woensdag 27 januari 2010

"'t Is ni miêr wa 't gewest is en 't zal noêt ni mer wörre wad et was"

Het is alweer eind januari en veel verliefden onder ons kijken al reikhalsend uit naar de tweede zondag van februari, 14 februari. Ik echter bevind me momenteel in de pijnlijkste periode van het jaar, met als macaber hoogtepunt Valentijnsdag zelf. Een dag die voor mij niet langer de dag van de liefde is maar de dag dat mijn grootmoeder me voor eeuwig verliet. Laat ik bij het begin beginnen.

Een kleine elf jaar geleden ging het opeens bergaf met mijn grootmoeder: de sterke vrouw die heelder dagen in de weer was met het huishouden moest plots in de middag gaan neerliggen omdat ze geen energie meer had. Enkele tests later in het Jan Palfijnziekenhuis waren we niet bepaald veel wijzer: de dokter had het idee dat ze ergens bloed verloor maar hij wist niet waar en diagnosteerde dan maar een zeldzame bloedziekte die niet geneesbaar was maar wel behandelbaar (dus niet dodelijk). Wat volgde, waren twee jaren op en neer rijden naar het ziekenhuis, eerst maandelijks, uiteindelijk wekelijks, om een paar zakken bloed in haar lichaam te laten pompen om zo het "verloren" bloed te compenseren. Ook kreeg ze geregeld epo ingespoten.

Lichamelijk ging het snel van kwaad naar erger: wat eerst een dutje van een uur was, werd er eentje van een hele middag omdat ze echt geen energie meer had. Na die twee jaren kreeg ze een andere dokter (de vorige ging op pensioen) die haar eerlijk opbiechtte dat hij haar niet kon helpen omdat hij niet wist wat er echt aan de hand was. Daarnaast bleef een goede vriend van mijn grootouders, een huisdokter, haar vertellen dat ze eens een andere dokter moest opzoeken. Ze werd doorverwezen naar dokter Sachez in het Stuivenberg Ziekenhuis. Zijn verdict was keihard: leukemiecellen in de milt en een verdord beenmerg (zodat er geen aanmaak meer was van bloedcellen). Indien er niks werd gedaan, zou ze binnen de zes maanden sterven.

Nog geen maand later startte de chemobehandeling en de bestralingen. Wat ooit een sterke, mooie vrouw was, veranderde voor mijn ogen in een zielig hoopje mens (het klinkt grof maar is niet zo bedoeld hoor, mijn grootmoeder was mijn alles maar dat was mijn grootmoeder niet meer, toch niet zoals ik ze altijd gekend had). Haar beenmerg werd met weet ik welke techniek stilgelegd en ze kreeg stamcellen van haar broer ingespoten die ervoor moesten zorgen dat er weer bloedcellen werden aangemaakt. Nadat de afstotingsperiode voorbij was, begonnen we allemaal uit te kijken naar de moment dat mijn grootmoeder weer een sterke vrouw werd. Maar die tijd is helaas nooit gekomen.

Nog in het ziekenhuis tijdens de chemobehandeling kreeg ze een zware longontsteking en een ziekenhuisbacterie te verwerken. Eenmaal terug thuis at ze amper. We hebben geregeld aan tafel gezeten terwijl zij naar het toilet liep om alles er uit te braken (ik woonde bij mijn grootouders). Ze vermagerde fel en ging van +- 80kg naar +- 50kg. Uiteindelijk kreeg ze in het midden van de nacht een maagbloeding waarvan ze gelukkig wel wakker werd en ze behandeld kon worden. Helaas was mijn grootmoeder van de generatie dat er niet geklaagd mocht worden, want eigenlijk had ze al weken buikpijn maar uit angst om terug in het ziekenhuis te belanden, zweeg ze.

In de zes jaar tussen haar behandeling en haar dood kreeg ze nog een paar longontstekingen en andere ouderdomskwalen te verwerken (ze was al 71 bij haar eerste chemobehandeling). De keren dat ik in het ziekenhuis heb gestaan, zijn al lang niet meer op twee handen te tellen en de dingen die ik daar heb gezien, zijn gewoon te gruwelijk om te beschrijven. Door de vele bloedtransfusies in de eerste jaren kreeg ze op een gegeven moment over heel haar lichaam roestvlekken. Al die opgestapelde ijzer zocht een uitweg. Pijnloze dagen heeft ze nooit meer gekend.

Uiteindelijk is ze net na Kerstmis 2007 in het ziekenhuis opgenomen met een longontsteking en buikpijn, wat een fistel bleek te zijn die dringend geopereerd moest worden. Na veel gediscussieer tussen haar oncoloog en de darmspecialist is ze dan eind januari 2008 geopereerd. Het was voor heel de familie een zeer stresserend moment omdat het gevaarlijk was om haar te opereren omwille van haar achtergrond maar gelukkig is ze er door gekomen.

Anderhalve week later kwam de darmspecialist op een vrijdag langs zijn neus weg vertellen dat hij enkele buikspieren/pezen was "vergeten" vast te naaien, een foutje dat hij pas had opgemerkt na een scan! Ofwel groeiden die vanzelf terug aan elkaar ofwel moest ze terug geopereerd worden. Had de chirurg geen tijd gehad om ze vast te naaien (gezien haar longontsteking kon ze niet lang onder narcose blijven) of had hij het echt over het hoofd gezien; we weten het niet. Voor mijn grootmoeder was dit in elk geval de druppel en ze vertelde mijn grootvader dat ze bij een operatie het niet meer zou kunnen opbrengen om zichzelf er door te sleuren. De maandag erop duwde de chirurg zijn wil door en opereerde haar. Vier dagen later op Valentijn stierf ze zonder dat ze haar ogen nog had opengedaan na de operatie...

Geregeld vraag ik mij af of dit alles vermeden had kunnen worden als die eerste "specialist" gewoon het lef had gehad om toe te geven dat hij niet wist waar hij mee bezig was en haar had doorverwezen. Daarom, vertrouw nooit op één specialist; als hij het niet meer weet, zoek gewoon een tweede opinie! In mijn geval heeft hij er samen met de darmspecialist voor gezorgd dat Valentijnsdag nooit meer hetzelfde zal zijn.

3 opmerkingen:

drusilla zei

Jeetje Kim, wat een verhaal. Kreeg er een brok van in mn keel. Vreselijk om geliefde familieleden af te zien glijden. Sterkte de aankomende dagen, ik hoop dat je vooral aan de fijne tijden met je oma kan denken.

christine zei

Wat een verhaal zeg :(.
Sterkte nu valentijn er weer aan komt! Je blijft er toch aan denken he.

LilKim8 zei

Het is idd verschrikkelijk om mensen echt te zien afglijden. Langs de ene kant ben je blij dat je ze nog bij je hebt, langs de andere kant hoop je dat de ellende snel voorbij is omdat je ziet door wat een hel ze gaat. Het gekke is dat net na haar dood alle beelden uit mijn jeugd terugkwamen en we hebben heel veel mooie momenten samen gehad (ze was mijn tweede moeder en heeft me voor een groot deel opgevoed). Vooral de periode tussen Kerst en Valentijn is soms pijnlijk, omdat je weer aan al die miserie loopt te denken en alles wat herbeleeft. De ene dag gaat al beter dan de andere maar het blijft altijd ergens in je hoofd rondspoken idd.
Bedankt dames.