dinsdag 15 november 2011

Vlinders

Vlinders hebben altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. Ik was vroeger gekend voor mijn juwelen met afbeeldingen van vlinders in alle maten en vormen. Op de één of andere manier hebben ze altijd een grote aantrekkingskracht op mij gehad en ik heb geen idee waar dat vandaan kwam. In de zomer zie ik ze met tientallen tegelijk voorbijvliegen. De vlinder is het symbool voor veranderingen op komst, how little did I know toen vorig jaar tijdens Tomorrowland een vlinder op mijn vinger kwam zitten.


Dit was eind juli 2010. Aangezien ik eind april 2011 bevallen ben, wil dat zeggen dat ik op dat moment net zwanger was. Zou die vlinder mij iets hebben willen vertellen?!

dinsdag 25 oktober 2011

Telenet en ik zijn de laatste weken geen al te beste vriendjes

Hieronder een kopietje van de klachtenmail die ik hen heb gestuurd; lees, lach en, vooral, huil.

Geachte,

de laatste weken hebben we enkele straffe zaken met jullie diensten meegemaakt waardoor we besloten hebben dat we onze contracten bij jullie wensen op te zeggen.

Zo veranderde mijn vriend vorig weekend het internetabonnement, waarvoor jullie 50€ administratiekosten wensen aan te rekenen. Vreemd, toen we ons abonnement upgraden was dit niet nodig. Op datzelfde moment ging ik in op de aanbieding die jullie mij zelf voorstelden: verleng je mobiel abonnement en krijg een gsm aan 1€. Mooie aanbieding, ik was direct verkocht.

Op 17/10 nam ik contact op met jullie klantendienst. Aangezien we die 50€ adminstratiekosten vorige keer niet moesten betalen, wilde ik wel eens horen of die kosten niet konden kwijtgescholden worden. Ik vertelde aan D, de telefoonjongen, dat ik ook op de aanbieding van de gsm was ingegaan. Hij zou de zaak intern bespreken en me woensdag 19/10 om 13.15u terug bellen. Leuk en ik had het gevoel dat als mijn vriend ook op de gsm-aanbieding zou ingaan, D er zou voor zorgen dat die 50€ niet betaald moesten worden. Ik heb D echter nooit meer aan de lijn gehad, kreeg op 21/10 ineens out of the blue en zonder verdere uitleg een mailtje dat mijn bestelling 200061632252 niet volledig verwerkt kon worden en vandaag kreeg ik de factuur met uiteraard 50€ administratiekosten aangerekend. Ook staat er ineens een nieuwe rubriek op mijn factuur: "webruimte": 41€. Waar komt dat weer vandaan?! Zoals jullie kunnen zien, heb ik geen website via jullie en heb ik die webruimte nog nooit gebruikt. Ik kwam er net achter dat je die webruimte krijgt bij een hoger abonnement maar het is mij een raadsel waarom dat niet aangepast wordt als je je abonnement terug verlaagd (ik gok op: het uitmelken van naïeve zieltjes). Ook kreeg ik vandaag een brief met een "unieke aanbieding": een gsm bij een contractverlenging. Zijn jullie met mij aan het lachen?!

Daarnaast zijn wij helemaal niet tevreden over het abonnement voor mobiele telefonie dat wij bij jullie hebben. Sinds we een nieuwe SIM-kaart hebben gekregen, hebben we vaker geen netwerk dan wel. Ik werk dicht bij de Nederlandse grens, wat er voor zorgt dat ik heel vaak geen netwerk heb of op een Nederlands netwerk zit, zoals vandaag al de hele dag het geval is (en dat ik bij mijn volgende aanrekening wel zal kunnen betalen). Als ik dan het netwerk van Mobistar wil kiezen (Telenet staat nooit bij de mogelijkheden), krijg ik vaak de mededeling "niet beschikbaar" of "niet mogelijk". Ook krijgen we beiden meer dan eens per week de mededeling "SIM vernieuwen" waarbij we weer eens een tijd zonder netwerk zitten. Navraag bij de klantendienst vorige maandag leerde me dat het aan de verouderde software van onze gsm zou liggen (mind you: die gsm's zijn nog geen 2jr oud en toen gekocht bij een actie van jullie). Een andere oplossing werd ons niet aangeboden en daarmee was de kous af. Ook MMS werkt al 2jr (sinds onze overstap naar jullie) niet; hiervoor hebben we al verschillende keren naar de klantendienst gebeld en al tientallen keren de instellingen geïnstalleerd, zonder enig resultaat.

U begrijpt, ons geduld is op. Ik ben momenteel druk aan het solliciteren en dankzij het falende gsmnetwerk heb ik al verschillende potentiële werkgevers met het schaamrood op de kaken moeten terugbellen omdat mijn netwerk tijdens het gesprek was weggevallen. Leuk is anders hoor.

Ik zou dan ook graag van u vernemen hoe ik mijn abonnement bij jullie kan opzeggen. Met mobiele telefonie zullen we tot eind december wachten maar televisie (digitaal + kabel) en internet wens ik zo snel mogelijk op te zeggen.

Mvg,


En dan heeft mijn Digibox het gisteren ook nog eens begeven, wat wil zeggen dat ik al die programma's die daar nog op staan, zal moeten opvragen en betalen als ik ze nog wil zien. Je hoort het al: To be continued...

Update: Twee dagen later kreeg ik telefoon: de aangerekende kosten zullen gecrediteerd worden. Aan de andere zaken kon de dame aan de telefoon niet helpen, maar dat hoeft ook niet meer, voor gsm stap ik over naar een andere provider.

vrijdag 21 oktober 2011

Vreten zal je

Mijn grootvader is een groot liefhebber van drank en eten en sinds mijn grootmoeder niet meer leeft, is het zijn favoriete tijdverdrijf. Eén keer om de twee maanden wil hij met mijn broer, mij en onze aanhang op restaurant gaan en goede kleinkinderen als wij zijn, gaan we natuurlijk graag mee (free drinks and food, hallo! *just kidding*). Het favoriete restaurant van "den bompa" is Cuveehoeve in Brecht.

Ongeveer een jaar geleden nam hij ons voor de eerste keer er mee naartoe. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, en wij dus gezamenlijk aannamen, is dit geen brasserie maar best een chique zaak. Mijn broer en vriend voelden zich in hun jeansbroek redelijk underdressed. Ik had een jurk aan en een sjaal bij die ik over mijn schouders drapeerde en zo paste ik bij toeval perfect in het plaatje van de zaak.

Mijn schoonzus bestelde een "soleke", dat in de pan aan tafel werd gepresenteerd. In de pan, zo'n roestkleurige uit "den ouwe tijd", lag een volledige vis; schoonzus - geen al te grote eter - moest eens slikken en trok haar wenkbrauwen op. Nadat ze goedkeurend had geknikt, nam de ober de pan mee naar een grill in het midden van de zaal waar hij de vis op een bord schikte. Schoonzus slaakte opgelucht een zucht toen ze zag dat ze maar de helft van de inhoud van de pan had gekregen. Haar bord was bijna leeg - ze was zo ontzettend trots op zichzelf dat ze alles had opgekregen - toen de ober weer aan onze tafel verscheen met de pan in zijn handen. Of mevrouw nu al de rest van haar vis wilde hebben. Want ja, ook de andere helft van de pan was voor haar bestemd.

Enkele maanden geleden zaten we weer aan tafel in Cuveehoeve en deze keer kreeg mijn broer zijn eend à l'orange gepresenteerd in een pan. Hij had zijn bord bijna leeg en we waren herinneringen aan het ophalen aan het vorige bezoek en het "soleke" toen de ober aan onze tafel verscheen met een pan in zijn handen. Of meneer misschien de rest van de eend nog wilde opeten! Hilariteit alom natuurlijk.

Vanavond gaan we er weer eten. Schoonzus en ik liggen ons al de hele dag te verkneukelen over bovenstaande verhalen. En ja hoor, zij kiest weer voor het "soleke" - gebakken zeetong - en mijn broer gaat waarschijnlijk weer voor de eend. Ik zit al te schuddebuiken bij het vooruitzicht aan dat vreetfestijn.

zaterdag 8 oktober 2011

Time/Out

En toen, op een mooie maandagochtend eind vorige maand, gebeurde datgene waar ik al enkele maanden van droomde maar ik niet verwacht had dat het zou gebeuren: ik kreeg mijn ontslag. In tegenstelling tot mijn collega die de eerste dagen down was, had ik de dag van mijn leven. Eindelijk bevrijd, eindelijk een einddatum, eindelijk niet meer stiekem hoeven doen over sollicitaties maar gewoon de volgende zes maanden één dag per week volledig kunnen wijden aan die sollicitaties.

Dat houdt wel in dat ik momenteel al mijn energie nodig heb om die sollicitaties te genereren en tot een goed eind te brengen. Schrijven en juwelen maken staan momenteel op een laag pitje. Maar zodra er weer tijd is, zie je me wel weer verschijnen. Tot die tijd: Have a good life!

donderdag 1 september 2011

De aantrekkingskracht van een baby

Een baby eist niet alleen de aandacht van familie op, ook wildvreemden worden onhoudbaar aangetrokken tot een baby. Een simpele wandeling in de buurt gaat niet onopgemerkt voorbij en iedereen die passeert, werpt een blik in de kinderwagen. Anderen gaan zelfs nog een stapje verder en beginnen - ongevraagd - een babbeltje. Meestal gaat het over oudere vrouwen die ons zien komen aanlopen met de kinderwagen, trager beginnen te wandelen en wat dralen. Als we hen dan kruisen, draaien ze een halve toer om zodat ze in de kinderwagen kunnen kijken en beginnen dan een praatje, meestal met de woorden: "Amai, das nog een kleintje." Fier als we zijn, liepen we er de eerste keren in en vertelden direct het hele levensverhaal van Baby. Nu, na vier maanden nutteloze chitchat, herkennen we zulke babbelgrage individuen vanop tien meter en lopen we er met een boog van een diameter van twee meter omheen of blokkeren we het zicht op de kinderwagen. Zo hebben we al veel gepikeerde en teleurgestelde blikken mogen incasseren de laatste weken.

