zaterdag 11 september 2010

Saturday, you turn us on and you don't even have the decency to stay

Zaterdag vind ik de leukste dag van de week. Niet moeilijk: je moet niet gaan werken en je kan eindelijk eens wat gaan shoppen zonder jezelf te moeten afjagen. Of, zoals in mijn geval, de winkels zijn eindelijk eens open. Een job van 9u tot 18u, ik dacht dat ik het aankon maar eerlijk gezegd, ik vind het vreselijk dat ik nooit eens na het werk gewoon wat rond kan lopen in 't Stad om een uurtje te shoppen. Dat mijn werk dan ook nog in the middle of nowhere ligt, doet er ook geen deugd aan. In het plaatselijke Kruidvat kennen ze ondertussen dan ook al bijna elke rimpel van mijn gezicht, dat is daar zowat de topwinkel.

Maar zaterdag, wat een heerlijke dag is dat toch! Daarom vandaag een ode aan alle zaterdagen.

Wat zijn jullie plannen vandaag?

zaterdag 4 september 2010

They're back!

Sinds vorige woensdag (zondag voor de Nederlanders) kunnen we weer genieten van een extra large portie dans. Net zoals de meeste fans van So You Think You Can Dance was ik vorig jaar teleurgesteld toen Lorenzo de competitie moest verlaten wegens een knieblessure. We konden de eerste aflevering al zien dat hij terug is en hoe! Met een geweldige auditie en zijn Vlaamse lief Oona zette hij het niveau voor dit jaar. Hieronder kan je de auditie nog eens bekijken en de repetitie voor die auditie, daarin kan je zien dat het leukste deel met een hoop lifts net uit de show is geknipt.

Mijn water en knabbelgroentjes (met zoveel gezonds op tv kan je toch geen chips en cola smikkelen?!) staan alvast klaar voor woensdag, wie kijkt er nog?

zaterdag 28 augustus 2010

We got off on the wrong food en dat is van de hele avond niet gebeterd

Gaan eten, is één van mijn favoriete ontspanningsmomenten. De hele avond bediend worden en niet zelf moeten koken, wat wil een mens nog meer op een vrijdagavond?! Na gisteren is het antwoord: bediend worden als een koning en niet als de eerste de beste slaaf en het juiste eten krijgen. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Gisteren was mijn moeder jarig en naar goede gewoonte gaan we dan eten met mijn vader, mijn broer, mijn schoonzus en mijn vriend. Deze keer wilden we een "nieuw" restaurantje (de zaak is al meer dan een jaar open) in Schoten uitproberen: Mosselino. Anderhalve week geleden belde mijn moeder om te reserveren maar die reservering bleek gisteren, toen mijn broer en schoonzus even gingen informeren, nergens meer te vinden. Mijn moeder heeft dan nog eens gebeld en uiteindelijk konden ze ons nog een tafeltje aanbieden. Zowel mijn broer als mijn moeder hebben nooit excuses gekregen. Fail n° uno.

Zoals altijd zaten mijn ouders al in het restaurant toen Lief en ik kwamen binnenvallen. Het duurde geen twee minuten voor we ons aperitief kregen aangeboden en ook broer en schoonzus werden snel van een aperitief voorzien. We kregen vier menukaarten, want "ze hadden er niet genoeg maar jullie kunnen wel met twee samen kijken zeker." Geen probleem, maar een restaurant met te weinig menukaarten? Dat maakt niet bepaald veel indruk, hé?! Fail nummer twee.

