dinsdag 20 juli 2010

Nailart gone wild

Ik beschouw mezelf als een echte nagellakjunk: elke drie dagen lak ik mijn nagels en hoewel ik al alle kleuren van de regenboog heb, kan ik het niet laten nieuwe collecties te bekijken en een constant uitdeinende wishlist te hebben. Maar er zijn mensen die nagellakken nog een niveau hoger tillen.

Neem nu de blog van The Daily Nail. Elke dag, 365 dagen achter elkaar, wordt hier een nieuwe nailart gepost. Nee, niet zomaar een kleurtje op de nagels gesmeten, elke dag een heus nieuw design, een heel jaar lang. Sommige mensen hebben te veel vrije tijd ;) Voor de nailartliefhebbers onder ons is het natuurlijk een heus walhalla. Ik heb net twee uur mijn ogen uitgekeken naar de prachtige designs die deze meid op haar nagels weet te toveren. Ik begrijp niet waar ze de inspiratie blijft halen maar het is geweldig om naar te kijken.

Een kleine impressie:












Ze slaagt er zelfs in om al haar nagels verschillend te maken en met thema's te werken, ongelooflijk. Mijn vingers jeuken om het zelf eens te proberen maar ik vrees dat mijn nagels te klein zijn - ik heb nogal een kort nagelbed. Wat vinden jullie er van?

zaterdag 17 juli 2010

Vote for me on a Saturday (or any other day)

Deborah De Ridder was vijftien jaar geleden een nobele onbekende in mijn dansgroepje. Nu is ze uitgegroeid tot een echte musicalster met rollen in o.a. Grease en The Sound of Music. Binnenkort staat ze in de Zuiderkroon met de musical Tell me on a Sunday, die gaat over foute mannen.

Aan deze musical is een leuke wedstrijd verbonden: geef je leukste foute mannenslogan door en win een reis naar New York. New York, wie droomt er niet van een tripje naar New York?! Ik in ieder geval wel en ik heb een leuke slogan ingestuurd: "God gave men both a penis and a brain, but unfortunately not enough blood supply to run both at the same time". Ik beken: schaamteloos gepikt van Robin Williams maar wel de nagel op de kop, niet?

Om te kunnen winnen moet ik wel stemmen ronselen en daarom vraag ik jullie hulp. Als jullie even *hier* willen klikken, slogan 205 willen zoeken (momenteel pag. 11) en er op stemmen, zal ik jullie eeuwig en altijd dankbaar zijn.

woensdag 7 juli 2010

Wie mooi wil zijn, moet véél geduld hebben

Enkele maanden geleden konden jullie deze foto van mij terugvinden op deze blog.



Ik met lang haar, laaaaaaaaaang haar voor mijn doen. Na deze trip naar London was ik dat lange haar een beetje beu en liet ik Nikki de schaar in mijn lokken zetten. Dit gaf het volgende resultaat:


Niet lang hierna liet mijn vriend me weten dat ik moest ophouden met het zelf kleuren van mijn haar aangezien dat altijd een kliederboel gaf. Ik repliceerde dat ik mijn haar platinablond wilde laten kleuren als het bij de kapper moest gebeuren. We waren het er al snel over eens dat het dan een kort kapsel moest worden. Enkele jaren geleden heb ik eens een hanenkam/kuif gehad en drie maanden lang moest ik van mijn vriend aanhoren dat die coupe mij eigenlijk nog het beste stond.

Vorige zaterdag liet ik me rond kwart voor tien in een stoel neerzakken bij Nikki's Kapzones. Ik had vooraf even gebeld met de mededeling dat ik mijn haar platinablond wilde laten kleuren. Nikki kwam naar me toe en het eerste wat ze vroeg was: "Je gaat het toch kort laten knippen?" Natuurlijk, zonder twijfel. De affiche die al een aantal maanden aan haar etalage hangt, had al lang mijn goedkeuring gekregen en toen ze zei: "Ik weet al iets" en wees naar de affiche, maakte mijn hart een klein sprongetje. Op de één of andere gekke manier lijken Nikki en ik een telepathische verbinding wat betreft mijn haar te hebben. Haar zoon Misjel, die de coupe bedacht heeft, knipte mijn haar in sneltempo. Zeker vijftien centimeter haar verdween op de kappersvloer, genoeg om de klant naast mij te doen verbleken. Ik vond het echter geweldig!

Daarna onderging mijn haar een ontkleuring, die nodig is om de blonde kleur er achteraf op te kunnen zetten. Mijn hoofdhuid gloeide en pikte als gek maar ik onderging de behandeling zonder al te veel te zagen. Nadat de ontkleuring was uitgespoeld, vonden we rosse en blauwe lokken terug in mijn haar. Met volle moed onderging ik een tweede ontkleuring, dit keer hoefden enkel de lokken te worden behandeld zodat mijn hoofdhuid werd gespaard. De ontkleuring miste echter zijn doel en de blauwe lokken waren nog niet verdwenen. Misjel kwam met een ideetje af waarvan Nikki me vooraf toevertrouwde dat ze dacht dat het niet ging helpen. Ze had gedeeltelijk gelijk: de blauwe lokken waren minder fel maar nog niet helemaal weggeveegd. Omdat ze me graag zo blond mogelijk wilde krijgen, probeerde Nikki daarna nog een middeltje maar de blauwe lokken bleken van hardnekkige aard. Ze besloot dan maar tot de kleuring over te gaan. Mijn hele coupe werd prachtig platinablond geverfd maar weer bleken de blauwe lokken het geheel te verpesten. Uiteindelijk besloot Nikki het bovenste gedeelte van de coupe, waar de blauwe lokken spelbreker bleven spelen, grijzig wit te kleuren.

Rond drie uur (jaja, ik heb meer dan vijf uur in de kappersstoel gezeten!) konden we het eindresultaat bewonderen (mijn vriend was er ondertussen al gezellig bij komen zitten):










Met mijn bril op vind ik het nog het leukst staan.


De volgende dag op de Tour de France in Antwerpen

Ondanks de twee ontkleuringen, de twee extra behandelingen en de twee kleuringen voelt mijn haar nog superzacht aan, onvoorstelbaar! Nikki was zo vriendelijk de extra behandelingen niet aan te rekenen, wat ik zéér apprecieer.

Nikki laat geen moment onbenut om me te melden dat mijn blogpost van bijna twee jaar geleden haar wat extra klanten heeft opgeleverd. Gezien jullie zo talrijk reacties geven op mijn blog (mark the sarcasm :-P) ben ik niet helemaal op de hoogte. Heb ik je vorige keer overtuigd om Nikki eens een bezoekje te brengen, laat dan eens een reactie achter, ik ben heel nieuwsgierig!