Ook gaan shoppen met Baby levert vreemde en vertederende taferelen op. Vaak heb je niet genoeg plaats in een kledingwinkel om met de kinderwagen te manoevreren. Dus laten we Baby soms vooraan in de winkel achter terwijl wij snel het aanbod bekijken. Telkens we ons omdraaien om naar de kinderwagen te kijken, staat er een andere vrouw over gebogen, lustig onverstaanbare woordjes kirrend in de veronderstelling dat toch niemand aan het kijken is. Het blijft een grappig fenomeen. Een enkele keer hebben we voorgehad dat een vrouw aan omstaanders begon te vragen of de baby van hen was, zij was er rotsvast van overtuigd dat iemand Baby had achtergelaten. Tuurlijk, en de boodschappen en luiertas krijg je er gratis en voor niets bij.

Als we op stap gaan met Baby krijgen we niet alleen vertederende opmerkingen te slikken. Vooral als je eens "anders doet dan normaal" is de commentaar niet te versmaden. Toen we begin juni aan zee gingen shoppen voor het ontbijt hadden we Baby meegenomen in zijn draagbuidel. Het is makkelijker dan te moeten wringen met een kinderwagen en je hebt je handen vrij; ideaal dus om snel een boodschap te doen. Lief liep trots met zijn buidel door de winkelstraat en werd door àlle voorbijgangers aangestaard alsof hij een ruimtewezen was. Een oudere vrouw becommentarieerde zelfs net luid genoeg dat we "dan toch beter de kinderwagen hadden genomen". Goede raad, we nemen hem niet van iedereen aan.

Sommige mensen hebben er dan weer een talent voor om het verkeerde moment uit te pikken om hun liefde voor baby's te tonen. Zo zaten we met een acht weken oude baby in de cafetaria van het ziekenhuis na een bezoekje aan de kinderarts. Nog niet helemaal gewend aan het nieuwe leven was ik luiers, melk én tutje vergeten; volgens Baby hét moment om zijn keel open te zetten. Lief, die zenuwachtig wordt als de aandacht op een vervelende manier op hem wordt gevestigd, siste dat ik mijn thee moest laten staan en dat we naar huis trokken. Hij plaatste Baby in zijn maxicosi en wilde de riempjes dichtdoen maar door zijn nervositeit en irritatie werd dat een geknoei. De dame aan het tafeltje naast ons had zich ondertussen al omgedraaid om naar Baby te kunnen kijken. En als er nu iets is wat Lief niet kan verdragen, dan is het wel dat ze op zijn vingers zitten te kijken als hij aan het knoeien is. De exacte woordenwisseling zal ik je besparen maar je kan er zeker van zijn dat de vrouw in kwestie Lief niet snel zal vergeten.

Eerlijk gezegd ben ik blij dat de aantrekkingskracht van Baby na vier maanden en drie dagen begint te tanen, zo kunnen we eindelijk nog eens ongestoord buiten komen. Na een hele week werken wil ik namelijk al mijn aandacht op Baby kunnen vestigen en niet op wildvreemden.

donderdag 25 augustus 2011

To Do Before I Die-list

Naar aanleiding van de 99 Things Tag (en ook wel een beetje gepikt van Belgisch topmodel Cesar Casier = hot stuff ladies!) leek het me wel eens leuk om een overzichtje te maken van de dingen die ik absoluut nog wil verwezenlijken in dit leven. Kwestie van doelen te stellen in dit leven. Dit zijn de dingen die me nu te binnen schieten, waarschijnlijk wordt het lijstje in de loop van de tijd nog wel wat uitgebreid:

- Roadtrip maken door USA
- De Grand Canyon zien
- Reizen naar Thailand, Dominicaanse Republiek, Curaçoa, Malediven, Austalië, Kroatië, Portugal, Sicilië, Italië, Vietnam, Argentinië, Cuba (ach, maak daar maar zowat de hele wereld van. Als het er warm is en er valt cultuur op te snuiven, dan wil ik er geweest zijn)
- Eilandhoppen in Griekenland (wilde ik een paar jaar geleden al doen maar Lief kreeg de kriebels bij het horen van dat plan)
- Barcelona, Madrid en Parijs nogmaals bezoeken
- Citytrippen in New York, Milaan, Rome en Venetië
- Spaans leren
- Alleen op reis gaan
- Als een local mijn vakantie in het buitenland doorbrengen, maakt niet uit in welk land
- Een boek publiceren (en dan niet in eigen beheer want dat vind ik niet tellen)
- Kerstmis in de zon vieren
- Nieuwjaar vieren op Times Square
- Carnaval vieren in Rio de Janeiro
- Naar het vliegveld trekken met een koffer en daar een vlucht kiezen
- Bungeejumpen
- Skydiven
- Een professionele fotoshoot doen met Lief en Baby
- Mijn ouders iets groots cadeau doen (hoewel ze volgens mij Baby al groots genoeg vinden)
- Een week internetloos doorbrengen
- Een job vinden die ik écht graag doe
- Raften
- Duiken
- Een cruise maken
- Surfen
- Een hechte vriendenkring uitbouwen (ik heb "losse" vrienden die elkaar niet kennen, zo'n vriendenkring van 10-15 mensen lijkt me wel leuk om te hebben)
- Een schrijfworkshop volgen

In de categorie "zo goed als onmogelijk":

- De lotto winnen
- Ontslag nemen voordat ik een andere job heb gevonden
- Van het schrijven leven
- Shoppen zonder limiet
- Een tijdloos designerkledingstuk kopen
- Een verblijf in het buitenland kopen
- In het buitenland gaan wonen
- Een jaar lang op wereldreis gaan
- Terug danslessen volgen (dit is zo goed als onmogelijk omdat er amper danslessen op degelijk niveau voor volwassenen bestaan. Moest je er toch weten in het Antwerpse, let me know!)
- Genoeg poezen in huis hebben om een asiel te kunnen beginnen
- Een gat in de markt vinden en er een blooming business van maken (zo inventief ben ik nu ook weer niet)

Het valt me op dat veel van mijn wensen te maken hebben met reizen. Ik vind reizen nu eenmaal een fascinerende bezigheid en wil niet wegkwijnen in mijn "eigen wereldje" maar nieuwe dingen en culturen leren kennen.

Om af te sluiten nog een geweldige quote: One day, your life will flash before your eyes. Make sure it's worth watching!

vrijdag 12 augustus 2011

Tag: 99 Things

Ik doe eigenlijk nooit tags, gewoon omdat ik denk dat dat toch niemand interesseert maar deze vind ik wel een leuke manier om iets meer over mezelf te vertellen. Ik haalde hem bij Noelle. Here we go:

1. Je eigen blog gestart - Waar denk je dat je je momenteel bevindt?! Gestart eind 2007 en ondertussen nog een reis- en kralenblog geopend (die jammer genoeg stil liggen)
2. Onder de sterren geslapen - Op het balkon bij mijn ouders thuis, alweer ettelijke jaren geleden
3. In een band gespeeld - Ik zelf niet maar in de middelbare school vormden een stel vrienden een bandje en hebben ze een cd uitgebracht
4. Naar Hawaii geweest - Staat op de wishlist, samen met zowat alle andere (exotische) landen ter wereld
5. Een meteorietenregen gekeken
6. Meer dan je je kan veroorloven aan een goed doel gegeven
7. Naar Disneyland geweest - Rond mijn zestiende namen mijn ouders mij en mijn broer mee naar Florida waar we ook Disneyland bezochten
8. Een berg beklommen
9. Een bidsprinkhaan vastgehouden
10. Een solo gezongen - Elke avond in de auto maar je wil mij echt niet horen zingen!
11. Bungee gesprongen - Mijn moeder wilde me dit cadeau doen maar ik kreeg cold feet! Nog altijd wel op de wishlist
12. Parijs bezocht - Het begon met een schoolreis, die ik het jaar daarna nog eens over deed (moest mijn jaar overdoen), daarna heeft een vriendin er een jaar gewoond als au-pair en toen heb ik haar verschillende keren bezocht en een laatste keer enkele jaren geleden met mijn vriend. Paris, je t'adore!
13. Naar een onweersstorm gekeken - dat heeft iedereen wel eens gedaan, toch?!
14. Jezelf vanaf nul een kunst geleerd
15. Een kind geadopteerd
16. Voedselvergiftiging gehad
17. Bovenop het Vrijheidsbeeld gelopen
18. Je eigen groenten geteeld - Poging tot. In één van onze vorige appartementen had de voorgaande huurder tomaten, aardbeien en kruiden geplant. De tomaten en aardbeien hebben we nooit gezien, de kruiden deden het wel goed
19. De Mona Lisa gezien in Frankrijk - Tijdens voorgenoemde schoolreisje naar Parijs was het Louvre een vaste stop. Ik heb de Mona Lisa "gezien", vanachter de ruggen van tientallen toeschouwers en achter glas. Het schilderij is amper een paar tientallen centimeters groot en was wat mij betreft de grootste tegenvaller van Parijs.
20. Geslapen in een nachttrein - Onderweg naar Sankt Moritz waar ik samen met een vriend voor de mutualiteiten in een hotel ging werken.
21. Een kussengevecht gehad - Meer dan eens
22. Gelift
23. Jezelf ziek gemeld terwijl je niet ziek was - Niet echt, maar ik wacht ook niet totdat ik niet meer op mijn benen kan staan. Keelpijn en beetje watten in het hoofd volstaan voor mij om thuis te blijven
24. Een sneeuwfort gebouwd
25. Een lammetje vastgehouden
26. Ge-skinnydipt
27. Een marathon gelopen
28. In een gondel gevaren in Venetië
29. Een totale eclips gezien
30. Een zonsopgang of zonsondergang gekeken - Tijdens een kampeervakantie in Frankrijk (ben de naam van het gehucht kwijt) keken we regelmatig naar de zonsondergang
31. Een homerun geslagen
32. Op een cruise geweest
33. De Niagara Falls in het echt gezien
34. De geboorteplaats van je voorouders bezocht
35. Een Amish gemeente gezien
36. Jezelf een nieuwe taal geleerd - Ik heb op school vier talen geleerd maar dat telt niet zeker?!
37. Genoeg geld gehad om geheel tevreden te zijn
38. De toren van Pisa in het echt gezien
39. Gaan rotsklimmen
40. Michelangelo’s David gezien
41. Karaoke gezongen - Tot grote spijt van mijn gezelschap
42. Een geiser zien uitbarsten
43. Voor een vreemdeling een maaltijd betaald in een restaurant
44. Afrika bezocht
45. Op het strand gewandeld bij maanlicht - Meermaals tijdens vakanties
46. Met een ambulance vervoerd
47. Een portret laten schilderen van jezelf
48. Diepzee gevist
49. De Sixtijnse kapel in het echt gezien
50. Op de top van de Eiffel Toren geweest
51. Gedoken of gesnorkeld
52. In de regen gekust - Meermaals
53. In de modder gespeeld
54. Bij een drive-in bioscoop geweest
55. In een film gespeeld
56. De Chinese Muur bezocht
57. Een bedrijf gestart
58. Vechtsport les gevolgd - Een les zelfverdediging, niet dat ik er nog veel van weet
59. Rusland bezocht
60. Geserveerd aan thuis- en daklozen of minder bedeelden
61. Scoutingkoekjes verkocht - Ik wilde niet bij de jeugdbeweging en van deur-aan-deur-verkoop word ik misselijk
62. Op een walvistocht geweest (toeristisch)
63. Bloemen gekregen zonder reden
64. Bloed, plasma of bloedplaatjes gedoneerd
65. Wezen Skydiven
66. Een Nazi concentratiekamp bezocht
67. Een domiciliëring niet kunnen betalen door te laag saldo - Omdat ik net mijn financiën in de hand wil houden en constant wil weten hoe het er voor staat, weiger ik met domiciliëringen te werken
68. In een helikopter gevlogen
69. Een favoriet kinderspeeltje bewaard
70. Het Lincoln Memorial bezocht
71. Kaviaar gegeten
72. Een quilt gemaakt
73. In Times Square gestaan
74. Door de Everglades getoerd
75. Ontslagen bij je baan
76. Het wisselen van de wacht gezien in Londen
77. Een bot gebroken - Over een hek springen met plateauzolen aan was niet het beste idee ooit. Gevolg: enkel gebroken en gewrichtsband gescheurd
78. Passagier geweest op een motor
79. De Grand Canyon in het echt gezien
80. Een boek gepubliceerd - Ooit in dit leven...
81. Het Vaticaan bezocht
82. Een gloedje nieuwe auto gekocht - Vijf jaar geleden en twee jaar later knalde ik in mijn voorliggers achterste. Ben er nog altijd niet goed van. Auto leeft gelukkig nog, maar wel al drie jaar gehavend. Tot mijn grote verbazing raakte hij begin dit jaar zelfs zonder problemen door de keuring
83. In Jeruzalem gelopen
84. Je foto in een krant - Bij tips voor last-minute reizen. Ik vond het artikel vorig jaar met onze verhuis terug, zo grappig.
85. Een vreemdeling gekust op middernacht bij Nieuwjaar - Wat een mens al niet doet als de drank te rijkelijk gevloeid heeft
86. Het Witte Huis bezocht
87. Een dier gedood en bereid om te eten
88. De waterpokken gehad - Ik vermoed van wel
89. Iemands leven gered
90. In een jury gezeten
91. Een beroemd persoon ontmoet - Een jeugdvriendin is actrice en heel wat jeugdvrienden uit mijn geboorteplaats doen hun best om haar achterna te gaan. Verder heeft mijn vriend jaren op het Zuid in Antwerpen gewoond, de Delhaize daar is een speeltuin vol BV's
92. Deelgenomen aan een boekenclub - Ben ik te verlegen voor, wel ben ik lid van verschillende verhalensites waar we elkaars werk lezen en beoordelen
93. Een tattoo hebben - Tellen piercings? Ik heb er vier (gehad): navel, bovenrand oor, neus en bovenlip
94. Een baby gehad - Drieënhalve maand geleden, voor wie dat nog niet duidelijk was ;)
95. De Alamo (Texas) in het echt gezien
96. In het Groot Zoutmeer (Utah / Great Salt Lake) gezwommen
97. Betrokken geweest in een rechtszaak
98. Een GSM gehad - Verschillende, vanaf mijn 19de
99. Gestoken door een bij - Ik stond op het dakterras bij mijn ouders van een glas limonade te drinken en toen ik mijn armen naar beneden deed, voelde ik een steek in mijn oksel. De geplande BBQ op het dak heb ik moeten laten passeren, ik was de hele avond zo misselijk als een krab

22/99, dat kan beter. Er staan nog een paar dingen op die ik zeker eens wil doen maar ook dingen die me helemaal niet interesseren.

vrijdag 5 augustus 2011

Funny Friday

Het is Vrijdag! En voor het eerst in vier maanden tijd ben ik daar héééééél blij mee (ik ben sinds maandag terug aan het werk). Tijd voor fun en een brede lach. Hieronder wat hulp, uiteraard van mijn geliefde beestje: de kat.







dinsdag 2 augustus 2011

Privacygrenzen

Door de komst van internet en sociale media in het bijzonder schiet er nog maar weinig privacy over. Als het niet op Facebook, Twitter, Hyves of Netlog heeft gestaan, is het niet gebeurd; dat is zo'n beetje de heersende mentaliteit. En dus vertelt men ongegeneerd wanneer men op vakantie is (lekker makkelijk voor inbrekers), hoeveel keer en in welk standje men laatst seks heeft gehad (om het voyeurisme te voeden) en plaatst men te pas en te onpas foto's van mensen die niet eens meer weten dat die foto's genomen zijn.

Zo zie ik op bovengenoemde sites foto's verschijnen van baby's waarvan ik zeker weet dat de poster geen ouderlijke band heeft met de baby. Als moeder stel ik mij daar vragen bij als: "Weten de ouders daar wel van?" en "Wat vinden zij er eigenlijk van dat hun kind zomaar op internet wordt gesmeten?"

Uiteraard kon het moment dat ik zelf "slachtoffer" werd van deze "praktijken" niet uitblijven en zo zag ik vorige week met lede ogen aan hoe Liefs zus foto's van Baby op Facebook zette. Terwijl mijn Facebookpagina netjes afgeschermd wordt voor de buitenwereld, showt zij zonder zichzelf of mij vragen te stellen mijn kind aan 225 mensen die ik niet ken en die mij niet kennen. Ik ben er zeker van dat ze zich van geen kwaad bewust is en als rasecht lid van de Facebookgeneratie vindt dat je alles moet kunnen posten op internet. Ik vind echter dat als er foto's van een kind op internet worden gezet deze foto's door de ouders moeten worden gepost of dat er op zijn minst op voorhand met de ouders overlegd moet worden. Later als hij groot genoeg is om bewuste keuzes te maken, mag voor mijn part heel zijn privéleven op internet worden uitgesmeerd maar nu hij daar nog te jong voor is, wil ik dat wij, de ouders, beslissen welke foto's/info publiek worden gemaakt.

Of ben ik nu aan het overdrijven?!

dinsdag 26 juli 2011

Familie-uitbreiding

Een baby krijgen, betekende niet alleen dat Lief en ik ouders werden. Nee, het gaat veel verder: mijn ouders zijn grootouders geworden, mijn broer en zijn vrouw nonkel, peter en tante en Liefs zus tante en meter. Allemaal leuk en gezellig, ware het niet dat iedereen zowat direct zijn "rechten" begon op te eisen.

Zo was ik nog niet helemaal in het reine met mijn zwangerschap toen mijn moeder riep dat ze wel zou babysitten op haar vrije dag. En tijdens de vakanties. En als hij naar school gaat op woensdag (daar zal ze dan wel haar vrije dag voor verplaatsen). En tijdens haar jaarlijkse reis zou ze hem wel meenemen. En mijn vader kon ook nog op vrijdag want die ging ineens ook parttime werken. En als ze binnen drie jaar op pensioen gaat, wil ze hem nog veel vaker zien. Toen Lief op het lumineuze idee kwam dat we Baby op zondag al konden laten blijven slapen, werd dat geen "te overwegen optie" meer maar een vaststaand feit waar niet meer over nagedacht moet worden. Mijn moeder klonk zelfs teleurgesteld toen ik vorige week liet doorschemeren dat ik toch liever de lach van mijn kind zou willen zien op een maandagochtend.

Ook Liefs zus kan er wat van. Zo hoorde ik haar één van de eerste dagen zeggen: "Word maar snel groot zodat ik je een weekend mee naar huis kan nemen." Ze was daar zelfs heel specifiek in: op zijn tweede wil ze hem meenemen. Euhm... :-\

En daar houdt het niet op. Toen ik tegen mijn vader zei dat hij niet voor elke kir van Baby aan zijn park moet staan, kreeg ik een pruillip. Ik weet gewoon dat hij Baby een hele dag wil vasthouden als ik er niet bij ben; iets wat ik absoluut niet wil omdat 1) Baby zo geen broodnodige slaap krijgt en 2) ik geen kind wil dat constant aanhankelijk is. Toch kan hij het niet laten en zo zal ik wekelijks met een opgefokt kind naar huis kunnen want "ach wij zijn de grootouders, wij moeten hem verwennen".

Klopt maar wij zijn de ouders en het zal gaan zoals wij het willen of het zal niet gebeuren! :P

vrijdag 15 juli 2011

Happy Friday!

Gisteren kwam ik op een blog terecht waar ik een lijstje vond van tien dingen die de blogster gelukkig maakt. Toen ik vannacht twee uur lang naar het plafond lag te staren, maakte ik mijn eigen lijstje. Naast the obvious (Lief, de baby, familie en vrienden) neemt dansen een zeer belangrijke plaats in op dat lijstje. En dan heb ik het niet over wat beschonken staan schuifelen op een dansvloer in het Antwerpse nachtleven. Nee, ik heb het over een choreografie tot een goed einde brengen en liefst van al nog op een podium maar dat zal niet meer voor dit leven zijn. Meer dan vijftien jaar heb ik gedanst, en tijdens die eerste twaalf jaar heb ik tientallen optredens gedaan. Niets is zo heerlijk als de kick van een geslaagd optreden en niets ruikt beter dan een backstage.

Ik kan ook genieten van het kijken naar een geslaagd optreden. Zo mis ik geen enkele aflevering van So You Think You Can Dance en The Ultimate Dancebattle en regelmatig ga ik met mijn moeder naar een musical. Om het weekend goed in te luiden, heb ik enkele van mijn favoriete fragmenten van bovenvernoemde programma's hieronder verzameld. Enjoy!













