vrijdag 29 januari 2010

Gevangenen in de Filipijnen dansen op de tonen van "Bad"

Sinds enkele weken loopt het programma "My Name Is Michael" op de Vlaamse en Nederlandse televisie. Deze show gaat op zoek naar een begenadigd danser en zanger om de rol van Michael Jackson op zich te nemen in een tributeshow. Ik volg met plezier (en vaak tranen in de ogen) dit programma dat hulde brengt aan de King of Pop.

Maar niet alleen de kandidaten van deze show geven het beste van zichzelf op de tonen van Michael Jacksons songs, ook de 1.200 gedetineerden van de Cebu-gevangenis doen hun best. Onder leiding van de jarenlange choreograaf van MJ himself, Travis Payne, hebben ze twee dagen lang geoefend met volgend resultaat:

Ik heb hier mijn bedenkingen bij. De choreografieën van Michael Jackson staan niet bekend als makkelijk. Uit ervaring weet ik dat het ontzettend moeilijk is om een groep mensen synchroon te doen dansen. Wij hadden met zijn vijftienen soms al grote problemen en maanden voorbereiding nodig en nu zouden 1.200 gevangenen die niets met dansen hebben het op twee dagen kunnen? Ik ben sceptisch. Desalniettemin is het wel indrukwekkend om te bekijken.


Edit 01/02: Ik hoorde Dan Karaty, toch niet de eerste de beste choreograaf, zaterdag in My Name Is Michael zeggen dat Bad één van de moeilijkste bestaande choreografieën is waar zelfs heel veel ervaren en professionele dansers problemen mee hebben. En dan zou een stel gevangenen het op twee dagen (!) lukken om de choreografie te leren. Ik geloof het hele sprookje eigenlijk niet.


Wat is jullie mening?

donderdag 28 januari 2010

Trop is teveel en teveel is trop

Alvallen, het moet zowat het populairste goede voornemen zijn op Nieuwjaarsdag. Ook ik heb me voorgenomen om wat kilootjes te verliezen maar het laatste wat ik wil, is Catherine Zeta-Jones achterna gaan.

Rond en gezond

De donkerharige actrice staat bekend voor haar vrouwelijke vormen en - in Hollywoodtermen - "maatje meer". Die mooie vrouwelijke vormen zijn op twee maanden tijd helemaal verdwenen. De ooit zo prachtige dame verloor in die tijd een recordaantal kilo's en ziet er akelig mager uit. Kijk zelf maar:

Kijk naar die beentjes en die nek die strakgespannen staat. Creepy! Haar ronde wangetjes zijn verdwenen en als je het mij vraagt, is ze ook wat borstomtrek kwijt. Ik zeg niet dat ze niet mocht afvallen maar ze was beter enkele kilo's eerder gestopt. Ik vond haar echt prachtig maar nu ziet ze er uit als een kruising tussen Madonna en Victoria Beckham.


Wat vinden jullie van deze transformatie? Welke versie van Catherine Zeta-Jones verkiezen jullie?

(Bron foto's: Elle)

woensdag 27 januari 2010

"'t Is ni miêr wa 't gewest is en 't zal noêt ni mer wörre wad et was"

Het is alweer eind januari en veel verliefden onder ons kijken al reikhalsend uit naar de tweede zondag van februari, 14 februari. Ik echter bevind me momenteel in de pijnlijkste periode van het jaar, met als macaber hoogtepunt Valentijnsdag zelf. Een dag die voor mij niet langer de dag van de liefde is maar de dag dat mijn grootmoeder me voor eeuwig verliet. Laat ik bij het begin beginnen.