Ik had de avond voordien al op het internet gekeken en wist al dat ik de tonijn en de moelleux au chocolat wilde hebben. Mijn vader stelde voor om de mix Mosselino te nemen als voorgerecht en zowel mijn moeder als ik gingen akkoord. Toen de bediening na bijna een kwartier eindelijk kwam opnemen, bestelde hij dan ook drie keer mix Mosselino. Mijn moeder vroeg nog of dat ging voor drie personen, aangezien er op de kaart staat dat het pas vanaf twee personen wordt geserveerd. Geen probleem voor de dame die onze bestelling opnam. Nog voor de anderen hun bestelling konden doorgeven, gaf ze al aan dat we voor het hoofdgerecht maar drie verschillende keuzes mochten maken, "anders wordt het te moeilijk voor de keuken om alles op tijd af te krijgen." Ik denk dat mijn mond tot op de grond zakte op dat moment: we waren amper met zes personen! Ik kan begrijpen dat je zoiets zegt tegen een tafel van twintig maar voor een tafel van zes?! Fail nummer drie en vier.

Al redelijk snel kwam de bediening met een bord bruschetta aanzetten, het voorgerecht dat mijn vriend had besteld. Die nam het bord natuurlijk gretig aan maar toen er nog twee borden bruschetta werden aangedragen, ging er bij de bediening een belletje rinkelen dat het toch niet de bestelling van onze tafel was. Fail n° cinco.


Een vijftal minuten later volgde ons voorgerecht. Mijn moeder, mijn vader en ik kregen een bord mosselen voorgeschoteld en de rest kreeg zijn gevraagde voorgerecht. Aangezien er gebakken mosselen bij de mix Mosselino zitten, gingen we er van uit de scampi en calameri fritti nog zouden volgen. We begonnen dus te eten en toen er niks meer volgde, begonnen we toch het ergste te vrezen. Mijn broer vroeg de bediening of de rest nog kwam en de dame kwam uit de lucht gevallen: wij hadden toch de mosselen gevraagd? Nee hoor, de mix Mosselino! Klinkt bijna hetzelfde, is helemaal anders. Omdat iedereen toch al gedaan had met eten, vonden we het niet meer nodig om de rest te krijgen. Maar de dame verzekerde ons ervan dat ze enkel de mosselen had aangerekend en dat het maar de helft van de prijs van de mix was. Bij nazicht bleek de Cozze alla griglia - zoals de mosselen op het menu staan - 8,50€ kostten ipv de beloofde 6€. En het ergste van al is dat ik eigenlijk helemaal niet graag mosselen eet! Fail nummer zes en zeven.

Toen het hoofdgerecht ein-de-lijk kwam - we zaten al bijna twee uur in het restaurant toen het werd geserveerd - stond de bediening aan ons tafel met een portie mosselen Wonderful. Klinkt lekker en zal het ongetwijfeld ook wel zijn maar mijn broer had mosselen Afrodisiaca besteld! Nu zijn wij niet de moeilijkste mensen en aanvaardde hij zonder morren de pot mosselen, maar iedereen begon toch wel zwaar te zuchten aan onze tafel. Fail nummer - ach ja, wie is er nog aan het tellen?!

De gepeperde en gegrilde tonijn was gelukkig héél lekker en het slaatje van salade, tomaten en parmezaanse kaas dat er bij werd geserveerd, smaakte lekker af. Een jongeman van de bediening kwam zenuwachtig aan mijn broer vragen of het wel smaakte, samen met de mededelingen: "Ja, jullie tafel wordt precies wel geviseerd vanavond" en "Mijn moeder is wat verstrooid vandaag". Dan vraag ik mij af of ze niet beter in haar bed was gekropen maar dit terzijde. Mijn broer repliceerde: "Het zou nog beter smaken met een gratis koffie straks."

Natuurlijk wilden we nog graag een dessert en toen de dame dat kwam opnemen, had ze nog het lef om mijn verspreking te verbeteren (ik zei moeulleux au chocolat ipv moelleux). Mijn broer bestelde een Irish koffie en daarbij zei ze: "Aja, die is gratis." Persoonlijk vond ik dat voor alle fouten die gemaakt waren iedereen wel een gratis koffie of thee mocht krijgen en ik ben er van overtuigd dat mijn tafelgenoten er hetzelfde over dachten. Echter, Mosselino vond dit niet nodig. Toen de rekening kwam, bleek inderdaad dat enkel de Irish koffie van mijn broer niet was aangerekend en dat al de rest tot op de laatste cent was verrekend. Dat noem ik zelfs geen fail meer maar een regelrechte schande!