Valt het op dat ik fan ben van Isabelles choreografieën? :D

woensdag 13 juli 2011

Over wonderen en eer

Als ik mijn vriendinnen vertelde dat ik zwanger was, kregen hun ogen een starende blik en een vrolijke fonkeling. Na een gelukzalige zucht volgde standaard: "Een baby, dat is toch echt een wonder." Dat kan ik uiteraard niet ontkennen, als je bedenkt dat de baby die je krijgt bij de bevalling negen maanden eerder nog een eicel en spermazaadje was.

Mijn moeder ging nog een stapje verder en vindt het zelfs een eer dat wij vrouwen kinderen mogen dragen. Uhm... Wat een eer dat mijn navel helemaal uitgerokken is en mijn piercing nu voor een groot gat hangt te bengelen. Wat een eer dat mijn buik helemaal uitgerokken is en vol striemen staat zodat mijn navel er als een zon uitziet, kwestie van geen aandacht te trekken naar die bengelende piercing. Wat een eer dat mijn tieten nu dichter bij mijn navel dan bij mijn kin hangen. Wat een eer dat mijn knie pijnlijk en stijf is van het vocht dat ik ophield tijdens mijn zwangerschap. Wat een eer dat ik op het einde van mijn zwangerschap geen voet meer kon verzetten zonder olifantenpoten te krijgen (dat vocht hé). Wat een eer dat ik de eerste maanden plat lag van vermoeidheid en hoofdpijn. Wat een eer dat ik tijdens diezelfde maanden vaak twee keer genot had van mijn maaltijd. Wat een eer dat ik regelmatig sterretjes zag door de lage bloeddruk. Wat een eer dat mijn bikinilijn voor eeuwig en één dag ontsierd wordt door een twintig cm lang litteken. En dan mag ik nog blij zijn dat ik geen last had van incontinentie, bekkeninstabiliteit, zwangerschapsdiabetes of zwangerschapsvergiftiging en dat ik tijdens de bevalling niet ben ingescheurd/ingeknipt.

Nee, geef mijn portie de volgende keer maar aan de man ;)

donderdag 7 juli 2011

Trop is teveel en teveel is trop

17 weken bevallingsverlof. Dat was begin april mijn vooruitzicht en het klinkt velen als muziek in de oren. Nu ik al bijna 14 weken thuis zit, kan ik oprecht zeggen dat het teveel van het goede is.

Het was jullie misschien al opgevallen in de vorige post maar dat thuiszitten doet mij geen deugd. Ik word er gek van en een beetje triest, ik heb het gevoel dat mijn dagen bestaan uit de hongerigen voeden en stront opkuisen, letterlijk. Als baby niet huilt, staan de katten wel om aandacht te bedelen en als zij bediend zijn, is er nog altijd Lief die na een lange werkdag honger heeft en geen zin om de handen uit de mouwen te steken.

Nee, na drieënhalve maand is het wel duidelijk: ik ben geen huisvrouwmateriaal. Ik snak echt naar een werkdag. Even tussen die vier muren uit, weg van pampers en flesjes, geen stofzuiger of vod in mijn zicht en sociaal contact met meerderjarigen die geen familie van me zijn, even mijn persoonlijke ontplooiing voeden. Begrijp me niet verkeerd: ik kom heus wel buiten. Maar hoeveel keer kan je gaan shoppen zonder dat het gaat vervelen?! (In mijn geval, vier keer) Hoe vaak kan je je familie bezoeken zonder telkens dezelfde verhalen te vertellen?! (Zes keer) En bezoekende vrienden denken dat je het maar over één ding wil hebben: de baby. (Niet dus) 's Avonds weet ik amper een zinnig woord te zeggen tegen Lief, na tweeënhalve maand bespreek je niet meer elke vuile luier met elkaar.

Op de één of andere manier kijk ik dus uit naar begin augustus, wanneer ik terug dagelijks twee uur in mijn auto en negen uur achter een bureau mag vertoeven. Om dan na één week te klagen dat ik weer verlang naar die dagen dat ik thuis bij de baby zat. Want zo ben ik wel.

vrijdag 24 juni 2011

Insomnia

"I only smoke weed when I need to and I need to get some rest."


Insomnia is één van mijn favorieten van Faithless (We Come One is mijn absolute nummer 1) en ik heb de lyrics de afgelopen nachten al regelmatig in mijn hoofd afgespeeld. Het is de ideale soundtrack bij de slapeloze nachten die ik regelmatig tegenkom. Net als Maxi Jazz neem ik dan mijn (mentale) pen en begin te schrijven: boodschappenlijstjes, to do-lijstjes, blogposts, reviews, teksten, ideeën, noem maar op. Niet echt bevorderlijk om de slaap wel te vinden, ik moet die dingen ook nog zien te onthouden tot de volgende dag! Misschien moet ik vanavond maar een jointje roken ;)

dinsdag 21 juni 2011

De expertise van Sabon

Enkele weken geleden stapte ik in een vlaag van verveling de Sabonwinkel in het Wijnegem Shopping Center binnen. Ik was niet op zoek naar iets specifieks maar zoals elke vrouw vind ik altijd wel iets dat ik "echt" en "dringend" nodig heb. Om dat iets te vinden, liep ik langs de schappen van de winkel. Aangekomen bij de gezichtsverzorging trok een serum mijn aandacht. Nog voor ik twee zinnen op de verpakking had gelezen, stond er een verkoopster naast me die me een uitleg gaf over het serum en ineens alle beschikbare gezichtsverzorgingslijnen van het merk aan me voorstelde. Helaas voor haar was dat niet wat ik zocht.


Ik liep door naar het schap met de scrubs en ik bedacht me dat ik al enkele weken zonder scrub zat. Een andere verkoopster viel aan (jeezes, wat zijn ze opdringerig irritant, je kan geen voet verzetten zonder dat ze je overspoelen met een ongevraagde uitleg) en stelde voor dat ik een scrub zou uitproberen op mijn hand. Nadat ik drie keer (!!) had geweigerd, gaf ze me haar deskundige uitleg over de scrubs. Ze vertelde me dat de scrub ideaal is als je last hebt van zweetvoeten. Je mag het spul niet preventief gebruiken, wel aan het einde van de dag als je al zweetvoeten hebt, want de scrub opent je poriën en dan kan alle viezigheid uit je voeten. En als je gaat zonnen, moet je vooraf de scrub gebruiken, want deze opent je poriën zodat je huid de uv-stralen goed kan opnemen.

En ik maar denken dat een scrub de dode huidcellen verwijdert, silly me! Na het afrekenen van de (stikdure) scrub rende ik naar buiten waar ik minutenlang heb staan lachen.

dinsdag 14 juni 2011

The Insiders: Somatoline cosmetic (Intensief Afslankende nachtkuur)

Een kuur die je binnen twee weken tijdens de nacht twee centimeters zou afslanken? Toen The Insiders aankondigden dat ze een testpanel voor de Intensief Afslankende Nachtkuur van Somatoline cosmetic zochten, schreef ik me als de bliksem in. Ik wil nl. wel wat meer dan twee centimeter kwijt. Enkele dagen later kreeg ik een grote pot in de bus en vier weken lang testte ik het goedje.


Verpakking: De nachtkuur zit in een groen met wit kartonnen doosje met blauw opschrift. De pot zelf bestaat uit wit, hard plastic met een blauw opschrift en een groene, hard plastic schroefdop. Persoonlijk vind ik de verpakking er goedkoop uitzien. Een glazen pot zou volgens mij beter bij de prijs en de uitstraling van het product passen.

Product: De nachtkuur is een lichtgroene crème, bij het smeren merk je echter dat het geen crème is maar meer de structuur van een gel heeft. De crème geurt naar mineralen; aangezien de crème zeezouten en bruine algen bevat, is de reden hiervan niet ver te zoeken.

Werking: Met ronddraaiende bewegingen masseerde ik de nachtkuur elke avond in, totdat het product in de huid was opgenomen. Enkele minuten later ervoer ik een tintelend, warm gevoel; dit is de cryothermale werking die eigen is aan het product. Een deel van het product wordt niet in de huid opgenomen; dit komt door de witte klei uit de Amazone die in de crème zit. Deze klei legt een dun laagje over de huid en creëert zo een maskereffect. Dit is heel vreemd om te voelen, alsof je benen in dunne panty's zitten. Deze twee effecten ervoer ik echter niet elke avond, de reden hiervoor heb ik niet kunnen achterhalen. Als je te veel product gebruikt, krijg je "schilfertjes"; het teveel aan product blijft op je huid liggen en schilfert. Dit kan je makkelijk verwijderen met een droge handdoek maar het is vervelend als je je kleren al hebt aangetrokken.

Resultaten: Vier weken lang heb ik de behandeling op mijn billen en dijen uitgetest en tot mijn grote spijt ben ik niet één centimeter verloren. Wel voelen mijn billen heerlijk zacht aan en ziet de huid er strakker uit. Toen ik na twee weken helemaal geen centimeterresultaat zag, besloot ik ook mijn buik te behandelen. Deze is door de zwangerschap verslapt, uitgezet en hangt een beetje door. Ik heb mijn buik twee weken lang behandeld en ben daar wel twee centimeters verloren. Ik hou echter wel in gedachten dat mijn buik nog niet helemaal hersteld is van de bevalling.

Prijs: Voor 400ml van dit groene goedje betaal je bij de apotheker 53,99€. Een schappelijke prijs voor dit soort product, als het tenminste resultaat geeft.

zaterdag 11 juni 2011

Desperate housewife

Poetsen, het is niet bepaald mijn favoriete bezigheid. Buiten de hoogdringende karweitjes - stofzuigen, de keuken hygiënisch houden en het toilet bacterievrij maken - zal je me niet makkelijk met een poetsdoek in de hand kunnen betrappen. Ik ken wel leukere tijdverdrijven.

Nu ik echter al tien weken thuis zit dankzij mijn zwangerschap liggen de kaarten helemaal anders. Ik heb tijd in overvloed en een mens kan nu eenmaal niet blijven blogs/boeken/tijdschriften lezen en shoptripjes ondernemen. Dus neem ik me wekelijks voor een "grote poetstaak" af te handelen. Zo nam ik twee weken geleden de koelkast onder handen: de losse stukken gingen in de vaatwasser en de koelkast zelf schrobde ik totdat ze weer maagdelijk wit zag. Het heeft me wel enkele uren gekost, aangezien er telkens ik de boel droogde nog wel ergens een miniscuul vlekje te zien was en ik de vingerafdrukken op de deur maar met moeite kon doen verdwijnen. Drie dagen later liet Lief een bus melk lekken en kon ik weer opnieuw beginnen.

Daarnaast kan je me regelmatig met de stofzuiger in de hand vinden. Met twee ruivende katten in huis en enkele bouwwerven naast de deur is een dagelijkse stofzuigronde geen overdreven luxe, daarom dat ik er tegenwoordig twee per dag doe. En als ik tussendoor nog pluisjes of haarvlokken tegenkom, neem ik er even de kruimeldief bij.

De badkamer heeft de afgelopen tien weken al vaker een poetsdoek gezien dan de rest van het jaar samen. Is het jou al opgevallen dat er al nieuwe kalkvlekken verschijnen direct na de eerstvolgende douchebeurt? Mij wel en elke keer opnieuw moet ik mij inhouden om de boel niet opnieuw onder handen te nemen.

Gelukkig kan ik binnen zeven weken weer gaan werken, anders zou ik tegen het einde van het jaar non-stop met een poetsdoek rondlopen - wat een horror!

vrijdag 3 juni 2011

Kraambezoek

Na een gesprek met een vriendin (die met chronisch vermoeidheidssyndroom) had ik besloten dat ik niet te veel kraambezoek wilde krijgen in het ziekenhuis. Een bevalling is immers geen pretje en het laatste wat je daarna wil, is een eindeloze reeks familie en vrienden entertainen terwijl je baby van hand tot hand gaat en jij amper de tijd hebt om te wennen aan dat nieuwe wezentje. Lief en ik spraken dus af dat we enkel mijn ouders en de peter en de meter zouden op bezoek laten komen. We pakten het slim aan en gaven op het geboortekaartje geen gegevens van het ziekenhuis mee.

Natuurlijk liep het anders dan gepland. 's Zaterdags was het al prijs: mijn neven en hun partners stonden plots in mijn ziekenhuiskamer. Na de geboorte had ik iedereen wel een berichtje gestuurd en had mijn neef gevraagd in welk ziekenhuis ik lag maar het was nooit in me opgekomen dat ze me daadwerkelijk zouden komen opzoeken. Dus daar lag ik: net enkele uren van de epidurale af, ik kon nog niet op mijn benen staan, met steunkousen aan, vettig haar en mijn bril op mijn neus. Mijn laatste deftige wasbeurt was geleden van donderdagavond, daarna was ik enkel door de vroedvrouwen gewassen met een washandje. Ik zag er niet bepaald charmant uit.

En dat was nog maar het begin. Mijn moeder kondigde aan dat mijn tante en nonkel me een dag later een bezoekje zouden brengen. Ze wist goed genoeg dat ik niet te veel bezoek wilde krijgen maar "je tante kan zich niet inhouden". Ja, fijn ma maar moest je dan per sé vertellen waar ik lag?! Of was dat een pay back-actie omdat je vrijdags na die marathonbevalling niet op bezoek mocht komen? Ook Liefs twee beste vrienden wilden die dag een kraambezoek brengen en zodoende zat zondags mijn ziekenhuiskamer weer stampvol. Rondlopen ging deze keer al wat vlotter maar mijn buik en wond zorgden voor pijn, véél pijn én ik had een zwaar geval van de babyblues. Niet bepaald leuk gezelschap maar dat leek niemand iets te kunnen schelen. De baby ging weer de hele kamer rond en uiteindelijk had iedereen hem al vastgehad behalve ik.

Maandag kregen we gelukkig een adempauze maar dinsdag zorgde Lief voor wederom een volle kamer. Dit keer met enkele collega's. Hij kon het niet tegenhouden, was zijn uitleg, hij moest het kamernummer wel doorgeven, anders zou zijn collega aan de balie wel gaan vragen op welke kamer ik lag. Nog altijd met steunkousen aan, kromgebogen van de pijn, met een maandverband dikker dan de pamper van de baby tussen mijn benen, al vijf dagen rondlopend in een netje van het ziekenhuis dat voor een onderbroek moest doorgaan en een joggingbroek uit de zwangerschapscollectie die nu bijna van mijn kont viel, maakte ik kennis met twee collega's van een andere afdeling en Liefs naaste collega en zijn vriendin. Ik heb al betere eerste indrukken gemaakt.

Na deze zes dagen in het ziekenhuis weet ik wel één ding zeker: ik ga van mijn leven nooit een pas bevallen vrouw bezoeken!

zondag 29 mei 2011

En, is de bevalling vlot verlopen?

Het is de meest gestelde vraag de laatste weken. En waarschijnlijk hopen de meeste vraagstellers op een simpel "Jaja" als antwoord maar dan komen ze er in mijn geval heel slecht vanaf. Ik heb namelijk een bevalling voor in de boekjes gekregen, maar dan wel voor de horrorboekjes. *Opgelet: expliciete uitleg komt er aan. Verder lezen op eigen risico. Ik sta niet in voor de gevolgen op de mensheid en zijn voortplanting.*

Het begon allemaal op donderdag 28 april. Kort nadat ik was opgestaan, kreeg ik de drang om naar het toilet te gaan. Eenmaal op het toilet kon ik echter niet op de pot blijven zitten, ik zat wat op en neer te springen door steken in mijn onderrug. In het begin dacht ik nog dat ik last had van constipatie maar toen dit voorval zich een aantal keren herhaalde, werd het mij duidelijk dat ik weeën had.

Toen Lief om vier uur thuis kwam, zat ik al regelmatiger van de pijn op en neer te springen in de zetel. Toen zijn eurocent viel, begon hij zenuwachtig door de woonkamer te ijsberen: "Ooh nee, het is zover. We moeten naar het ziekenhuis. Nu. Direct." Ik wist hem te kalmeren en te overtuigen dat het nog veel te vroeg was, de weeën kwamen immers nog maar om de tien minuten. We aten nog een klein slaatje, hoewel, Lief kreeg amper iets door zijn keel, er zat een brok emoties in de weg.

Rond half negen 's avonds kwamen we dan toch aan in het ziekenhuis. Er werd gekeken hoeveel ontsluiting ik had (3cm) en ik werd aan de monitor gehangen om het verloop van de weeën en baby's hartslag op te volgen. De vroedvrouw waarschuwde me dat 3cm nog niet veel was en dat ze me een uur later, mits geen verandering, weer naar huis zou kunnen sturen. Een uur later kwam een nieuwe vroedvrouw (er was immers een shiftwisseling geweest ondertussen) kijken hoe ver het stond en ik had geluk, ze had een studente bij *mark the sarcasm* Beiden wilden wel eens voelen hoeveel ontsluiting ik ondertussen had. Hoewel mijn weeën nog geen vast ritme hadden gevonden, hadden ze wel effect gehad: ik had al 5cm ontsluiting. Van naar huis gaan werd er niet meer gesproken, de baby zou nu niet lang meer op zich laten wachten. Dat dachten we allemaal alleszins...

Ik werd verhuisd naar een verloskamer met bad omdat ik graag wat wilde ronddobberen. Terwijl Lief naar de voetbal keek, nam ik een bad om de pijn wat te verzachten. Daarna begon ik aan een walk of torture: zitten of liggen ging niet meer door de rugpijn, dus was mijn enige optie rondwandelen. In de kleine verloskamer heb ik op 2u tijd ettelijke kilometers bij elkaar gewandeld. Om half twaalf kwamen de vroedvrouw en stagiaire nog eens voelen hoever het stond. Ondertussen zat ik op 7cm ontsluiting. Op dit tempo zouden we onze zoon rond 3u die nacht eindelijk te zien krijgen. Lief informeerde naar een epidurale verdoving. Wilde ik die nog nemen, dan was het nu wel de moment; daarna zou ik te veel ontsluiting hebben en zou de epidurale zijn doel volledig missen. Ik dacht er even over na en toen ik merkte dat wandelen ook een te pijnlijke affaire begon te worden, liet ik de anesthesist er bij roepen.

Terwijl ik voorovergebogen op het bed tussen de benen van de stagiaire hing, joeg de anesthesist een lange naald in mijn rug. Althans, dat is wat Lief me achteraf vertelde. Zelf heb ik er niets van gevoeld, dankzij de verdoving vooraf. Vanaf dat moment was ik aan het bed gekluisterd maar voelde ik ook geen pijn meer van de weeën. Het enige wat we konden doen, was wachten, wachten tot de ontsluiting volledig zou zijn. In tussentijd keken we wat tv, lulden wat tegen elkaar en probeerden wat slaap te krijgen. Niet echt een makkelijke klus als je vol hangt met sensoren (ik) of op een smalle stoel moet liggen (Lief) en er elk uur wel iemand komt kijken hoe het met je is.

De uren tikten weg en de weeën deden gevoelloos hun werk. Om 3u had ik 8cm ontsluiting en om 5u was het al opgelopen tot 9cm. Het wachten duurde ontzettend lang en helaas mocht de vroedvrouw tijdens de nacht mijn vliezen niet breken of weeopwekkers geven, iets wat ze tijdens de dag wel doen als de epidurale de ontsluiting vertraagt. Dus zat er niets anders op dan nog wat te wachten. De vroedvrouw van de nachtshift ging naar huis en werd vervangen door een nieuwe vroedvrouw en een nieuwe stagiaire, die - uiteraard - ook een paar keer moest voelen hoe de ontsluiting vorderde. Als iemand me vroeger had verteld dat ik tijdens mijn bevalling zeker door tien verschillende vrouwen bepoteld zou worden, had het kot te klein geweest. "Niet met mij," zou mijn antwoord zijn geweest. Tijdens die nacht en ochtend eind april kon het me allemaal niet veel meer schelen en had ik het waarschijnlijk nog goed gevonden als het halve ziekenhuis een keer was komen voelen.

Er gingen nog een paar uur voorbij. Ik had de hele nacht op mijn linkerzij gelegen waardoor mijn linkerbeen niet alleen voos was maar ook weigerde mee te werken. Ik dacht even dat het voor altijd verlamd zou zijn. Rond 9u moest ik ineens overgeven, volgens de vroedvrouw het teken dat het einde in zicht kwam, en om half elf 's ochtends kreeg de vroedvrouw eindelijk de toestemming van de gynaecoloog om mijn vliezen te breken. Ik kreeg een baxter met weeopwekkers en vanaf dan was er terug pijn, ondanks het feit dat ik al aan mijn vierde verdovingsspuit van de epidurale zat. Om ons af te leiden, keken we naar het huwelijk van Kate en William. Dé hamvraag van het moment was: "Wat zal er eerder zijn, onze zoon of het ja-woord van William?" Ik liet Lief een gastendoekje nat maken dat ik over mijn hoofd gooide als er weer een wee kwam opzetten. Zodoende heb ik het ja-woord gemist.