Een kleine elf jaar geleden ging het opeens bergaf met mijn grootmoeder: de sterke vrouw die heelder dagen in de weer was met het huishouden moest plots in de middag gaan neerliggen omdat ze geen energie meer had. Enkele tests later in het Jan Palfijnziekenhuis waren we niet bepaald veel wijzer: de dokter had het idee dat ze ergens bloed verloor maar hij wist niet waar en diagnosteerde dan maar een zeldzame bloedziekte die niet geneesbaar was maar wel behandelbaar (dus niet dodelijk). Wat volgde, waren twee jaren op en neer rijden naar het ziekenhuis, eerst maandelijks, uiteindelijk wekelijks, om een paar zakken bloed in haar lichaam te laten pompen om zo het "verloren" bloed te compenseren. Ook kreeg ze geregeld epo ingespoten.

Lichamelijk ging het snel van kwaad naar erger: wat eerst een dutje van een uur was, werd er eentje van een hele middag omdat ze echt geen energie meer had. Na die twee jaren kreeg ze een andere dokter (de vorige ging op pensioen) die haar eerlijk opbiechtte dat hij haar niet kon helpen omdat hij niet wist wat er echt aan de hand was. Daarnaast bleef een goede vriend van mijn grootouders, een huisdokter, haar vertellen dat ze eens een andere dokter moest opzoeken. Ze werd doorverwezen naar dokter Sachez in het Stuivenberg Ziekenhuis. Zijn verdict was keihard: leukemiecellen in de milt en een verdord beenmerg (zodat er geen aanmaak meer was van bloedcellen). Indien er niks werd gedaan, zou ze binnen de zes maanden sterven.

Nog geen maand later startte de chemobehandeling en de bestralingen. Wat ooit een sterke, mooie vrouw was, veranderde voor mijn ogen in een zielig hoopje mens (het klinkt grof maar is niet zo bedoeld hoor, mijn grootmoeder was mijn alles maar dat was mijn grootmoeder niet meer, toch niet zoals ik ze altijd gekend had). Haar beenmerg werd met weet ik welke techniek stilgelegd en ze kreeg stamcellen van haar broer ingespoten die ervoor moesten zorgen dat er weer bloedcellen werden aangemaakt. Nadat de afstotingsperiode voorbij was, begonnen we allemaal uit te kijken naar de moment dat mijn grootmoeder weer een sterke vrouw werd. Maar die tijd is helaas nooit gekomen.

Nog in het ziekenhuis tijdens de chemobehandeling kreeg ze een zware longontsteking en een ziekenhuisbacterie te verwerken. Eenmaal terug thuis at ze amper. We hebben geregeld aan tafel gezeten terwijl zij naar het toilet liep om alles er uit te braken (ik woonde bij mijn grootouders). Ze vermagerde fel en ging van +- 80kg naar +- 50kg. Uiteindelijk kreeg ze in het midden van de nacht een maagbloeding waarvan ze gelukkig wel wakker werd en ze behandeld kon worden. Helaas was mijn grootmoeder van de generatie dat er niet geklaagd mocht worden, want eigenlijk had ze al weken buikpijn maar uit angst om terug in het ziekenhuis te belanden, zweeg ze.

In de zes jaar tussen haar behandeling en haar dood kreeg ze nog een paar longontstekingen en andere ouderdomskwalen te verwerken (ze was al 71 bij haar eerste chemobehandeling). De keren dat ik in het ziekenhuis heb gestaan, zijn al lang niet meer op twee handen te tellen en de dingen die ik daar heb gezien, zijn gewoon te gruwelijk om te beschrijven. Door de vele bloedtransfusies in de eerste jaren kreeg ze op een gegeven moment over heel haar lichaam roestvlekken. Al die opgestapelde ijzer zocht een uitweg. Pijnloze dagen heeft ze nooit meer gekend.

Uiteindelijk is ze net na Kerstmis 2007 in het ziekenhuis opgenomen met een longontsteking en buikpijn, wat een fistel bleek te zijn die dringend geopereerd moest worden. Na veel gediscussieer tussen haar oncoloog en de darmspecialist is ze dan eind januari 2008 geopereerd. Het was voor heel de familie een zeer stresserend moment omdat het gevaarlijk was om haar te opereren omwille van haar achtergrond maar gelukkig is ze er door gekomen.