Het was weer een hele belevenis maar wel eentje die ik nooit meer wil meemaken. In Mosselino zien ze me nooit meer terug! Of vinden jullie dat ik overdrijf?

vrijdag 20 augustus 2010

Top Chef recepten

Mijn vriend en ik zijn grote fans van kookprogramma's: Top Chef, Hell's Kitchen, Kitchen Nightmares, Masterchef, ... You name it, wij hebben het hoogstwaarschijnlijk wel gezien. Onlangs hebben we de twee laatste seizoenen van Top Chef bekeken. In deze reeks met Tom Colicchio en Padma Lakshmi strijden 16 chefs voor de titel van Top Chef. Elke aflevering bestaat uit een Quickfire Challenge en een Elimination Challenge.

De deelnemers zijn vaak al gerennomeerde chefs in hun thuisstad en schotelen je elke week een culinair hoogstandje voor. Ik zit elke keer weer likkebaardend voor mijn televisie. Je kan deze gerechten ook zelf klaarmaken, je vindt de recepten van ALLE gerechten terug op de site van Bravotv.com. Succes gegarandeerd!

Volgens mij zag Padma er zelfs op het hoogtepunt van haar bevalling oogverblindend uit, wat een vrouw!

donderdag 5 augustus 2010

Mondstil & Catfight

Het is al weer bijna twee weken stil op deze blog en ondanks jullie massale opkomst (ja hoor, lil'Kim is watching you maar daarover later meer :)) kom ik er niet toe om jullie van dagelijks leesvoer te voorzien. Maaaaar, ik heb een gegronde reden, of beter gezegd: ik heb er twee.

Sinds ik in mei op aanraden van mijn vriend een rauwe sardien naar binnen speelde, heb ik last van mijn maag. Het begon met een darmwandontsteking en het ging over in een niet-verterende maag waarvan de dokter zelfs niet wist wat er aan de hand was. Van pure wanhoop heeft ze me dan maar de sterkste maagpillen gegeven die er bestaan, met de profetische woorden: "Als er een ontsteking zit, zal ze hiermee weggaan." Waar ze aan toevoegde dat ik alcohol, pikant eten, koffie, en bruisdrank eten moest vermijden; mijn vier favorieten, trouwens - ja, in die volgorde. Al drie weken hou ik mij braafjes aan dit dieet en ik moet zeggen, het lukt me aardig. Enige nadeel is dat ik dagelijks rond 14u te maken krijg met een allesoverheersende, barstende hoofdpijn, die enkel wil weggaan als ik slaap. Zodoende kan ik 's avonds nog amper uit mijn ogen kijken, laat staan een blog typen.

De tweede reden is mijn ex-huisbaas die me het leven zuur maakt. Zoals ik al eens vertelde, zijn wij net verhuisd naar ons eigen huisje. Op de warmste junizondag van het jaar hebben we ons oude appartement helemaal geschilderd, omdat dat zo in het contract stond en de nieuwe huurder zich per sé aan dat contract wilde houden. Twee weken later kregen we te horen dat het toch niet goed genoeg geschilderd was voor de nieuwe huurder en dat we toch 945€ van onze huurwaarborg zouden moeten laten vallen. Aangezien we zo'n farce vijf jaar geleden al eens hebben meegemaakt, waren we niet van plan dat zomaar te laten gebeuren. We zijn naar de Huurdersbond getrokken, na een voorstel tot onderlinge schikking hebben we de huisbaas niet meer gehoord en deze week heb ik dan maar de vrederechter gevraagd om beide partijen op te roepen voor een minnelijke verzoening. En nu weten we nog altijd niet hoeveel we van onze huurwaarborg gaan terugzien. Hoofdpijn krijg ik er van! Oh nee, wacht, die had ik al van die maagmedicijnen ;)

Om deze post toch nog ietwat aantrekkelijk te maken voor jullie voeg ik een kleine fotoreportage van mijn kleine duivels toe. Het zijn een paar foto's van mijn katten waarbij ik altijd een hetzelfde verhaaltje vertel.


