donderdag 3 juli 2008

Borstenpraat

Nu de zomer weer in het land is, worden de minirokjes en topjes uit de kast gehaald, net als de complexen over te dikke billen, te brede heupen en te kleine borsten. Elk jaar opnieuw zie en hoor ik vrouwen die ontevreden zijn met hun borsten. "Dankzij" de medische vooruitgang hoeven deze vrouwen niet langer met deze onzekerheid rond te lopen en kunnen ze een paar kipfilets laten inplanten bij de plastische chirurg. En elk jaar opnieuw wil ik deze vrouwen toeroepen: "Doe het niet!"

Tja, ik heb natuurlijk gemakkelijk praten: ik ben "gezegend" met een mooie 95C, al sinds mijn dertiende. Hoewel ik er best trots op ben, heb ik dit vaker als een vloek dan een zege gezien. Het begint al bij het uitzoeken van kleding: in de taille heb ik een small/medium, op borsthoogte moet ik een large hebben. Een mooi sluitend t-shirt vinden gaat nog net; hemden staan ofwel open ter hoogte van mijn borsten zodat iedereen inkijk heeft ofwel flodderen ze in mijn taille omdat die een stuk smaller is; jurkjes zijn helemaal een ramp, ik kan de ritsen niet dicht krijgen en als de rits wel dicht gaat, wees er dan maar zeker van dat ik een patattenzak aan heb. Bikini's moet ik in lingeriezaken kopen (duur!) omdat de bikini's in gewone zaken niet genoeg ondersteuning geven; vind ik daar toch een goede bikinibh dan is het broekje vijf maten te groot.

Ook de lichamelijke klachten zijn niet gering: rug- en nekpijn zijn dagelijkse kost, sporten is een ramp zonder goede sportbh, op mijn buik kan ik niet slapen en op mijn 27ste beginnen ze al door te hangen.

En dan zijn er natuurlijk ook nog de mannen, of beter gezegd hun reacties. Op de één of andere manier slaan mannen altijd tilt in de buurt van mijn borsten. Het is bij momenten grappig om te zien: ze komen ineens niet meer uit hun woorden en kunnen enkel nog staren naar die twee ballonnen onder mijn kin. Gelukkig hebben enkele wetenschappers daar nu een verklaring voor gevonden, alsof wij vrouwen dat nog niet wisten ;-) Om jullie een idee te geven van wat mij onbekende mannen (!) zoal uitslaan in de buurt van mijn borsten, een greep uit "15 jaar met grote borsten leven", gaande van grappig en lief tot vulgair en ordinair:
  • Schoon ogen!

  • Schoon gerief.

  • Ik word zeeziek.

  • Haba haba. (heb ik al gezegd dat velen hun spraakvermogen verliezen ;-))

  • Daar zou ik wel eens mee willen spelen.

  • Ik heb zin om je hier en nu te nemen. (ik zweer het je: als een onbekende je dat om 22u 's avonds in de straten van Antwerpen in je oor fluistert, dan rén je alsof je leven er van afhangt)
Spijtig genoeg denken ook veel mannen dat borsten en verstand omgekeerd evenredig met elkaar verbonden zijn en dat elke vrouw met grote borsten per definitie een bimbo is; een vooroordeel dat ik liever uit de wereld zou hebben.

Als ik vrouwen met kleine borsten dit verhaal vertel, dan bekijken ze me alsof ik van Mars kom: "Wat?! Geen grote borsten willen hebben; dat bestáát toch niet in deze maatschappij!" Helaas dames, toch is het zo en ik ben niet de enige die daar zo over denkt: in de Elle België van juni 2008 staat - hallelujah! - een verhaal van een dame die van een kleine B naar een dubbele D ging en terug. En het mooiste van allemaal: ze bevestigt mijn verhaal! Dus dames, je hoeft míj niet te geloven, lees gewoon de Elle ;-) Wie dan nog niet overtuigd is, moet het borstenverhaal van ex-pornoster Jordan maar eens lezen.

Iedereen een complexloze zomer gewenst!

Geen opmerkingen: