zaterdag 31 oktober 2009

3, 2, 1, schrijf!

Wie deze blog al een tijdje volgt, weet dat november traditioneel schrijfmaand is. In november doe ik nl. sinds 2006 mee aan National Novel Writing Month, beter gekend als NaNoWriMo. Voor wie het nog niet weet: het is de bedoeling dat je tijdens november een boek schrijft van 50.000 woorden. De wedstrijd is bedoeld voor iedereen die al jaren roept dat zij/hij ooit een boek gaat schrijven. Geen woorden meer maar daden!

Laten we eerlijk zijn: 50.000 woorden schrijven op een maand is een hel. Maar wel een plezante ^_^ Elk jaar opnieuw denk ik in december: "Nooit meer" maar tegen eind augustus krijg ik toch altijd weer de kriebels om mee te doen. En nadat ik vorig jaar voor de eerste keer de 50K ook daadwerkelijk haalde, ben ik hongerig voor meer!

Als je hier de komende weken niet veel nieuwe posts zal vinden, dan weet je waar je me kan vinden, zwoegend en zwetend. Wel kan je mijn vorderingen volgen op mijn schrijfblog. Voor de geïnteresseerden, dit is mijn voorlopige plot: Nikita en Maurits leren elkaar kennen in de supermarkt. Zij is Russische, hij Belg. Ze gaan samenwonen en ondanks hun relatieproblemen wordt ze toch zwanger. Uiteindelijk blijkt dat zij zwanger is geworden om hem te binden en voor zijn geld maar zij heeft ook nog een geheim. Het is allemaal nog heel summier en ik heb de hele plot ook niet uitgewerkt omdat een verhaal toch zijn eigen zin doet terwijl je aan het typen bent. Dat is echt een vreemde gewaarwording: je hebt iets voor ogen en toch eens je aan het schrijven bent, loopt het verhaal ineens een andere richting uit. Zo blijft het ook voor mij spannend.

Nog iets minder dan vijf uur te gaan! Tot in december! ;)

vrijdag 30 oktober 2009

Review In De Watten

Een tijdje geleden schreef ik een post over de spulletjes van In De Watten die ik had ontvangen. Ik heb de producten een maand lang aan een grondige test onderworpen en mijn ervaringen in een review van vier A4-pagina's gegoten. De review wordt in vier delen op Beautyreview geplaatst.

donderdag 29 oktober 2009

Jimmy Shoo for H&M

Zitten jullie net als ik al een paar weken te springen van ongeduld? Helaas, je zal toch nog een goede twee weken moet wachten tot le moment suprême. Het duurt nl. nog tot 14 november voor de collectie van Jimmy Shoo te koop wordt aangeboden bij H&M. Maar voor je begint te juichen, moet ik je er op wijzen dat het geen makkie gaat worden om deze collectie aan te kopen. H&M heeft nl. strikte regels opgesteld voor het verloop van de Jimmy Shoo-verkoop: de eerste 160 mensen krijgen een armband waarmee ze een bepaalde tijd mogen shoppen in de Jimmy Shoo-sectie. Pas na twee uur (!) wordt de sectie voor iedereen opengesteld. En alsof dat nog niet genoeg is, heeft men besloten dat je maar één stuk per item mag meenemen. Je kan dus geen sandalen shoppen voor je ma als jij dezelfde wil hebben. Ik begrijp wel dat ze iedereen de kans willen geven om een exclusief stuk te shoppen maar ik vind het toch veel te ver gaan hoor.

Goed, dit gezegd zijnde, kunnen we nu beginnen kwijlen. Je kan vanaf vandaag de hele collectie op de site van H&M bekijken, met prijzen bij. Op mijn wishlist staan de blauwe sandaaltjes, de peeptoe boots en de jumpsuit; samen goed voor een 290€, wat ik best schappelijk vind van prijs. Heb jij al een wishlist of spreekt deze collectie je niet aan?

vrijdag 16 oktober 2009

So I thought I can dance

Sinds So You Think You Can Dance wordt uitgezonden, zit ik met de kriebels in mijn ledematen vanuit mijn zetel te kijken. Ik heb zelf meer dan vijftien jaar gedanst: ik ben begonnen met klassiek ballet (6 jaar), ben rond mijn twaalfde overgestapt naar jazzdans en heb na die zes jaar nog twee jaar lessen hiphop en een half jaar streetdance gevolgd. Sinds kort dans ik na een break van bijna acht jaar weer Latin Funk bij Dancepoint. Zoals velen bij SYTYCD zeiden, dans is mijn ding. Ik merk het als ik een leuke clip zie of een goede beat hoor, ik heb nog altijd de goesting om choreografieën te bedenken en me volledig te smijten.