"Wat ligt K. daar toch weer uitdagend in het gras."


"Ik ben niets van plan hoor vrouwtje, echt niet."


T. trekt het zich allemaal niet aan en kijkt toe vanaf de zijkant.


"Ja, vrouwtje kijkt ff niet, catfight!"


"Ze heeft ons nog altijd niet gezien!"

"Oei, vrouwtje kijkt weer. Ik ben een lieve poesje hoor vrouwtje, echt waar."

dinsdag 20 juli 2010

Nailart gone wild

Ik beschouw mezelf als een echte nagellakjunk: elke drie dagen lak ik mijn nagels en hoewel ik al alle kleuren van de regenboog heb, kan ik het niet laten nieuwe collecties te bekijken en een constant uitdeinende wishlist te hebben. Maar er zijn mensen die nagellakken nog een niveau hoger tillen.

Neem nu de blog van The Daily Nail. Elke dag, 365 dagen achter elkaar, wordt hier een nieuwe nailart gepost. Nee, niet zomaar een kleurtje op de nagels gesmeten, elke dag een heus nieuw design, een heel jaar lang. Sommige mensen hebben te veel vrije tijd ;) Voor de nailartliefhebbers onder ons is het natuurlijk een heus walhalla. Ik heb net twee uur mijn ogen uitgekeken naar de prachtige designs die deze meid op haar nagels weet te toveren. Ik begrijp niet waar ze de inspiratie blijft halen maar het is geweldig om naar te kijken.

Een kleine impressie:












Ze slaagt er zelfs in om al haar nagels verschillend te maken en met thema's te werken, ongelooflijk. Mijn vingers jeuken om het zelf eens te proberen maar ik vrees dat mijn nagels te klein zijn - ik heb nogal een kort nagelbed. Wat vinden jullie er van?

zaterdag 17 juli 2010

Vote for me on a Saturday (or any other day)

Deborah De Ridder was vijftien jaar geleden een nobele onbekende in mijn dansgroepje. Nu is ze uitgegroeid tot een echte musicalster met rollen in o.a. Grease en The Sound of Music. Binnenkort staat ze in de Zuiderkroon met de musical Tell me on a Sunday, die gaat over foute mannen.

Aan deze musical is een leuke wedstrijd verbonden: geef je leukste foute mannenslogan door en win een reis naar New York. New York, wie droomt er niet van een tripje naar New York?! Ik in ieder geval wel en ik heb een leuke slogan ingestuurd: "God gave men both a penis and a brain, but unfortunately not enough blood supply to run both at the same time". Ik beken: schaamteloos gepikt van Robin Williams maar wel de nagel op de kop, niet?

Om te kunnen winnen moet ik wel stemmen ronselen en daarom vraag ik jullie hulp. Als jullie even *hier* willen klikken, slogan 205 willen zoeken (momenteel pag. 11) en er op stemmen, zal ik jullie eeuwig en altijd dankbaar zijn.

woensdag 7 juli 2010

Wie mooi wil zijn, moet véél geduld hebben

Enkele maanden geleden konden jullie deze foto van mij terugvinden op deze blog.



Ik met lang haar, laaaaaaaaaang haar voor mijn doen. Na deze trip naar London was ik dat lange haar een beetje beu en liet ik Nikki de schaar in mijn lokken zetten. Dit gaf het volgende resultaat:


Niet lang hierna liet mijn vriend me weten dat ik moest ophouden met het zelf kleuren van mijn haar aangezien dat altijd een kliederboel gaf. Ik repliceerde dat ik mijn haar platinablond wilde laten kleuren als het bij de kapper moest gebeuren. We waren het er al snel over eens dat het dan een kort kapsel moest worden. Enkele jaren geleden heb ik eens een hanenkam/kuif gehad en drie maanden lang moest ik van mijn vriend aanhoren dat die coupe mij eigenlijk nog het beste stond.

