woensdag 2 juli 2008

Poezekes!

Ondanks mijn kattenallergie ben ik een grote poezenvriend en een echte poezenmama!

Sinds bijna vijf jaar loopt er een grote zwarte panter (toen negen maanden) in mijn appartementje rond; echt een magnifiek beest dat overal de aandacht trekt door zijn lieve smoel, zijn gracieuse bewegingen en zijn nogal menselijk gedrag. Zo volgt hij ons graag als we een wandeling maken (tot aan een bepaald paaltje, daar draait hij altijd terug), springt hij van het muurtje rond onze tuin als ik thuiskom om dan samen langs de voordeur naar binnen te gaan, kruipt hij bij mij in bad als ik al zittend douche en, dit vind ik het minst leuk, spendeert hij zijn middagen graag op de schoot /aan de voeten van mijn oudere buurvrouwen. Zelfs onze dierenarts was onder de indruk en niet alleen van zijn gewicht (bijna 6 kilo) ;-) Vroeger was mijn grap dat T. de enige man is die dagelijks op mij kruipt (sliep heel de nacht op mij), de laatste tijd mag ik echter niet vaak meer van dit genot proeven maar hij blijft wel mijn dikke, grote schat.

Een jaartje later hebben we een tijgertje (toen zes maanden) in huis gehaald. Helemaal een ander karakter dan T. maar ook een schat van een poes. M. heeft echter ooit iets meegemaakt waardoor hij nogal schichtig is en bij het minste geluid schrikt. Van mijn vriend moet hij meestal niets weten (en soms denk ik dat hij toch echt wel de enige slimmerik in huis is ;-)) maar eens ik hem bij mij heb zonder verdere afleiding is hij echt een schatje dat zich graag laat strelen en me zelfs kopjes en kusjes geeft. Hij is niet zo'n mensenvriend als T. en is een beetje een loner, soms zelfs een moeilijk geval qua eetgewoonten maar desalniettemin een lieve poes eens je hem aan je kant hebt.


En dan is er sinds twee weken een kitten bijgekomen; niet alleen mijn eerste kitten maar ook mijn eerste vrouwtje! Een speels, pienter meisje dat soms uren na elkaar rondcrosst om dan plotsklaps op je schoot in slaap te vallen. De eerste dagen keek ze haar ogen nogal uit, zonder schaamte en angst inspecteerde ze alle plekjes in huis en de tuin is een echte jungle voor haar. Die eerste dagen konden we haar met een gerust hart in de tuin laten rondlopen maar sinds zondag heeft ze door hoe de mannen op het muurtje rond onze tuin geraken (via een boom). Voor we er erg in hadden, zat ze in de boom te turen hoe ze op het muurtje kon springen. Door een knuffeldier in de boom te zetten, hebben we kunnen verhinderen dat ze nog in de boom kruipt. Ik houd mijn hart al vast voor het moment dat ze beseft dat dat knuffeldier haar niets zal doen. Verder vind ze het leuk om met de staarten van de mannen te spelen, in hun eetbakjes te zitten, met muisjes te spelen, kakskes doen en het vrouwtje om zes uur wakker te maken met een smakkend gelik aan mijn slaapt-shirt. De mannen reageren verdeeld: T. laat haar gewoon doen en denkt er het zijne van, ze mag zelfs in zijn eetbakje zitten (vroeger was hij degene die het eten van M. altijd opat, nu laat hij zich doen door een kleintje dat bijna vijf kilo lichter is) hoewel hij al naar haar heeft uitgehaald toen ze met zijn staart speelde tijdens zijn dutje; M. is echter niet zo blij met het nieuwe gezelschap en blaast geregeld naar haar hoewel hij haar de laatste dagen precies beter kan verdragen. Het zal allemaal wel overwaaien, nou ja het moet wel: eens ik een poes in huis heb gehaald, blijft ze tot het einde.

Ik zou nog uren kunnen doorgaan over mijn poezen (ik haat mensen die alleen maar over hun kinderen kunnen vertellen maar lijd wel aan dezelfde ziekte :-)). Ik ben er echt stapelzot op! Wie houdt er nu niet van zulke schatjes?!

2 opmerkingen:

lovetomakeup zei

Wat een lieverds, grappig van dat knuffeldier, heeft ze het nu al door?

LilKim8 zei

Ondertussen is ze vorige week gesteriliseerd en mag ze gewoon op stap met de mannen. Het heeft toch een paar weken geduurd voor ze het doorhad hoor. 't Zijn echt stuk voor stuk schatjes, behalve als ze om zes uur 's morgens aan mijn tenen beginnen te knabbelen.