Rond 13u was er onenigheid tussen de gynaecoloog en de vroedvrouw. Volgens hem (de vader van mijn behandelend gynaecologe - kies ik speciaal een vrouw, krijg ik tijdens mijn bevalling uiteraard de enige man in de gezamenlijke praktijk) had ik volledige ontsluiting en kon hij de baby al halen met de verlostang. De vroedvrouw was het echter niet met hem eens, volgens haar had ik nog een randje dat eerst weg moest. Een uur later had ik er genoeg van en wilde ik beginnen persen. Ik was het na 24u weeën kotsbeu. De vroedvrouw bracht alles in gereedheid en nog voor ik één keer had kunnen persen, kwam mijn eigen gynaecologe de kamer binnengewandeld. Ze trok haar schort aan en legde een schaar klaar - een gebaar waar ik de koude rillingen van kreeg. Ik mocht weer persen en de gynaecologe graaide met twee handen tegelijk in mijn vagina maar het bleek allemaal niet veel te helpen. De baby moest nog 3cm indalen maar het schoot niet op. Even later liet de gynaecologe het persen stilleggen en overliep ze de situatie: het duurde al uren om van 9cm naar volledige ontsluiting te gaan. Als ik wilde persen, kwam er weer een randje te voorschijn waardoor ik dus geen volledige ontsluiting meer had en de baby wilde niet indalen. Ze zag nog maar één oplossing: een keizersnede. Ik ben beginnen lachen van opluchting: een keizersnede vond ik een veel beter idee dan het gebruik van die schaar van daarnet.

Ik kreeg een vaste blaassonde, werd op een ander bed gelegd en weggevoerd naar het operatiekwartier. Lief moest vooraan wachten terwijl ik in de operatiezaal, buttnaked, werd ontsmet en waar nodig geschoren. De operatietafel was amper breed genoeg om mijn zwangere lijf te kunnen opvangen. Mijn armen werden naast me vastgemaakt, het voelde alsof ik aan het kruis genageld was. Totdat de anesthesist de verdoving verzwaarde, kreeg ik de weeën weer op volle kracht door. Lief werd, gehuld in een groene schort en met monddoekje, binnengebracht en sprakeloos, helemaal onder de indruk, wachtten we tot het ging beginnen. Van de keizersnede voelde ik niets. Rond 15.19u werd er me een baby getoond, nog voor ik hem goed en wel had bekeken, was hij weer weg. Ik stuurde Lief er achter om foto's te maken. Zodra de baby verzorgd was, verdwenen mijn beide mannen naar de afdeling Materniteit. De gynaecologe was mijn buik alweer aan het dichtnaaien toen ik haar hoorde roepen: "Wat is dat daar?" Een grote plas bloed lag er onder de operatietafel, ik was vaginaal aan het bloeden. Ik lag te trillen van het bloedverlies, de verdoving en de inspanning. Ook toen ik daarna al op de kamer lag, trilde ik nog en moest ik ook nog eens overgeven. Leuk hoor, dat bevallen.

In de dagen erna heb ik nog vier zakken bloed gekregen om het bloedverlies te compenseren. Twee daarvan kreeg ik zondags, toen ik al volop aan het rondlopen was op de kamer. De vroedvrouwen vonden dat een mirakel aangezien mijn bloedwaarden zo verschrikkelijk laag waren. Op dinsdag bleken mijn bloedwaarden nog niet in orde en wilde de gynaecologe me nog bloed geven. Ik was het echter beu om met katheders in mijn lijf gekluisterd te worden aan mijn bed. Ik weigerde en ze schreef me ijzerpillen voor. Een dag later, één dag vroeger dan gepland, maakte ik de gynaecologe duidelijk dat ik naar huis wilde. Aangezien ik al aan het inpakken was, kon ze bijna niet weigeren en vertrok ik naar huis met deze zalige baby:





vrijdag 27 mei 2011

Opvolging, the sequel

Nadat we besloten hadden dat onze zoon mijn familienaam zou krijgen, trokken we rond de zesde maand van de zwangerschap naar het gemeentehuis om de vaderschapserkenning alvast in orde te maken - want hoewel ik er best op gehamerd heb om die kleine mijn naam te geven, ben ik niet van de beroerdste en wilde ik dat Lief de familieband met onze zoon zo snel mogelijk officieel vastlegde. Daar aangekomen bleek dat Lief toevallig zijn paspoort was vergeten - nou ja, toevallig, Lief heeft zijn portefeuille praktisch nooit bij. Omdat we zonder dat paspoort niks konden vastleggen, vroegen we meer inlichtingen over de procedure van vaderschapserkenning. De beambte legde uit dat als het kind op voorhand wordt erkend door de vader het na de geboorte automatisch zijn familienaam zou krijgen. Ik liet haar de hele uitleg doen en antwoordde toen: "Ok, dat is de traditionele manier maar wij willen dat het kind mijn familienaam krijgt." Haar mond viel bijna open van verbazing en ze schudde heftig haar hoofd: "O nee, dat gaat niet, hoor." Ik overtuigde haar ervan dat ik op internet had gelezen dat het wel degelijk kan en dat we niet van onze intentie gingen afstappen.

De beambte keek me aan alsof ik Liefs grootste recht wilde afpakken en vroeg botweg waarom we dat wilden. Ik was te verbouwereerd om te antwoorden en ik was dan ook opgelucht dat Lief zei dat het zijn idee was om familiale redenen. Met tegenzin en de woorden "Dit mag je wel niet rondbazuinen" legde ze ons uit dat ik de geboorte van de baby zou kunnen gaan aangeven en dat Lief achteraf, out of the bleu ("Ooh ja, ik was vergeten dat ik een kind had" ~> haar woorden) zou kunnen opduiken en onze zoon alsnog zou kunnen erkennen. Bij het afscheid zei ze ook nog: "Je hebt nog enkele maanden tijd, denk er nog eens over na." Woorden die me alleen maar meer vastbesloten maakten om door te zetten.

En als dat hebben we ook gedaan: een drietal weken geleden ben ik de geboorte van onze zoon gaan aangeven en een dag later zaten we bij dezelfde beambte om de vaderschapserkenning in orde te maken. Toen ze vroeg of de familienaam moest veranderd worden, antwoordden we in koor en nadrukkelijk: "Nee!"

zaterdag 16 april 2011

The Insiders: Soyjoy

Misschien hebben jullie al van The Insiders gehoord. Dit is een mond-tot-mond reclamenetwerk waarbij je als eerste nieuwe producten kan testen. Het doet me een beetje denken aan het hostessenwerk dat ik een tiental jaar geleden deed. Toen liep ik ook weken rond met nieuwe producten die mijn familie en ik testten. Het enige verschil is dat ik nu niet met mijn autootje het hele land moet afrijden om in één of duister achtereind van het land de producten te gaan promoten in de plaatselijke Carrefour of Delhaize. Nee, voor The Insiders mag ik de promotie voeren vanuit mijn luie zetel, online of face-to-face.

Het eerste product dat ik mag uittesten, is SOYJOY, een Japanse fruitreep gemaakt met hele sojabonen die rijk zijn aan proteïnen, vezels, ijzer, antioxidanten en mineralen. De fruitreep is er in zeven smaken: bosbessen, sinaasappel, appel, banaan, aardbei, gojibessen en pruim. Ik had nog nooit van gojibessen gehoord maar het is best lekker. De smaak is een mengeling van kersen, dadels en frambozen. 34% tot 40% van de reep bestaat uit puur fruit en de repen bevatten enkel natuurlijke suikers. Klinkt als het perfecte tussendoortje, toch?!

Zodra ik de testdoos in huis had, ben ik aan het proeven geslagen. De eerste beet was op zijn minst gezegd vreemd. Ik dacht in eerste instantie dat de reep over datum was, zo droog en hard is de koek. De structuur van hele sojabonen is wennen maar bij de tweede reep was ik verkocht. De reep doet een beetje denken aan Grany's maar dan steviger van structuur, meer als opeengeperste Grany's. De fruitsmaak is bij de ene reep al beter proefbaar dan bij de andere. Mijn persoonlijke favorieten zijn bosbessen en appel.

Toch vind ik dit niet echt een ideaal tussendoortje. Ik vind de reep nogal klein, hij is 30 gram; niet bepaald maagvullend. Ik eet er dan ook meestal meerdere tegelijk waardoor het best calorierijk wordt. Met 430 kcal per 100gr loopt het snel op. De prijs blijkt te verschillen van verkooppunt tot verkooppunt en ligt tussen 1,50€ en 1,70€ per reep, wat het wel een heel duur tussendoortje maakt. Dat maakt de drempel voor mij wel heel hoog om SOYJOY zelf te kopen.

vrijdag 8 april 2011

Egoïsme

Een (te) vaak gehoord verwijt van mensen met een kinderwens is dat zij bewust kinderloze koppels egoïstisch vinden. Ik zal dit zeker niet ontkennen. Ook mijn redenen om niet aan kinderen te beginnen, stoelden voornamelijk op egoïsme: zo wilde ik een goed leven voor mezelf waarbij ik de ruimte zou hebben om mijn kleine en grote dromen uit te kunnen voeren en waarbij niets of niemand in mijn weg zou lopen. Sterker nog, ik vond het mijn plicht tegenover mijn ongeboren kind om het te beschermen tegen een moeder die haar tijd liever in zichzelf steekt dan in haar kind. Niets mis mee, toch?! Er zijn meer dan genoeg vrouwen die zo denken, het niet uitspreken en toch enkele kinderen op de wereld zetten zonder er naar om te kijken. Dat vind ik een stuk erger.

