zaterdag 28 augustus 2010

We got off on the wrong food en dat is van de hele avond niet gebeterd

Gaan eten, is één van mijn favoriete ontspanningsmomenten. De hele avond bediend worden en niet zelf moeten koken, wat wil een mens nog meer op een vrijdagavond?! Na gisteren is het antwoord: bediend worden als een koning en niet als de eerste de beste slaaf en het juiste eten krijgen. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Gisteren was mijn moeder jarig en naar goede gewoonte gaan we dan eten met mijn vader, mijn broer, mijn schoonzus en mijn vriend. Deze keer wilden we een "nieuw" restaurantje (de zaak is al meer dan een jaar open) in Schoten uitproberen: Mosselino. Anderhalve week geleden belde mijn moeder om te reserveren maar die reservering bleek gisteren, toen mijn broer en schoonzus even gingen informeren, nergens meer te vinden. Mijn moeder heeft dan nog eens gebeld en uiteindelijk konden ze ons nog een tafeltje aanbieden. Zowel mijn broer als mijn moeder hebben nooit excuses gekregen. Fail n° uno.

Zoals altijd zaten mijn ouders al in het restaurant toen Lief en ik kwamen binnenvallen. Het duurde geen twee minuten voor we ons aperitief kregen aangeboden en ook broer en schoonzus werden snel van een aperitief voorzien. We kregen vier menukaarten, want "ze hadden er niet genoeg maar jullie kunnen wel met twee samen kijken zeker." Geen probleem, maar een restaurant met te weinig menukaarten? Dat maakt niet bepaald veel indruk, hé?! Fail nummer twee.

Ik had de avond voordien al op het internet gekeken en wist al dat ik de tonijn en de moelleux au chocolat wilde hebben. Mijn vader stelde voor om de mix Mosselino te nemen als voorgerecht en zowel mijn moeder als ik gingen akkoord. Toen de bediening na bijna een kwartier eindelijk kwam opnemen, bestelde hij dan ook drie keer mix Mosselino. Mijn moeder vroeg nog of dat ging voor drie personen, aangezien er op de kaart staat dat het pas vanaf twee personen wordt geserveerd. Geen probleem voor de dame die onze bestelling opnam. Nog voor de anderen hun bestelling konden doorgeven, gaf ze al aan dat we voor het hoofdgerecht maar drie verschillende keuzes mochten maken, "anders wordt het te moeilijk voor de keuken om alles op tijd af te krijgen." Ik denk dat mijn mond tot op de grond zakte op dat moment: we waren amper met zes personen! Ik kan begrijpen dat je zoiets zegt tegen een tafel van twintig maar voor een tafel van zes?! Fail nummer drie en vier.

Al redelijk snel kwam de bediening met een bord bruschetta aanzetten, het voorgerecht dat mijn vriend had besteld. Die nam het bord natuurlijk gretig aan maar toen er nog twee borden bruschetta werden aangedragen, ging er bij de bediening een belletje rinkelen dat het toch niet de bestelling van onze tafel was. Fail n° cinco.


Een vijftal minuten later volgde ons voorgerecht. Mijn moeder, mijn vader en ik kregen een bord mosselen voorgeschoteld en de rest kreeg zijn gevraagde voorgerecht. Aangezien er gebakken mosselen bij de mix Mosselino zitten, gingen we er van uit de scampi en calameri fritti nog zouden volgen. We begonnen dus te eten en toen er niks meer volgde, begonnen we toch het ergste te vrezen. Mijn broer vroeg de bediening of de rest nog kwam en de dame kwam uit de lucht gevallen: wij hadden toch de mosselen gevraagd? Nee hoor, de mix Mosselino! Klinkt bijna hetzelfde, is helemaal anders. Omdat iedereen toch al gedaan had met eten, vonden we het niet meer nodig om de rest te krijgen. Maar de dame verzekerde ons ervan dat ze enkel de mosselen had aangerekend en dat het maar de helft van de prijs van de mix was. Bij nazicht bleek de Cozze alla griglia - zoals de mosselen op het menu staan - 8,50€ kostten ipv de beloofde 6€. En het ergste van al is dat ik eigenlijk helemaal niet graag mosselen eet! Fail nummer zes en zeven.

Toen het hoofdgerecht ein-de-lijk kwam - we zaten al bijna twee uur in het restaurant toen het werd geserveerd - stond de bediening aan ons tafel met een portie mosselen Wonderful. Klinkt lekker en zal het ongetwijfeld ook wel zijn maar mijn broer had mosselen Afrodisiaca besteld! Nu zijn wij niet de moeilijkste mensen en aanvaardde hij zonder morren de pot mosselen, maar iedereen begon toch wel zwaar te zuchten aan onze tafel. Fail nummer - ach ja, wie is er nog aan het tellen?!

De gepeperde en gegrilde tonijn was gelukkig héél lekker en het slaatje van salade, tomaten en parmezaanse kaas dat er bij werd geserveerd, smaakte lekker af. Een jongeman van de bediening kwam zenuwachtig aan mijn broer vragen of het wel smaakte, samen met de mededelingen: "Ja, jullie tafel wordt precies wel geviseerd vanavond" en "Mijn moeder is wat verstrooid vandaag". Dan vraag ik mij af of ze niet beter in haar bed was gekropen maar dit terzijde. Mijn broer repliceerde: "Het zou nog beter smaken met een gratis koffie straks."

