevallig, Lief heeft zijn portefeuille praktisch nooit bij. Omdat we zonder dat paspoort niks konden vastleggen, vroegen we meer inlichtingen over de procedure van vaderschapserkenning. De beambte legde uit dat als het kind op voorhand wordt erkend door de vader het na de geboorte automatisch zijn familienaam zou krijgen. Ik liet haar de hele uitleg doen en antwoordde toen: "Ok, dat is de traditionele manier maar wij willen dat het kind mijn familienaam krijgt." Haar mond viel bijna open van verbazing en ze schudde heftig haar hoofd: "O nee, dat gaat niet, hoor." Ik overtuigde haar ervan dat ik op internet had gelezen dat het wel degelijk kan en dat we niet van onze intentie gingen afstappen.

De beambte keek me aan alsof ik Liefs grootste recht wilde afpakken en vroeg botweg waarom we dat wilden. Ik was te verbouwereerd om te antwoorden en ik was dan ook opgelucht dat Lief zei dat het zijn idee was om familiale redenen. Met tegenzin en de woorden "Dit mag je wel niet rondbazuinen" legde ze ons uit dat ik de geboorte van de baby zou kunnen gaan aangeven en dat Lief achteraf, out of the bleu ("Ooh ja, ik was vergeten dat ik een kind had" ~> haar woorden) zou kunnen opduiken en onze zoon alsnog zou kunnen erkennen. Bij het afscheid zei ze ook nog: "Je hebt nog enkele maanden tijd, denk er nog eens over na." Woorden die me alleen maar meer vastbesloten maakten om door te zetten.

En als dat hebben we ook gedaan: een drietal weken geleden ben ik de geboorte van onze zoon gaan aangeven en een dag later zaten we bij dezelfde beambte om de vaderschapserkenning in orde te maken. Toen ze vroeg of de familienaam moest veranderd worden, antwoordden we in koor en nadrukkelijk: "Nee!"