Anderhalve week later kwam de darmspecialist op een vrijdag langs zijn neus weg vertellen dat hij enkele buikspieren/pezen was "vergeten" vast te naaien, een foutje dat hij pas had opgemerkt na een scan! Ofwel groeiden die vanzelf terug aan elkaar ofwel moest ze terug geopereerd worden. Had de chirurg geen tijd gehad om ze vast te naaien (gezien haar longontsteking kon ze niet lang onder narcose blijven) of had hij het echt over het hoofd gezien; we weten het niet. Voor mijn grootmoeder was dit in elk geval de druppel en ze vertelde mijn grootvader dat ze bij een operatie het niet meer zou kunnen opbrengen om zichzelf er door te sleuren. De maandag erop duwde de chirurg zijn wil door en opereerde haar. Vier dagen later op Valentijn stierf ze zonder dat ze haar ogen nog had opengedaan na de operatie...

Geregeld vraag ik mij af of dit alles vermeden had kunnen worden als die eerste "specialist" gewoon het lef had gehad om toe te geven dat hij niet wist waar hij mee bezig was en haar had doorverwezen. Daarom, vertrouw nooit op één specialist; als hij het niet meer weet, zoek gewoon een tweede opinie! In mijn geval heeft hij er samen met de darmspecialist voor gezorgd dat Valentijnsdag nooit meer hetzelfde zal zijn.

zondag 3 januari 2010

Korte trip naar Amsterdam



Aan het begin van de laatste week van 2009 trokken mijn vriend en ik twee dagen naar Amsterdam voor een uitgebreide shoppingtrip. Dankzij het hotelboekje van Flair konden we voor 30€ per persoon een nachtje verblijven in het beste viersterrenhotel van Nederland, het Dorint Hotel Amsterdam-Airport. De hotelkamer was echt heel netjes. Kijk zelf maar even mee:









De rode wand aan de linkerkant kon je uittrekken zodat je slaapgedeelte van de badkamer kon scheiden. In de kast aan de rechterkant waren er twee deuren. Eén daarvan gaf toegang tot een koffiezetset, de andere verborg een strijkplank. Ik vond het echt geniaal!



Er was ook nog een wellnessgedeelte maar daar hebben we geen foto's genomen. Dat bevatte een zwembad waarover een brug liep die je naar de sauna's bracht. Er was een sanarium, een Turks stoombad en een Finse droge sauna. Je kon je ook douchen onder een ijskoude douche en je scrubben met lavendelscrubzout.


Het ontbijt werd geserveerd in buffetvorm en was zeer uitgebreid. Je kon er broodproducten en charcuterie vinden, fruit en yoghurt, warme gerechten voor een Engels ontbijt en verschillende fruitsappen. Wat ik heel positief vond, is dat er ook een gluten- en lactosevrij gedeelte was.


In Amsterdam City zijn we vooral verloren gelopen LOL. Ik heb absoluut geen idee wat we allemaal gezien hebben maar het was wel duidelijk dat we in het toeristische/shopgedeelte van de Nederlandse hoofdstad zaten. Enkele sfeerbeelden:




Plein aan de overkant van de straat van Madame Tussaud

Plein voor Madame Tussaud (De Dam dus volgens Jehanne)








Onbekend plein (Rembrandtplein volgens Joy)






Sfeerbeelden vanop een mooie brug






In de buurt van het Centraal Station

Eten deden we in een leuk Mexicaans restaurant, Matias. We kregen een plaatsje toegewezen aan het raam, net naast de bar, zodat we een plekje met veel privacy hadden. Ik heb er een gigantische schotel met nachos, bruine bonen, kip, gehakt, tomatensaus, guacamole en zure room gegeten. Lief had een burritto met allerlei lekkers tussen. Natuurlijk konden de mojito en caïpirinha niet ontbreken. Een echte aanrader!


Zijn jullie al eens in Amsterdam geweest? Als je plekjes herkent, mag je me in de comments de namen laten weten ;)

Alle foto's werden trouwens genomen met de nieuwe gsm van mijn vriend uit het Telenetartikel.