Natuurlijk wilden we nog graag een dessert en toen de dame dat kwam opnemen, had ze nog het lef om mijn verspreking te verbeteren (ik zei moeulleux au chocolat ipv moelleux). Mijn broer bestelde een Irish koffie en daarbij zei ze: "Aja, die is gratis." Persoonlijk vond ik dat voor alle fouten die gemaakt waren iedereen wel een gratis koffie of thee mocht krijgen en ik ben er van overtuigd dat mijn tafelgenoten er hetzelfde over dachten. Echter, Mosselino vond dit niet nodig. Toen de rekening kwam, bleek inderdaad dat enkel de Irish koffie van mijn broer niet was aangerekend en dat al de rest tot op de laatste cent was verrekend. Dat noem ik zelfs geen fail meer maar een regelrechte schande!

Het was weer een hele belevenis maar wel eentje die ik nooit meer wil meemaken. In Mosselino zien ze me nooit meer terug! Of vinden jullie dat ik overdrijf?

vrijdag 20 augustus 2010

Top Chef recepten

Mijn vriend en ik zijn grote fans van kookprogramma's: Top Chef, Hell's Kitchen, Kitchen Nightmares, Masterchef, ... You name it, wij hebben het hoogstwaarschijnlijk wel gezien. Onlangs hebben we de twee laatste seizoenen van Top Chef bekeken. In deze reeks met Tom Colicchio en Padma Lakshmi strijden 16 chefs voor de titel van Top Chef. Elke aflevering bestaat uit een Quickfire Challenge en een Elimination Challenge.

De deelnemers zijn vaak al gerennomeerde chefs in hun thuisstad en schotelen je elke week een culinair hoogstandje voor. Ik zit elke keer weer likkebaardend voor mijn televisie. Je kan deze gerechten ook zelf klaarmaken, je vindt de recepten van ALLE gerechten terug op de site van Bravotv.com. Succes gegarandeerd!

Volgens mij zag Padma er zelfs op het hoogtepunt van haar bevalling oogverblindend uit, wat een vrouw!

donderdag 5 augustus 2010

Mondstil & Catfight

Het is al weer bijna twee weken stil op deze blog en ondanks jullie massale opkomst (ja hoor, lil'Kim is watching you maar daarover later meer :)) kom ik er niet toe om jullie van dagelijks leesvoer te voorzien. Maaaaar, ik heb een gegronde reden, of beter gezegd: ik heb er twee.

Sinds ik in mei op aanraden van mijn vriend een rauwe sardien naar binnen speelde, heb ik last van mijn maag. Het begon met een darmwandontsteking en het ging over in een niet-verterende maag waarvan de dokter zelfs niet wist wat er aan de hand was. Van pure wanhoop heeft ze me dan maar de sterkste maagpillen gegeven die er bestaan, met de profetische woorden: "Als er een ontsteking zit, zal ze hiermee weggaan." Waar ze aan toevoegde dat ik alcohol, pikant eten, koffie, en bruisdrank eten moest vermijden; mijn vier favorieten, trouwens - ja, in die volgorde. Al drie weken hou ik mij braafjes aan dit dieet en ik moet zeggen, het lukt me aardig. Enige nadeel is dat ik dagelijks rond 14u te maken krijg met een allesoverheersende, barstende hoofdpijn, die enkel wil weggaan als ik slaap. Zodoende kan ik 's avonds nog amper uit mijn ogen kijken, laat staan een blog typen.

De tweede reden is mijn ex-huisbaas die me het leven zuur maakt. Zoals ik al eens vertelde, zijn wij net verhuisd naar ons eigen huisje. Op de warmste junizondag van het jaar hebben we ons oude appartement helemaal geschilderd, omdat dat zo in het contract stond en de nieuwe huurder zich per sé aan dat contract wilde houden. Twee weken later kregen we te horen dat het toch niet goed genoeg geschilderd was voor de nieuwe huurder en dat we toch 945€ van onze huurwaarborg zouden moeten laten vallen. Aangezien we zo'n farce vijf jaar geleden al eens hebben meegemaakt, waren we niet van plan dat zomaar te laten gebeuren. We zijn naar de Huurdersbond getrokken, na een voorstel tot onderlinge schikking hebben we de huisbaas niet meer gehoord en deze week heb ik dan maar de vrederechter gevraagd om beide partijen op te roepen voor een minnelijke verzoening. En nu weten we nog altijd niet hoeveel we van onze huurwaarborg gaan terugzien. Hoofdpijn krijg ik er van! Oh nee, wacht, die had ik al van die maagmedicijnen ;)

Om deze post toch nog ietwat aantrekkelijk te maken voor jullie voeg ik een kleine fotoreportage van mijn kleine duivels toe. Het zijn een paar foto's van mijn katten waarbij ik altijd een hetzelfde verhaaltje vertel.


"Wat ligt K. daar toch weer uitdagend in het gras."


"Ik ben niets van plan hoor vrouwtje, echt niet."


T. trekt het zich allemaal niet aan en kijkt toe vanaf de zijkant.


"Ja, vrouwtje kijkt ff niet, catfight!"


"Ze heeft ons nog altijd niet gezien!"

"Oei, vrouwtje kijkt weer. Ik ben een lieve poesje hoor vrouwtje, echt waar."