Vorige zaterdag liet ik me rond kwart voor tien in een stoel neerzakken bij Nikki's Kapzones. Ik had vooraf even gebeld met de mededeling dat ik mijn haar platinablond wilde laten kleuren. Nikki kwam naar me toe en het eerste wat ze vroeg was: "Je gaat het toch kort laten knippen?" Natuurlijk, zonder twijfel. De affiche die al een aantal maanden aan haar etalage hangt, had al lang mijn goedkeuring gekregen en toen ze zei: "Ik weet al iets" en wees naar de affiche, maakte mijn hart een klein sprongetje. Op de één of andere gekke manier lijken Nikki en ik een telepathische verbinding wat betreft mijn haar te hebben. Haar zoon Misjel, die de coupe bedacht heeft, knipte mijn haar in sneltempo. Zeker vijftien centimeter haar verdween op de kappersvloer, genoeg om de klant naast mij te doen verbleken. Ik vond het echter geweldig!

Daarna onderging mijn haar een ontkleuring, die nodig is om de blonde kleur er achteraf op te kunnen zetten. Mijn hoofdhuid gloeide en pikte als gek maar ik onderging de behandeling zonder al te veel te zagen. Nadat de ontkleuring was uitgespoeld, vonden we rosse en blauwe lokken terug in mijn haar. Met volle moed onderging ik een tweede ontkleuring, dit keer hoefden enkel de lokken te worden behandeld zodat mijn hoofdhuid werd gespaard. De ontkleuring miste echter zijn doel en de blauwe lokken waren nog niet verdwenen. Misjel kwam met een ideetje af waarvan Nikki me vooraf toevertrouwde dat ze dacht dat het niet ging helpen. Ze had gedeeltelijk gelijk: de blauwe lokken waren minder fel maar nog niet helemaal weggeveegd. Omdat ze me graag zo blond mogelijk wilde krijgen, probeerde Nikki daarna nog een middeltje maar de blauwe lokken bleken van hardnekkige aard. Ze besloot dan maar tot de kleuring over te gaan. Mijn hele coupe werd prachtig platinablond geverfd maar weer bleken de blauwe lokken het geheel te verpesten. Uiteindelijk besloot Nikki het bovenste gedeelte van de coupe, waar de blauwe lokken spelbreker bleven spelen, grijzig wit te kleuren.

Rond drie uur (jaja, ik heb meer dan vijf uur in de kappersstoel gezeten!) konden we het eindresultaat bewonderen (mijn vriend was er ondertussen al gezellig bij komen zitten):










Met mijn bril op vind ik het nog het leukst staan.


De volgende dag op de Tour de France in Antwerpen

Ondanks de twee ontkleuringen, de twee extra behandelingen en de twee kleuringen voelt mijn haar nog superzacht aan, onvoorstelbaar! Nikki was zo vriendelijk de extra behandelingen niet aan te rekenen, wat ik zéér apprecieer.

Nikki laat geen moment onbenut om me te melden dat mijn blogpost van bijna twee jaar geleden haar wat extra klanten heeft opgeleverd. Gezien jullie zo talrijk reacties geven op mijn blog (mark the sarcasm :-P) ben ik niet helemaal op de hoogte. Heb ik je vorige keer overtuigd om Nikki eens een bezoekje te brengen, laat dan eens een reactie achter, ik ben heel nieuwsgierig!

donderdag 24 juni 2010

Ryan's style & Michelle's haircut

Op zoektocht naar een nieuwe haarcoupe kwam ik Ryan Gosling en Michelle Williams tegen. Ik vond hem eigenlijk nooit iets hebben maar de foto's uit Cannes van mei dit jaar zijn prachtig! Hij ziet er ontzettend sexy uit in zijn lichtgrijze zomerbroek en wit hemd. Heren, hier een tip: kopiëren die stijl! Hot&sexy! En met teenslippers eronder ook nog eens beachproof!