In alle bescheidenheid durf ik te beweren dat ik best goed kan dansen. Bij optredens was ik vaak degene die vooraan stond en waarop iedereen vertrouwde om de juiste passen te dansen. Ik heb zelf ook een paar choreo's gemaakt waar we mee optraden. Ik heb altijd wel gedacht dat ik een goede techniek heb en lenig ben... tot ik SYTYCD zag. Mijn mond viel echt open bij de passen die sommigen maken en al gauw besefte ik dat ik eigenlijk maar weinig kan, heel confronterend allemaal. En nadat ik een filmpje van Sofia Boutella zag, besloot ik in het vervolg maar niet meer te koop te lopen met mijn "danstalent". Oordeel zelf maar!

donderdag 15 oktober 2009

Zo krom is de gezondheidszorg in België

België is best een goed land om in te leven: goede gezondheidszorg, goed sociaal vangnet en gelijke rechten voor man en vrouw. Er is echter één ding dat je niet mag doen in dit land en dat is zwaar ziek worden. Niet alleen verlies je een boel inkomsten als je lange tijd thuis moet zitten en je terug moet vallen op het ziekenfonds, daarnaast kan een zware ziekte véél kosten meebrengen, meer kosten dan je inkomsten hebt op dat moment. Gelukkig worden veel kosten wel gedekt door de gezondheidszorg maar in sommige gevallen worden er geen terugbetalingen voorzien, zoals in het geval van een goede vriendin van mij.

Na een lange periode van blaasontstekingen en de één na de andere ziekte (op het laatste kon ze nog amper op haar benen staan) werd bij deze 27-jarige meid het chronisch vermoeidheidssyndroom vastgesteld. Door (haar toen onbekende) voedselintoleranties is haar darmwand verdund, waardoor gaatjes zijn ontstaan, waardoor virussen haar darmen zijn binnengedrongen, dat er voor zorgt haar hartkleppen zijn verzakt en ze meer melkzuur in haar hersenen aanmaakt, wat op zijn beurt weer zorgt voor depressies (dat is wat ik heb kunnen onthouden van de uitleg). Een hele brok dus, ik moest echt ff slikken toen ze het vertelde. Het gevolg is dat haar dagen bestaan uit werken, eten en slapen. Letterlijk. Om half tien ligt ze meestal al in haar bed terwijl ze vroeger een actieve meid was met altijd wel zin in een feestje.


De dokter heeft haar beloofd dat ze er met de tijd terug bovenop zal komen maar ze zal nooit meer dezelfde zijn. Het belangrijkste is nu dat haar immuunsysteem weer versterkt wordt. Daarvoor krijgt ze twee keer per week epiduraal B12 ingespoten en moet haar vriend dagelijks een spuit vitaminen in haar buik leegspuiten. Een hele beproeving als je niet van spuiten houdt. En alsof dit nog niet genoeg leed is, kreeg ze van het RIZIV ook nog eens te horen dat die spuiten niet worden terugbetaald. 1000€ maandelijks moet ze zelf ophoesten. Laat ik dat herhalen om het te laten doordringen: D U I Z E N D euro! Dat is verdomme 2/3 van een loon.


