woensdag 2 februari 2011

Terugkrabbelen

Ondanks mijn grote bek van de voorbije vijftien jaar, waarbij ik te pas en te onpas luidruchtig en zeer nadrukkelijk verklaarde dat ik onder geen beding kinderen op deze rotwereld zou zetten, ben ik er dus in geslaagd zwanger te worden. Nou ja, veel moeite heeft het niet gekost: één keer seks op een zwoele woensdagavond, net tijdens mijn eisprong, en we hadden al prijs. De ironie: daar waar andere koppels soms jarenlang seksafspraken maken om toch maar hun grootste wens in vervulling te laten gaan, hadden wij amper vijf minuten nodig. De ironie bis: tijdens de werkweek komen we amper aan seks toe maar die ene keer dat de passie ons overspoelde op een doordeweekse dag was genoeg om de rest van ons leven om te gooien.

Het verlossende (of beter gezegd: vervloekte) telefoontje van de dokter waarin ze mijn maagprobleem van de voorgaande maanden verklaarde ("Ik heb goed nieuws, alé ja, ik weet niet of jij het zo goed gaat vinden. Soit, ik zal het maar ineens zeggen: je bent toch zwanger hoor."), ging gepaard met een huilbui die de eerste maand amper te stoppen was. Wat voor een koppel wordt aanzien als één van de leukste momenten in hun leven werd voor mij één groot deprimoment. Lief daarentegen sprong direct op een roze wolk en is er sindsdien niet meer afgekomen.

Tot aan de eerste echo bevond ik mij in een permanente staat van ontkenning. Enkel mijn moeder wist het en het liefst van al had ik dat zo gehouden maar uiteindelijk zou mijn lichaam me toch verraden hebben. Na die eerste echo kwam dan het moment dat ik het niet langer kon verzwijgen. Er zit wel degelijk een mens in wording in mijn buik en het werd tijd om de wereld - of toch op zijn minst familie en vrienden - hiervan op de hoogte te brengen. Met lood in mijn schoenen - iedereen kende immers mijn uitdrukkelijke mening - vertelde ik eerst mijn broer en daarna mijn vrienden dat ik dat mijn lichaam niet meer van mij alleen is. Iedereen, zonder uitzondering, reageerde wildenthousiast - zelfs mijn schoonzus die mij volledig volgde in mijn anti-kindermening kirde dat het een lieve lust was (god, wat voelde ik mij verraden!). Iedereen smeedde direct plannen voor uitjes in het park, middagjes spelen met de legoblokken en logeerpartijtjes. En ik zat erbij en keek ernaar alsof ze allemaal hun verstand waren verloren.

2 opmerkingen:

Meyke zei

Respect Kim! Ik vind het heel eerlijk hoe je alles hebt opgeschreven en al is alles overgoten met een sausje van sarcastische humor, het is zogezegd geen kattenpis wat jullie overkomt. Ik kijk uit naar je volgende column (maar die mag ook best gaan over kauwgom op straat hoor).

Dikke knuffel!

LilKim8 zei

Bedankt meid! Ik had wat schrik om het zo eerlijk neer te pennen want eerlijk is eerlijk, het is onze eigen (stomme?) fout. De komende maanden zal ik het nog wel even over die zwangerschap hebben, er zijn nog genoeg gerelateerde onderwerpen om mijn uitdrukkelijke mening over te verspreiden maar daarna zal ik die kauwgom eens overwegen :) xx