Langs de andere kant vind ik wél kinderen willen even egoïstisch als er geen nemen. Want wees eens eerlijk: wie doe je, buiten jezelf en je partner, écht een plezier met nóg een extra wezen op deze planeet te zetten?! Vind je je genen echt zo geweldig dat je die per sé wil doorgeven?! En wie heeft de baby eigenlijk al eens gevraagd of hij/zij wel geboren wilde worden?! Wat mij betreft, zijn de redenen om een kind te nemen vaak niet minder egoïstisch. Een kleine navraag leverde me deze top 4 op:
- Ik wil dat mijn familienaam wordt verdergezet,
- Dan weet ik zeker dat er altijd iemand zal zijn die mij nodig zal hebben,
- Ik wil later niet eenzaam zijn,
- Ik heb iemand nodig om voor te zorgen.

En dan word ik voor een egoïst uitgescholden...


Waarom wil jij wel/geen kinderen?

donderdag 17 maart 2011

Paypal, mijn niet zo beste maatje,

na onze eerste onaangename kennismaking dacht ik dat onze vriendschap eindelijk de goede weg opging maar de laatste maand heb je me laten vallen als een baksteen. En dat nadat ik je vol vuur had aangeprezen bij Lief en ik hem overtuigd had om van jouw diensten gebruik te maken voor het kopen van een nieuw speeltje. Vol vertrouwen stortte ik eind februari een viercijferig bedrag van mijn bankrekening op Liefs account. Akkoord, onze namen zijn verschillend en daarom weigerde je halsstarrig om het bedrag op zijn account te storten. Foutje van mij, ik geef het toe. Maar mits een beetje research van jouw kant had je kunnen merken dat er op dat account al bedragen waren gestort van onze gezamenlijke rekening en dat ik dus helemaal geen vreemde ben van Lief. Maar goed, ik begrijp het: iedereen is liever lui dan moe.

Na een halve week begonnen Lief en ik nattigheid te voelen - en het was niet mijn vruchtwater dat brak - en belde ik je op voor meer informatie. Gezien het over Liefs account bij jou gaat, kon je me echter telefonisch geen concrete informatie bezorgen. Geen probleem, ik heb bij een bank gewerkt, ik ken de regels van de wet van de privacy en heb hier begrip voor. Wel gaf je me mee dat het bedrag binnen tien werkdagen zou teruggestort worden *slik* Tien dagen om een overschrijving op te maken en het bedrag terug naar mijn bankrekening te sturen?! Jij bent écht liever lui dan moe.

Een week later begonnen we een mailwisseling: Lief was het beu om op zijn geld te wachten, wat zeg ik? Hij verdenkt jou er zelfs van zijn geld kwijt te zijn gespeeld! Aantijgingen waartegen ik je met hand en tand heb verdedigd trouwens. Maar je moet begrijpen, het gaat hier over een berg geld waarvoor hij lange uren heeft moeten maken. Het werd dus hoog tijd om uit te vissen waar dat geld zich bevond en dus trad ik via Liefs mail in contact met je. Sneaky, I know maar telefonisch wil je me geen informatie geven en Lief vertrouwt zulke zaken liever aan mij toe. Tot vijf keer toe heb ik je nu al vlakaf gevraagd op welke datum dat geld terug werd gestuurd naar mijn rekening. Duidelijker kan niet maar toch slaag je er in om me keer op keer een algemeen, nietszeggend antwoord te bezorgen. Om je geheugen op te frissen, geef ik hier een overzichtje van onze conversatie:

07/03/2011: "Na het lezen van uw e-mail begrijp ik dat uw vriendin van haar
bankrekening een overboeking heeft willen doen van **** EUR. Ik kan u
vermelden dat de overboeking dan inderdaad niet voltooid zal worden,
omdat de naam van de bankrekening overeen moet komen met de naam op de
PayPal-rekening.
Ik kan u vermelden dat wanneer een overschrijving na 4 werkdagen niet
voltooid is dat het bedrag binnen 10 dagen teruggestort wordt naar de
bankrekening waar het bedrag van afgeschreven is.
Afhankelijk van uw bank moet ik u vermelden dat het verwerken bij de
bank 30 dagen in beslag kan nemen, maar voor meer informatie hierover
kunt u het beste contact opnemen met uw bank."

Omdat ik deze uitleg echt waanzinnig vind, heb ik me proberen voorstellen hoe deze procedure in zijn werk gaat. Jij komt 's ochtends aan op kantoor, de lijst van de binnengekomen stortingen voor je neus en je loopt één voor één de stortingen na in een poging deze te koppelen aan het juiste account. Aangekomen bij mijn storting merk je dat de naam van de bankrekening van de opdrachtgever niet overeenkomt met de naam van het begunstigde account. Je legt de storting op het hoopje werk voor de volgende dag zodat je het nog eens kan bekijken, misschien is er in tussentijd al iets veranderd. Zo gaat het nog twee dagen door en dan merk je dat je de twee echt niet aan elkaar kan koppelen en beslis je dat het geld teruggestuurd moet worden. Het werk voor de terugstorting leg je op je hoopje werk voor binnen twee weken want de terugstorting direct in orde maken, daar heb je niet veel zin in. WTH?! Waarom al die bochten en omwegen toch?! Zou het niet veel gemakkelijker zijn om het geld direct terug te sturen? Het zou je heel wat werk besparen.

15/03/2011: "Wij kunnen u helaas niet aangeven wanneer het bedrag precies bij de bank aan gaat komen. Dit is voor ons ook niet na te gaan. Onze excuses hiervoor. Heeft u het geld nog steeds niet terug ontvangen op de bankrekening, voorziet u ons dan van onderstaande informatie zodat een onderzoek voor u kunnen instellen:

1. Naam van de bankrekeninghouder
2. Bankrekeningnummer
3. Naam van de bank
4. Bedrag
5. Valuta
6. Datum van de overboeking
7. Unieke overschrijvingscode
Zodra wij deze informatie hebben ontvangen, kunnen we voor u kijken of en wanneer het geld is teruggegaan naar de bank. "

Ik word niet graag als een achterlijke behandeld. Dat jij niet kan zien of weten wanneer mijn geld op mijn bankrekening aankomt besef ik ook wel, daar hoefde ik jouw bevestiging niet van te krijgen. Dat was ook helemaal niet de vraag, de vraag was: "Graag de exacte datum van terugstorting." Simpel zou je denken, maar dat ben jij blijkbaar ook. Ondanks mijn uitgebreide uitleg in de eerste mail was het ook deze keer te moeilijk om wat logische verbanden te trekken. Ik begin me toch vragen te stellen bij je verstandelijke mogelijkheden, zou je je daar eens niet voor laten nakijken? Het is maar een vriendschappelijke raad.

16/03/2011: "Na het bekijken van uw PayPal-rekening zie ik dat het geld inderdaad is teruggestuurd naar de bankrekening. Wanneer een betaling niet geplaatst kan worden, zal het naar de dezelfde bankrekening teruggestuurd worden. Dit kan tot 30 dagen in beslag nemen."

Hallelujah! Nadat ik je het lijstje informatie heb bezorgd, weet je me ein-de-lijk te vertellen dat het geld is teruggestort. Wat.Een.Vooruitgang! We weten nu dat het geld is teruggestort maar wederom, ondanks mijn herhaaldelijke vraag, noem je niet de exacte datum waarop het bedrag van jouw rekening is afgeschreven. In plaats daarvan vind je het nodig om me nog eens een lesje in jouw policy te geven. Guess what?! Na een mailwisseling van meer dan een week ken ik jouw policy bijna uit het hoofd! Wat wel nieuw is, is dat dit tot 30 dagen zou kunnen duren. Dat moet je me toch eens nader uitleggen: een overschrijving tussen twee banken duurt maximaal drie werkdagen (ja, ik heb nog op een hoofdzetel van een bank gewerkt, daar leer je zulke dingen). Waarom zou het dan tot 30 dagen in beslag kunnen nemen om een simpele overschrijving te doen?! Ofwel speel jij met mijn kloten die ik niet heb maar wel aan het kweken ben, ofwel verberg jij iets voor mij, zoals bv. dat jij het geld wat langer op je rekening houdt om er nog wat extra interesten van te kunnen trekken. Dat lijkt, na navraag op Twitter, ook een onderdeel van jouw policy te zijn, maar dan wel een onderdeel dat je angstvallig verborgen houdt voor je klanten.

Gisterenavond zijn mijn stoppen een beetje doorgeslagen. Wat wil je ook: je houdt ons al tien dagen mailsgewijs aan het lijntje en we hebben dat geld al bijna drie weken niet meer gezien. Het huis staat onder hoogspanning en het enige waar we nog over kunnen praten, is jouw laksheid en falende communicatie. Ik heb dan ook mijn vriendelijkheid laten vallen en heb je het volgende gemaild:

"Wanneer juist is dat bedrag teruggestort? Op welke datum exact? Dat vraag ik jullie nu al vijf keer en elke keer krijg ik een algemeen, nietszeggend antwoord. Hoe moeilijk kan het eigenlijk zijn om mij exact te vertellen op welke datum dat bedrag terug is afgeschreven van jullie rekening?? Hoe lang een overschrijving naar een andere bank duurt, hoef ik niet te weten, met een ex-bankbediende als vriendin weet ik dat waarschijnlijk beter dan jullie."

Een volstrekt begrijpelijke reactie na de afgelopen dagen, toch? Hoewel ik twijfelde of je nog met een antwoord op de proppen ging komen, wist je me net het volgende te vertellen:

"Wij kunnen u informeren dat het bedrag van **** EUR op 1 maart 2011 in ons systeem is binnen gekomen. Omdat er geen voldoende informatie was om dit te plaatsen op uw PayPal-saldo is dit op 14 maart 2011 weer teruggestort naar de bankrekening waarvan het bedrag is gekomen. Wat van belang is als wij geld gaan plaatsen op de PayPal-rekening dat in ieder geval de naam van de PayPal-rekeninghouder moeten overeen komen met de naam van de bankrekeninghouder. Verder moet over de bankrekening zijn toegevoegd aan de PayPal-rekening of de unieke overschrijvingscode zijn gebruikt."

Je kon het toch weer niet laten om een vermanend vingertje op te steken hé? Maar goed, laat ik gewoon doen alsof ik dat niet gelezen heb.