Volgend weekend, als de opkuis van ons appartement achter de rug is en de dozeninhoud zijn weg heeft gevonden in ons nieuwe huis, spurt ik naar Nikki's Kapzones voor een gelijkaardige "Michellecoupe". Mijn haar is al een paar maanden geleden kortgewiekt en sinds enkele weken heb ik beslist dat het platinablond moet worden. Fotoverslag volgt uiteraard!

Bron: Bellasugar

donderdag 17 juni 2010

We're moving

Zaterdag is de grote dag, dan trekken mijn vriend en ik in ons huisje. Momenteel staat ons hele appartement op zijn kop. Het meeste is al ingepakt en uit elkaar gedraaid. Elke centimeter ligt bezaaid met een onderdeel van één of ander meubelstuk, een doos of een ander stuk rommel. Het televisietoestel hebben we daarstraks naar het huis gebracht, mijn vriend kijkt zittend op de grond voetbal op zijn pc die in een hoek van de kamer staat, hilarisch! En ik maak alvast wat keukenkasten schoon op de maat van enkele van mijn favoriete songs van het moment:



maandag 14 juni 2010

Megacrush

Dit weekend brachten mijn vriend en ik een bezoekje aan Megateak in Schoten. Na een rondje door de hangar viel mijn oog op onderstaand secretaire/bureau.

Ik was op slag verliefd! Om je een beeld te geven: de kwijl liep nog net niet uit mijn mond bij het aanschouwen van dit prachtige bureau. En het werd nog beter toen ik de klep opentrok!

Tientallen vakjes, kantjes en lades lachten me tegemoet. Kijk even mee hoe mooi deze bureau is afgewerkt.



Prachtig toch?! Ik zie me zo al achter het bureau zitten, met mijn schriften en pennen weggestoken in de lades en mijn laptop centraal op het bureaublad. Ik zwijmel helemaal weg bij de gedachte! Wat me minder doet zwijmelen, is de prijs: 1.175€ *slik* Maar goed, dan heb je wel een stevig, handgemaakt bureau uit mooi teakhout; niet iets wat je in elke bureaukamer tegenkomt.

Mijn budget ligt natuurlijk een stuk lager en daarom wil ik ook wel genoegen nemen met het volgende exemplaar.




Een kleinere versie van dezelfde bureau met iets minder details, kantjes en lades en ook met een kleiner prijskaartje: 625€. Wie graag wil bijdragen aan mijn droomsecretaire kan storten op rekening 850-.... :-P

zaterdag 12 juni 2010

Wereldse kleuren

Het is de laatste weken heel stil geweest op deze blog, zeg gerust maar: muisstil. Ik heb daar een rock solid excuus voor: op 26 mei hebben mijn vriend en ik een huisje gekocht en de voorbije twee weken hebben wij dagen van tien uur gemaakt om de vier belangrijkste kamers - woonkamer, keuken, slaapkamer en bureau - te schilderen, gordijnen op te hangen en het huis helemaal te kuisen. Ik zal er niet voor liegen: het is een zware zomervakantie geweest voor ons - op dag drie stond ik al te janken - maar het resultaat is om van te snoepen.

De woonkamer



Het breedste deel van de woonkamer, dat eveneens naar het terras leidt. We hebben geen tuin-tuin maar een terrasje van ongeveer 25 vierkante meter waar we lekker van het zonnetje en bbq's kunnen genieten. Om de woonkamer te verven, maakten we gebruik van Levis' Colores del Mundo, meer bepaald drie kleuren van de Nepalcollectie, die je hier alledrie netjes naast elkaar kan zien. Het blauw geeft een leuk kleuraccent tegen het beige en het taupebruine.



Via deze deur kom je vanuit de inkomsthal de woonkamer binnen. We hebben er voor gekozen om het blauw veelvuldig te laten terugkomen, misschien een beetje gewaagd voor sommigen - mijn broer moet er bv. heel erg aan wennen - maar I love it!



