zondag 6 februari 2011

Babysittende vaders

"Het eerste jaar heb je toch maar weinig aan een kind. Ik vind dat het eerste jaar eigenlijk alleen voor de moeder is." Ik ben niet op mijn mond gevallen maar ik heb in nuchtere toestand nog nooit iemand zo glazig aangestaard als die zomeravond vorig jaar. Aan het woord een vriend van Lief over het zoontje van zijn broer.

Alsof moeders er op zitten te wachten om alleen luiers te verversen en als het kind oud genoeg is om zonder smossen te kunnen eten en volledig beleefd opgevoed is over te dragen aan de vader die er dan mee kan "spelen" en er op kan "babysitten" zonder er al te veel last mee te hebben. Want dat opvoeden ook tot hun takenpakket behoort, daar lijken veel vaders/mannen nog nooit van gehoord te hebben.

woensdag 2 februari 2011

Terugkrabbelen

Ondanks mijn grote bek van de voorbije vijftien jaar, waarbij ik te pas en te onpas luidruchtig en zeer nadrukkelijk verklaarde dat ik onder geen beding kinderen op deze rotwereld zou zetten, ben ik er dus in geslaagd zwanger te worden. Nou ja, veel moeite heeft het niet gekost: één keer seks op een zwoele woensdagavond, net tijdens mijn eisprong, en we hadden al prijs. De ironie: daar waar andere koppels soms jarenlang seksafspraken maken om toch maar hun grootste wens in vervulling te laten gaan, hadden wij amper vijf minuten nodig. De ironie bis: tijdens de werkweek komen we amper aan seks toe maar die ene keer dat de passie ons overspoelde op een doordeweekse dag was genoeg om de rest van ons leven om te gooien.

Het verlossende (of beter gezegd: vervloekte) telefoontje van de dokter waarin ze mijn maagprobleem van de voorgaande maanden verklaarde ("Ik heb goed nieuws, alé ja, ik weet niet of jij het zo goed gaat vinden. Soit, ik zal het maar ineens zeggen: je bent toch zwanger hoor."), ging gepaard met een huilbui die de eerste maand amper te stoppen was. Wat voor een koppel wordt aanzien als één van de leukste momenten in hun leven werd voor mij één groot deprimoment. Lief daarentegen sprong direct op een roze wolk en is er sindsdien niet meer afgekomen.

Tot aan de eerste echo bevond ik mij in een permanente staat van ontkenning. Enkel mijn moeder wist het en het liefst van al had ik dat zo gehouden maar uiteindelijk zou mijn lichaam me toch verraden hebben. Na die eerste echo kwam dan het moment dat ik het niet langer kon verzwijgen. Er zit wel degelijk een mens in wording in mijn buik en het werd tijd om de wereld - of toch op zijn minst familie en vrienden - hiervan op de hoogte te brengen. Met lood in mijn schoenen - iedereen kende immers mijn uitdrukkelijke mening - vertelde ik eerst mijn broer en daarna mijn vrienden dat ik dat mijn lichaam niet meer van mij alleen is. Iedereen, zonder uitzondering, reageerde wildenthousiast - zelfs mijn schoonzus die mij volledig volgde in mijn anti-kindermening kirde dat het een lieve lust was (god, wat voelde ik mij verraden!). Iedereen smeedde direct plannen voor uitjes in het park, middagjes spelen met de legoblokken en logeerpartijtjes. En ik zat erbij en keek ernaar alsof ze allemaal hun verstand waren verloren.

dinsdag 1 februari 2011

Dislaimer

Gezien de meeste lezers wel iets voelden voor optie twee uit de vorige blogpost heb ik besloten een paar columns over mijn kijk op mijn zwangerschap in de ether te smijten. Maar dat wil ik niet doen voor er een disclaimer uit te gooien, kwestie van de rozewolkbrigade een stapje voor te zijn.

Dislaimer: Ik ben ervan overtuigd dat iedereen maar één waarheid kent, nl. de zijne. Vraag aan tien overlevenden van eenzelfde gebeurtenis wat er gebeurd is en je krijgt tien verschillende verhalen. Ieders verhaal is gekleurd door de eigen persoonlijkheid en eerdere ervaring. Ik ben mij er heel goed van bewust dat mijn waarheid gepaard gaat met een randje zwartgalligheid en een stevige dosis sarcasme; twee zaken die in mijn columns ook naar voren zullen komen. Kan je hier niet tegen, dan raad ik je aan een andere blog te zoeken en in geen geval te proberen mij te vergiftigen met je rozewolkpositivisme; het zal niet lukken.