Ik weet niet of we na dit debacle nog betaalmaatjes kunnen blijven. Misschien moet je toch eerst eens werken aan je communicatievaardigheden en dan zien we nog wel.
De groeten!

donderdag 10 maart 2011

Opvolging

Als we mensen vroeger vertelden dat ik geen kinderen wilde, kreeg Lief vaak te horen dat "ik hem de voortzetting van zijn naam ontnam". Deze opmerking kwam - vanzelfsprekend - alleen maar uit de mond van mannen, meestal nog gevolgd door "ik wil niet alleen zijn op mijn oude dag" - volgens mannen rondom mij de twee belangrijkste redenen om kinderen te maken... *Omdat deze post niet gaat over redenen om kinderen te maken, las ik hier wijselijk een pauze in*

Ik voorzie dat ik binnenkort weer een hoop dodelijke blikken te slikken krijg, want ook nu we wél zwanger zijn, komt er nog altijd geen voortzetting van Liefs naam *Eat that, you egotripping men!* Het idee kwam in eerste instantie van Lief zelf. Op een donkere avond enkele maanden geleden vertelde hij me dat hij mijn familienaam eigenlijk mooier vindt dan de zijne en dat hij het niet erg zou vinden om de baby mijn familienaam te geven. Mij maakte het echter niet veel uit op dat moment maar het idee bleef wel in mijn hoofd zitten. Door omstandigheden waar ik niet verder over ga uitwijden, heeft Lief zijn vader al meer dan 30 jaar niet meer gezien en ook het laatste bezoek van/aan zijn moeder dateert alweer van enkele jaren geleden. Zijn halfzus is het enige familielid dat we nog wel regelmatig zien. Bij familie denken we beiden vooral aan mijn familie. Na veel hersengekraak bedacht ik me dat het maar vreemd zou zijn om onze zoon te noemen naar een man die we beiden niet kennen en dat het beter zou zijn om hem de naam te geven van de familie die hij wel zal kennen. En zo zal geschieden, wel met tegenzin van de gemeente maar dat is weer voer voor een nieuwe column.

zondag 6 februari 2011

Babysittende vaders

"Het eerste jaar heb je toch maar weinig aan een kind. Ik vind dat het eerste jaar eigenlijk alleen voor de moeder is." Ik ben niet op mijn mond gevallen maar ik heb in nuchtere toestand nog nooit iemand zo glazig aangestaard als die zomeravond vorig jaar. Aan het woord een vriend van Lief over het zoontje van zijn broer.

Alsof moeders er op zitten te wachten om alleen luiers te verversen en als het kind oud genoeg is om zonder smossen te kunnen eten en volledig beleefd opgevoed is over te dragen aan de vader die er dan mee kan "spelen" en er op kan "babysitten" zonder er al te veel last mee te hebben. Want dat opvoeden ook tot hun takenpakket behoort, daar lijken veel vaders/mannen nog nooit van gehoord te hebben.

woensdag 2 februari 2011

Terugkrabbelen

Ondanks mijn grote bek van de voorbije vijftien jaar, waarbij ik te pas en te onpas luidruchtig en zeer nadrukkelijk verklaarde dat ik onder geen beding kinderen op deze rotwereld zou zetten, ben ik er dus in geslaagd zwanger te worden. Nou ja, veel moeite heeft het niet gekost: één keer seks op een zwoele woensdagavond, net tijdens mijn eisprong, en we hadden al prijs. De ironie: daar waar andere koppels soms jarenlang seksafspraken maken om toch maar hun grootste wens in vervulling te laten gaan, hadden wij amper vijf minuten nodig. De ironie bis: tijdens de werkweek komen we amper aan seks toe maar die ene keer dat de passie ons overspoelde op een doordeweekse dag was genoeg om de rest van ons leven om te gooien.

Het verlossende (of beter gezegd: vervloekte) telefoontje van de dokter waarin ze mijn maagprobleem van de voorgaande maanden verklaarde ("Ik heb goed nieuws, alé ja, ik weet niet of jij het zo goed gaat vinden. Soit, ik zal het maar ineens zeggen: je bent toch zwanger hoor."), ging gepaard met een huilbui die de eerste maand amper te stoppen was. Wat voor een koppel wordt aanzien als één van de leukste momenten in hun leven werd voor mij één groot deprimoment. Lief daarentegen sprong direct op een roze wolk en is er sindsdien niet meer afgekomen.

Tot aan de eerste echo bevond ik mij in een permanente staat van ontkenning. Enkel mijn moeder wist het en het liefst van al had ik dat zo gehouden maar uiteindelijk zou mijn lichaam me toch verraden hebben. Na die eerste echo kwam dan het moment dat ik het niet langer kon verzwijgen. Er zit wel degelijk een mens in wording in mijn buik en het werd tijd om de wereld - of toch op zijn minst familie en vrienden - hiervan op de hoogte te brengen. Met lood in mijn schoenen - iedereen kende immers mijn uitdrukkelijke mening - vertelde ik eerst mijn broer en daarna mijn vrienden dat ik dat mijn lichaam niet meer van mij alleen is. Iedereen, zonder uitzondering, reageerde wildenthousiast - zelfs mijn schoonzus die mij volledig volgde in mijn anti-kindermening kirde dat het een lieve lust was (god, wat voelde ik mij verraden!). Iedereen smeedde direct plannen voor uitjes in het park, middagjes spelen met de legoblokken en logeerpartijtjes. En ik zat erbij en keek ernaar alsof ze allemaal hun verstand waren verloren.

dinsdag 1 februari 2011

Dislaimer

Gezien de meeste lezers wel iets voelden voor optie twee uit de vorige blogpost heb ik besloten een paar columns over mijn kijk op mijn zwangerschap in de ether te smijten. Maar dat wil ik niet doen voor er een disclaimer uit te gooien, kwestie van de rozewolkbrigade een stapje voor te zijn.

Dislaimer: Ik ben ervan overtuigd dat iedereen maar één waarheid kent, nl. de zijne. Vraag aan tien overlevenden van eenzelfde gebeurtenis wat er gebeurd is en je krijgt tien verschillende verhalen. Ieders verhaal is gekleurd door de eigen persoonlijkheid en eerdere ervaring. Ik ben mij er heel goed van bewust dat mijn waarheid gepaard gaat met een randje zwartgalligheid en een stevige dosis sarcasme; twee zaken die in mijn columns ook naar voren zullen komen. Kan je hier niet tegen, dan raad ik je aan een andere blog te zoeken en in geen geval te proberen mij te vergiftigen met je rozewolkpositivisme; het zal niet lukken.

zondag 9 januari 2011

Breek de stilte

Zoooo, en dan ben je ineens vier maanden verder. Time flies by when you're having fun. Hoewel "fun" zou ik de afgelopen maanden niet echt willen noemen. Zo is het alweer bijna vier maanden geleden dat ik mijn tijgertje buiten liet voor een wandelingetje in de buurt en sindsdien heb ik hem niet meer teruggezien. Afgemaakt door een duivenmelker uit de buurt, vastgezet in een garage of tuinhuis, binnengehaald bij een lieve familie; de lijst mogelijkheden die door mijn hoofd spoken sindsdien is oneindig lang. Het enige wat ik nog kan denken, is dat ik in de buurt flyers had moeten uitdelen (het asiel en het cad heb ik gecontacteerd) maar daarin werd ik gehinderd door een andere kwaal.

En dan komen we bij de oplossing van het mysterie van de opspelende maag van een paar maanden geleden. De "onsteking" ging niet weg zoals de dokter had beloofd, ik werd energielozer met de dag en toen kwamen we bij de enige overblijvende oplossing: een zwangerschap. Jawel, ik die een hekel heb aan alles wat niet kan spreken of lopen tenzij het vier poten en haar over het hele lichaam heeft zal eind april een kleine man de wereld induwen, want ook dat geluk heb ik: hij ligt niet in stuit. Hip hip joy *insert sarcasme*

Tijdens de afgelopen vier maanden heb ik uiteraard regelmatig aan dit blog gedacht en dan vooral in de zin van: Hoe moet het verder? Ook hier hebben een paar mogelijkheden mijn hersenen lastiggevallen:

- Ik zou kunnen verder gaan op het élan dat ik bezig ben. Leuke blogs verzamelen en er kort iets over vertellen. Maar eerlijk gezegd vind ik dat niet echt bevredigend meer. Tuurlijk, mijn mapje "Interessante links" in mijn mailbox bevat nog bijna 500 links om met jullie te delen en er komen er elke maand nog een paar bij, het is niet dat ik de komende tijd zonder schrijfvoer kom te zitten. Maar het lijkt mij beter dat jullie Google eens leren raadplegen en zelf op de golven van het internet gaan verdwalen.

- Ik zou ook de persoonlijke kant kunnen opgaan en columns schrijven over mijn dagelijks leven. Niet dat er zo veel in gebeurt: als je al vijf jaar voor dezelfde baas werkt en al tien jaar dezelfde man naast je hebt liggen, kruipt de sleur er wel eens in. En daarbij, wie is er eigenlijk echt geïnteresseerd in mijn maatschappelijk onaanvaarde en onconventionele mening over mijn zwangerschap (nee, ik vind het écht geen voorrecht dat ik die kleine negen maand moet laten parasiteren op mijn lijf, eerder een bijna ondraaglijke last.), mijn irritatie als mensen mij feliciteren (ja, wij kunnen onveilige seks hebben op het verkeerde moment. Don't try it at home, hoor!), onze financiële toekomst (we gaan failliet, gegarandeerd. Heb je al eens gekeken wat zo'n kind nodig heeft en welke astronomische bedragen ze daar voor vragen?!) of mijn nachtmerries over de bevalling (ik ga inscheuren, tot beneden, zeker weten. En als top of the bill zal de gynaecologe alles dichtnaaien. Hoewel, dat laatste is misschien nog geen slecht idee.)? Roept u maar als u meer van dit wil.

- Ik zit al een hele tijd te twijfelen of ik een nagellakblog zou starten. Ik ben een nagellakjunk en ik heb best wat kleurtjes. Langs de andere kant heb ik nu wel geen geld om extra kleuren aan te kopen en je kan moeilijk op veertig swatches blijven teren. Ik zou er dan ook geen "gewoon" nagellakblog van maken maar er een twist aan geven. Maar is er eigenlijk nog wel plaats voor een extra nagellakblog? Volgens mij is de markt al best verzadigd.


Zo, ik denk dat ik voorlopig wel genoeg gezegd heb. Hoe lang de stilte deze keer gaat duren, kan ik niet op voorhand vertellen. Tot zolang laat ik jullie met een foto van mij, voor zij die mijn gelul liever niet lezen.