Maar het ergste moet nog komen. Haar CVS is biologisch bepaald, het zijn haar organen en afweersysteem die ervoor hebben gezorgd dat ze ziek is geworden. Je kan ook psychiatrische CVS hebben: door een depressie, psychiatrische aandoening of een schokkende gebeurtenis (zoals een ongeluk) kan je CVS ontwikkelen. Door je "slechte" gedachten falen je organen, zoiets. Voor deze laatste categorie volstaat het vaak om enkele sessies bij de psychiater te volgen om alles terug op het juiste spoor te krijgen. En guess what? Deze categorie CVS-patiënten krijgen hun behandeling WEL terugbetaald! Dat is toch bijna niet te geloven! Mijn mond viel echt open toen ze dat vertelde. De reden voor deze terugbetaling is dat de behandeling natuurlijk een stuk goedkoper is en dat CVS nog een redelijk nieuwe ziekte is (15 jaar "oud"). Daar zijn die patiënten van de eerste categorie vet mee. Het is zelfs zo erg dat als je de behandeling niet kan betalen, tja, je gewoon geen behandeling krijgt :O Dat zijn gewoon Amerikaanse toestanden, ik wist niet eens dat dat in België nog bestond.


Mijn vriendin heeft besloten om, als ze zich beter voelt, te gaan strijden voor die terugbetaling. Gezien zij een kleine BV is (god, wat vind ik dat maf om over mijn vrienden te zeggen), kan zij haar bekendheid aanwenden om dit probleem aan te kaarten. En natuurlijk wil ik haar daar héél graag bij helpen. Ze zei al dat ik, als ik een bekende columniste ben, maar eens een column over haar moet schrijven maar ik heb er nog eens over nagedacht en ik wil eigenlijk wel haar ghostwriter worden voor een boek over die zware ziekteperiode en de opbrengst dan schenken aan onderzoek naar CVS. Ik moet het haar nog voorstellen maar ik denk wel dat ze het leuk zou vinden. Dit wordt zeker vervolgd, als zij zich wat beter voelt ;)

dinsdag 13 oktober 2009

Outfit of the Day: The Wedding

Voor alles moet er een eerste keer zijn, bij deze mijn eerste Outfit of the Day. Geen idee of er nog meerdere gaan volgen maar deze wilde ik jullie niet onthouden.

Zaterdag trouwde mijn kleine broertje. Persoonlijk ben ik geen voorstander van het huwelijk, voor mij is het gewoon een papiertje dat officieel bevestigt wat ik al jaren officieus aanvoel. Tuurlijk is een huwelijk wel gemakkelijk om je erfenis vast te leggen maar zulke dingen kan je tegenwoordig ook met een samenlevingscontract vast leggen. Wat mij betreft, is een huwelijk dus helemaal niet nodig en voor mijn broer was het jaren ook geen optie. Tot zijn schoonvader onverwachts stierf en hij en mijn schoonzus zagen wat een rompslomp dat gaf. Om te voorkomen dat de ander in de kou zou staan bij een eventueel overlijden besloten ze toch te trouwen. En ondanks mijn tegenkanting vond ik het toch spannend en leuk, zeker toen hij nogal onbehouwen dé vraag stelde: "(Ik heb meerdere goede vrienden maar ik heb maar één zus.) Wil jij mijn getuige zijn?" Hell yeah! En dus moest ik op zoek naar een deftigere outfit dan mijn skinny jeans (ik heb altijd geroepen dat ik in mijn jeans zou trouwen).




Ik draag een jurkje van Steps, panty van Veritas en pumps (met superhigh heels) van Zara. Mijn vriend draagt een broek van ikweetnietmeerwaar, een hemd van Olivier Strelli, schoenen van Sacha en hij had ook nog een zwarte ribfluwelen vest van Hugo Boss maar die heeft hij nogal snel uitgespeeld. Die vette kever (Ik ben gek van kevers) had mijn broer gehuurd om zijn verloofde bij haar moeder thuis op te halen. Een heel week heeft die auto bij mijn ouders gestaan en ik wist van niets, schande! Waarschijnlijk hadden ze schrik dat ik er een tourke mee wilde maken, haha.


Mijn broer droeg een prachtig chocoladebruin kostuum met een heel mooie goudbeige das. En zijn vriendin, oeps vrouw, droeg een mooi gebroken wit kleedje dat ze in London had gekocht.


Het was een heel mooie dag en hoewel er geen avondfeest was, hebben we er toch nog een goei lap op gegeven, in de Vuile Was in Antwerpen. Laten we zeggen dat er niet veel huwelijksnacht meer overschoot tegen dat we thuis waren ;)