Het smalste deel van de woonkamer, waar het taupebruin, beige en blauw weer samenkomen. Let vooral op de blauwe plint!



De slaapkamer



De slaapkamer bestaat uit twee delen: het dressinggedeelte achter de boog en het slaapgedeelte voor de boog. De witte kast hebben de vorige eigenaars laten staan. Ik wil deze snel vervangen door een open dressing en dan gaat ook het tapijt van de vloer en maakt het plaats voor kliklaminaat. Dit gedeelte hebben we ook nog niet geschilderd, dat wordt samen met de open dressing geregeld.



De boog en de accentmuur werden geschilderd in de Intensivekleur van Kenia, het beige is de Purekleur van Nepal, zoals beneden in de woonkamer.

De bureau

This is where the magic is gonna happen! Volgens het kleurenboekje van Brico is blauw de kleur van de inspiratie. Daarom vroeg ik mijn vriend om drie muren van de kamer blauw te schilderen en de muur van het raam in de taupebruine kleur van de woonkamer, beide kleuren komen weer uit de Nepalcollectie van Colores del Mundo.

De keuken



Ik ben helemaal gek van de keuken! Bij een vriend zagen we een lichtgroene kleur in de kinderkamer en we besloten prompt om de keuken in eenzelfde groen te schilderen. We kozen voor avocadogroen van Levis, de enige kleur die niet uit de Colores Del Mundo-collectie komt. We vonden de kleur bij De Verfkerk in Schoten en wisten direct dat dit dé kleur was. Wie in de buurt van Schoten woont, moet zeker eens een bezoekje brengen aan De Verfkerk, zij verkopen alle verf met kortingen. Deze kleur kwam met 40% korting! Je vindt er niet alle kleuren maar als je het nog niet weet of je zoekt een gewone witte verf, dan is dit het beste adres. Voor een klein prijsje ben je gesteld.



We hebben alle oude, houten handvaten van de keukenkasten vervangen door zilverkleurige handvaten. Zo kreeg de keuken een meer moderne toets. Voor 5 euro per twee handvaten kan je je keuken zo heel goedkoop upgraden.



Zoals je hier kan zien, bevindt de keuken zich op de eerste verdieping, naast de badkamer. De keuken is groot genoeg om een eettafel te plaatsen, dus we zullen hier veel tijd doorbrengen. Dat vind ik helemaal niet erg, de keuken is momenteel mijn favoriete ruimte met dat Zuiders kleurtje.

Nog iets waar ik helemaal gek op ben: het kruidenrekje. Ik heb dezelfde grote potten voor suiker en koffiepadjes. In deze potjes komen mijn gedroogde kruiden. We hebben ook besloten om een deel van de grond rond het terras om te bouwen tot kruidentuin. In één van onze vorige appartementen hadden we ook een kruidentuin met o.a. rozemarijn, basilicum en munt en eerlijk gezegd mis ik dat wel.

De badkamer



In de badkamer moesten we niet schilderen aangezien die volledig betegeld is. Wel hebben we gordijnen gehangen: de badkamer geeft uit op de straatkant en ik heb geen zin om de hele straat mijn naakte zelf te laten bewonderen. Het systeem van de gordijnen - dat we trouwens ook in de woonkamer hebben gebruikt - heet Kvartal en kan je vinden bij Ikea. Je koopt een gordijnroede met één of drie rails en je koopt paneelgordijnen van 60cm op 300cm. De bedoeling is dat je de gordijnen zelf op maat snijdt en in elkaar knutselt; simpel en toch mooi.



De badkamer heeft een bad en een douche, ze worden van elkaar gescheiden door een wand met "gaten" in. In deze "gaten" komen rieten mandjes te staan met mijn spulletjes in.

Volgende week verhuizen we eindelijk en zullen we kunnen genieten van al ons gezwoeg.
Wat vinden jullie van de kleuren? Jullie smaak of helemaal niet?